Του Νικου Ευθυμιαδη*
Εδώ και δύο-τρία χρόνια η συζήτηση στον τόπο μας εξαντλείται στην υπεράσπιση ή κριτική των σκληρών μέτρων που επιτάσσουν το Μνημόνιο και ο ασφυκτικός έλεγχος των δανειστών μας. Η δημοσιονομική προσαρμογή της εκτροχιασμένης οικονομίας μας μονοπωλεί το ενδιαφέρον και δημιουργεί νέες διαχωριστικές, για να μην πω διχαστικές, γραμμές μέσα στην ελληνική κοινωνία.
Ισχυρίζομαι ότι η εμμονή σε ένα τόσο στενό πεδίο αντιπαράθεσης είναι «βούτυρο στο ψωμί» των λεγόμενων αντισυστημικών δυνάμεων, είναι το «καύσιμο» για την πολιτική εκτόξευση των δυνάμεων που ασπάζονται κάθε είδους ακρότητες και κάθε χρώματος αυταρχισμούς.
Ισχυρίζομαι επίσης ότι η διεύρυνση της συζήτησης προς μια συνολική αντιμετώπιση του λεγόμενου ελληνικού προβλήματος, δηλαδή της άρσης των παθογενειών στον δημόσιο τομέα και στην παραγωγική βάση της χώρας, θα λειτουργήσει λυτρωτικά και απελευθερωτικά για την εθνική μας δυναμική.
Aυτούς τους ισχυρισμούς θα υπερασπιστώ στη συνέχεια του άρθρου, που αποσκοπεί κυρίως στο να δώσει περιεχόμενο στον όρο «Μνημόνιο Ελληνικής Ανασυγκρότησης».
μέσω kathimerini.gr
