Γράφει ο Γιάννης Κεσσόπουλος / gkessopoulos@gmail.com
Κρατούσαμε μια ελληνική σημαία, μικρή στο μέγεθος που για εμάς φάνταζε τεράστια, και πανηγυρίζαμε τρέχοντας στην αυλή του παππού, ανάμεσα στα μαρούλια, τα λάχανα και τα κρεμμυδάκια. Μπορεί η Ελλάδα να μην έπαιζε στο Μουντιάλ της Αργεντινής της δικτατορίας του Βιδέλα, όμως για εμάς δεν είχε σημασία. Ούτως ή άλλως τα χρώματά μας μοιάζουν με της Αργεντινής. Βρήκαμε στο πλησταριό αραχνιασμένη τη σημαία με το ξύλινο κοντάρι που είχε αγοράσει ο θείος Δημήτρης όταν το Σεπτέμβριο του ’77 πήγε οπαδός οδικώς στη Ρουμανία του Τσαουσέσκου για το ματς των εθνικών ομάδων. Και την ανεμίζαμε.
Ήμασταν χαρούμενοι. Οκτώ χρονών εγώ, θυμάμαι ότι υποστήριζα την Αργεντινή. Δεν θυμάμαι γιατί. Αργότερα έμαθα το παιχνίδι της δικτατορίας με το μουντιάλ, τους χιλιάδες αγνοούμενους και τις «Μητέρες της πλατείας Μαΐου». Τότε μας συνέπαιρνε ο Πασαρέλα, ο Αρντίλες και ο Κέμπες. Ψιλοθυμάμαι και κάτι αδικίες με Βίλι και Ρενέ Βαν Ντε Κέρκοφ, με Άρι Χάαν, Νέεσκενς και Γιόχαν Κρόιφ.
Οι μεγάλοι όμως ήταν ολίγον κατηφείς. Γιατί μέναμε στο σπίτι του παππού λόγω του μεγάλου σεισμού της Θεσσαλονίκης. Είχαμε δει το σπίτι μας, τέταρτος όροφος στην πλατεία Εμπορίου, να κουνιέται σαν καράβι σε φουρτούνα και μετακομίσαμε για δύο μήνες στα ισόγεια του παππού, εντός πόλεως. Κοιμόμασταν στρωματσάδα στο σαλόνι αλλά εμείς τα παιδιά νομίζαμε πως ήμασταν σε διακοπές.
Ήταν το πρώτο μου Μουντιάλ. Εξαιτίας του άκουσα πρώτη φορά το Μπουένος Άιρες -μετά έμαθα για το τάνγκο. Έζησα έντονα σαν παιδί το ’82 της Ισπανίας και το ’86 του Μεξικό. Τότε που «γινόμασταν» παίκτες βραζιλιάνοι, ιταλοί, γερμανοί ή άγγλοι και κλωτσούσαμε το τόπι τάχα με δεξιοτεχνία. Σε λίγη ώρα ξεκινά ένα ακόμη Μουντιάλ. Στην ποδοσφαιρομάνα Βραζιλία. Στη Βραζιλία του Πελέ, του πρώτου μεγάλου θρύλου των γηπέδων που έφτασε στ’ αυτιά μας. Μετά ήρθε ο Μαραντόνα, ο Ρονάλντο, ο Μέσι, ο Κριστιάνο Ρονάλντο. Πάλι με τρομερά κοινωνικά προβλήματα στο φόντο.
Όμως το ποδόσφαιρο ενώνει. Το ποδόσφαιρο είναι λόγος που μπορεί να αγκαλιαστούν φτωχοί και πλούσιοι. Μπάλα παίξαμε στο σαλόνι αλλά και στην αλάνα.
Είναι το δημοφιλέστερο. Αδιαμφισβήτητα. Τόσο που δεν ξέρεις τι να πρωτοχαζέψεις απόψε: μουντιάλ ή φεγγαράδα;
