Καμιά φορά απορείς γιατί υπάρχουν…

0
805

Γράφει ο Γιάννης Θ. Κεσσόπουλος /gkessopoulos@gmail.com

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο ΟΑΣΘ λειτουργεί αντίθετα με το λαϊκό αίσθημα. Θα έλεγα και αντίθετα στην κοινή λογική. Θυμηθείτε τις αυξήσεις στα εισιτήρια, στην εποχή του πρώτου μνημονίου, με τις πρώτες μειώσεις στα εισοδήματα να έχουν συντελεστεί.

Όπως μας πληροφορεί η Ξ.Μ.Κ., αναγνώστρια του thinkfree, ο ΟΑΣΘ αρνήθηκε πρόσφατα να δεχθεί τη έκδοση πάσο, δηλαδή μειωμένο εισιτήριο όσο πληρώνουν και οι μαθητές, στους σπουδαστές του ΙΕΚ Θέρμης. «Οι μαθητές και οι μαθήτριες του ΙΕΚ Θέρμης που έρχονται καθημερινά στην Θέρμη από διάφορες απομακρυσμένες περιοχές της Θεσσαλονίκης και άλλους νομούς της Κεντρικής Μακεδονίας είναι αναγκασμένοι να χρησιμοποιούν 2 έως 6 φορές τα λεωφορείο του ΟΑΣΘ καθημερινά» γράφει. Το ΙΕΚ Θέρμης είναι δημόσιο οι δε φοιτούντες είναι στην πλειοψηφία τους άνεργοι που προσπαθούν με αγώνες και θυσίες των οικογενειών τους να αποκτήσουν μια κρατική επαγγελματική πιστοποίηση για να έχουν αύριο στον ήλιο μοίρα. Εννοείται ότι πληρώνουν δίδακτρα, όπως γράφει η Ξ.Μ.Κ., κι ας έχουν οικονομικές δυσκολίες. Σύμφωνα με την ίδια, υποβλήθηκε σχετικό αίτημα αλλά, χωρίς να γίνει ερώτημα στο υπουργείο, απορρίφθηκε με τη δικαιολογία ότι το υπουργείο δεν πρόκειται να δεχθεί κάτι τέτοιο. Έτσι που είναι τα πράγματα… (Ο φόβος φυλάει τα έρμα. Άσε που θα πέσει έξω και ο λογαριασμός της τρόικα)

Το θέμα είναι ότι ΟΑΣΘ είναι και επιδοτούμενος από το Κράτος και μονοπώλιο στη Θεσσαλονίκη. Δεν υπάρχει εναλλακτικό μέσο μεταφοράς. Όμως αυτά θα έπρεπε να κάνουν τη διοίκηση να αντιμετωπίζει με συμπάθεια τα αιτήματα των πολιτών. Όχι με σκληρότητα. Όχι με τρόπο εξουσιαστικό.

Θέλω να πιστεύω ότι τελικά η διοίκηση ενός τέτοιου οργανισμού θα ανταποκριθεί στο αίτημα του των σπουδαστών. Γιατί αν δεν μπορεί να πάρει μόνη της μια τέτοια απόφαση, από την οποία δεν εξαρτάται και το μέλλον του οργανισμού και αφορά τοπικό θέμα, και πετά το μπαλάκι στο υπουργείο, τότε ποιος διάολο είναι ο ρόλος της; Γιατί υπάρχει;

Προηγούμενο άρθροΠαρουσίαση του βιβλίου “Αγία Μνήμη”
Επόμενο άρθρο“O γάιδαρος ο Μένιος, ο παραχαϊδεμένος”
Σπούδασα νομικά στο ΑΠΘ, θέλοντας να γίνω δημοσιογράφος. Παράλληλα, φωτογραφία από μεράκι. Κλικ με ριπές. Γιατί η ματιά έχει μεγαλύτερη αξία από οποιοδήποτε μηχάνημα. Πρώτη στάση 1996, στα Σπορ του Βορρά του Μπούζα και στον Ελληνικό Βορρά του Μέρτζου. Δεύτερη στάση στον free press «εξώστη» του αξέχαστου Τάσου Μιχαηλίδη. Τρίτη στάση, Μάρτιο 1998, στην ιστορική εφημερίδα «Μακεδονία» και στα πολιτιστικά με αρχισυντάκτη τον άλλον αξέχαστο Χρήστο Αρνομάλλη (πολιτιστικός ρεπόρτερ, προϊστάμενος πολιτιστικού, συντάκτης ύλης πολιτικού, αρθρογράφος). Και διευθυντή τον αείμνηστο Λάζαρο Χατζηνάκο. Τέλειωσα με τη «Μακεδονία» το 2006 ως διευθυντής σύνταξης της κυριακάτικης έκδοσης, όταν ακόμη η εφημερίδα πουλούσε 17.000 φύλλα. Μετά ήρθε το «Κεντρί» όπου συνεργάστηκα ως σύμβουλος έκδοσης κι έπειτα η free press «Karfitsa» στην οποία εργάστηκα ως διευθυντής από τον Φεβρουάριο του 2010 ως τον Μάιο του 2011. Από το Μάιο 2016 ως τον Μάρτιο 2018 αρθρογράφος στη thessnews. Παράλληλα, όλα αυτά τα χρόνια, γραφείο Τύπου σε δύσκολες μάχες (Νομαρχία Θεσσαλονίκης, Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας), του ΚΘΒΕ, ειδικός σύμβουλος σε θέματα επικοινωνίας του Δημάρχου Δέλτα και λογογράφος λόγων κρίσιμων. Σταθερά, από την πρώτη του μέρα, στο thinkfree.gr, καταφύγιο λέξεων και σκέψεων. Καταφύγιο δημιουργικότητας στην εποχή που ο χώρος των ΜΜΕ έχει διαλυθεί και τα πάντα αμφισβητούνται. Καταφύγιο αξιοπιστίας και αλήθειας στην εποχή των fake news και του κιτρινισμού. https://www.facebook.com/gkessopoulos

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.