Γράφει η Ελένη Σκάρπου
Μεγαλωμένη σε ένα περιβάλλον βαθιά πολιτικοποιημένο, αλλά ποτέ αυστηρό ως προς τις δικές μου εκλογικές προτιμήσεις, έμαθα πως ψηφίζοντας ένα κόμμα, ακολουθείς μια ιδεολογία, ένα μπουλούκι ανθρώπων χαρακτηρισμένων: αριστεροί, δεξιοί, κεντρώοι κλπ. Αυτή η 6η Μαΐου έρχεται για να με διδάξει ότι όλα είναι ένα κράμα, και πως όλοι μπορούν να είναι παντού. Ισοπέδωση; Απογοήτευση! Δεν διακυβεύεται λοιπόν η αξιοπιστία των κομμάτων, αλλά το μέλλον μιας ολόκληρης γενιάς και πολλών ακόμη που ακολουθούν.
Σίγουρα όσα είδα, άκουσα, διάβασα με έχουν προετοιμάσει για ένα αποτέλεσμα λίγο προβλέψιμο –ΠΑΣΟΚ και ΝΔ μαζί στο ίδιο καζάνι, ΣΥΡΙΖΑ λίγο πιο πίσω, Καμμένος, Κουβέλης και ΚΚΕ να κονταροχτυπιούνται- και λίγο απρόβλεπτο –Αγωνία για την Χρυσή Αυγή που η άνοδος της έχει σπείρει τρόμο. Τα ερωτήματα είναι πολλά… τελικά η Κοινωνική Συμφωνία και η Δημοκρατική Συμμαχία έχουν νόημα ή απλά υπήρξαν για να υπάρξουν. Τα μικρά κόμματα δημιουργήθηκαν από οργή ή από δίψα για κάτι καινούριο;
Το αποτέλεσμα… δεν μπορώ να το προβλέψω, μπορώ όμως να το χαρακτηρίσω: «Μνημονιακό» κι αυτό ότι και να κάνουμε, είναι αργά για να το αλλάξουμε!
