Γράφει η Ελένη Καρλιγκιώτη / elkarlig@gmail.com
Οι λέξεις, ή για να είμαι πιο ακριβής, τα ρήματα θέλω και πρέπει υπάρχουν στο λεξιλόγιο μας από τα πρώτα χρόνια της ζωής μας, και από ότι φαίνεται, διαδραματίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην καθημερινότητα μας. Μόνο στην καθημερινότητα μας ή μήπως τελικά καθορίζουν την πορεία της ζωής μας; Αν ήταν απλά λέξεις, τα πράγματα θα ήταν σίγουρα πιο εύκολα, τι συμβαίνει όμως όταν το «θέλω» και το «πρέπει» μεταμορφώνεται σε πράξεις; Και μεταξύ του «Θήτα» και του «Πι» και αντίθετα του «Πι» και του «Θήτα» μεσολαβεί πάντα το «Όμικρον»∙ τα όνειρα. Τα όνειρα που ακροβατούν μεταξύ δύο λέξεων, που αναζωπυρώνονται με το «θέλω» και που χαλιναγωγούνται από το «πρέπει». O καθένας μας, ερασιτέχνης της ζωής, επαγγελματίας της τέχνης του καλείται να ισορροπήσει μεταξύ των δύο καταστάσεων, μεταξύ των επιθυμιών και των υποχρεώσεων του προσπαθώντας να μη θυσιάσει, να μη χάσει, ή καλύτερα να μην παραιτηθεί από τα όνειρα του.
Και αν το «θέλω» αποτελούσε αγαπημένη λέξη της παιδικής ηλικίας μας, αν φανερώνει την ελευθερία της σκέψης και των πράξεων μας, αν ξεκλειδώνει την δημιουργικότητά μας και δίνει φτερά στον αυθορμητισμό μας, τι πραγματικά συμβαίνει όταν το «πρέπει» βγαίνει στην πρώτη γραμμή; Τώρα πια, που είμαστε μεγάλα παιδιά, το «πρέπει» δεν είναι αγαπημένη λέξη, αλλά σίγουρα αποτελεί μια από εκείνες που χρησιμοποιούμε πιο συχνά… Ποια είναι άραγε η άλλη πλευρά των συναισθημάτων μας και ο καθρέφτης των «πρέπει» μας; Όλα αυτά που βιώσαμε και βιώνουμε, όλα εκείνα που μας έκαναν να κρατάμε μια αποστασιοποιημένη στάση, να παρατηρούμε τα πράγματα με μια τυπική ματιά, να είμαστε άλλοτε απόμακροι και άλλοτε ψυχαναγκαστικοί…
Και τα όνειρα; Τα κλειδώσαμε απλά στην αποθήκη ή μήπως τα προσαρμόσαμε στη ροή της καθημερινότητάς μας; Θα έλεγε κανείς ότι πρόκειται για έναν φαύλο κύκλο επιλογών, επιθυμιών, πράξεων που άλλοτε κουβαλούν την ταμπέλα του «θέλω» και άλλοτε του «πρέπει». Πρόκειται άραγε για μια πάλη συναισθημάτων ή προτιμήσαμε να κρυφτούμε πίσω από το αιώνιο δίλημμα; ….και κάπου εκεί χάσαμε το όνειρο.
Χάσαμε εν τέλει το όνειρο; Ή απλά λοξοδρομήσαμε σε μονοπάτι απαισιοδοξίας;.
Για όλα αυτά που κυνηγήσαμε γιατί απλά τα θέλαμε, για όλα εκείνα που διαπραγματευτήκαμε γιατί έπρεπε, πάντα θα υπάρχει χώρος όπου θα αναδύονται νέα όνειρα και θα φωλιάζουν τα παλαιότερα. Πόσο δίκαιο έχει η Μαρία Βελιγράκη όταν γράφει…
Χάθηκε βαλίτσα γεμάτη όνειρα,
στο δρόμο των πρέπει.
Παρακαλείται ο ευρών,
να κρατήσει το περιεχόμενο
μα να επιστρέψει τη βαλίτσα.
Είναι κειμήλιο.
Όνειρα απόκτησα καινούρια
