Γράφει ο Γιάννης Θ. Κεσσόπουλος / gkessopoulos@gmail.com
Οι δουλειές και οι έρωτες καθόριζαν πάντα τις διαδρομές. Έτσι έμαθα Τούμπα, Καλαμαριά, Καυτατζόγλειο, κέντρο κ.ά. Έτσι Ντεπώ, Ξηροκρήνη, την Πολυτεχνείου που κάνουν πιάτσα κάτι πονεμένες ψυχές.
Φέτος από την ανατολική στη δυτική Θεσσαλονίκη, για δουλειά. Από την Τούμπα στη Μονή Λαζαριστών, στη Σταυρούπολη. Καθημερινά από τις αρχές Ιουνίου. Για το Φεστιβάλ. Στη Μονή Λαζαριστών. Στη Μονή των Τεχνών.
Με την Ελένη, τη Φιλοθέη, το Μιχάλη, το Γιάννη, τη Χριστίνα, τον Κώστα, την Άννα, την Αναστασία, το Γιώργο, τους ηλεκτρολόγους, τους ερυθροσταυρίτες, τους σταρ, τους μάνατζερ, τους pr, το μπαρ απέναντι…
Εκεί που δίπλα, στο Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, μας υποδέχεται ένα πραγματικό χαμηλόφωνοsuccess story. Η συλλογή έργων τέχνης που διέσωσε ο οδηγός της πρεσβείας μας στη Μόσχα, στα δύσκολα χρόνια του κόκκινου ολοκληρωτισμού, η συλλογή Κωστάκη.
Είν’ εκεί που ξαφνικά ακούς φωνές, τσακωμούς, θορύβους… «Κάθισε. Δεν είναι τίποτα. Οι φοιτητές της Δραματικής Σχολής του ΚΘΒΕ που ανεβάζουν κάτι περίεργο, δεν θυμάμαι». Ολοζώντανοι και δημιουργικοί.
Εκεί που φτάνεις στη δουλειά, μέρα μεσημέρι, και ξαφνικά ακούς μια φωνή γνώριμη. «Ο Αλκίνοος που κάνει πρόβα»… σου λένε… ατάραχοι!
Αργότερα στο sound check της Dulce Pontes, της Ελεωνόρας Ζουγανέλη, της Μποφίλιου, του Κότσιρα… Λίγο πριν το ανέβασμα στη σκηνή.
Η αγωνία για το στήσιμο, για τον ήχο, για τις θέσεις, για τα εισιτήρια, για τον κόσμο που φτάνει, για τον καιρό που χαλάει, για τον κόσμο που φεύγει, μετά το τέλος.
Εκεί στο Φεστιβάλ της ώρας εκείνης που η πόλη πάει θάλασσα και συνάμα ομορφαίνουν οι γειτονιές της, όπου κάτι νύκτες θερινές ανθίζουν τα όνειρα πολλών –και υμών- ν’ αποδράσουμε με στίχους, να πετάξουμε με ήχους, να ονειρευτούμε, να συλλογιστούμε, να απογειωθούμε, ν’ αγκαλιαστούμε, να τραγουδήσουμε, να χειροκροτήσουμε, να ξαναδιαβάσουμε τον εαυτό μας, να βουτήξουμε –επιτέλους- στην ψυχή μας. Ακόμη και υπό βροχή…
Ανάμεσα σ’ όλ’ αυτά, στα 43 μου ένοιωσα ξανά πώς μπορεί να πληρώνεσαι λίγα αλλά να χαίρεσαι πολύ τη δουλειά που κάνεις. Στη Μονή όπου γεννιέται πολιτισμός. Στη Μονή των Τεχνών. Στα δυτικά της πόλης. Στο Φεστιβάλ της Μονής Λαζαριστών.
