Γράφει η Νένα Μυρωνίδου / nenemy1@hotmail.com
Λέω να σε πάω μια βόλτα στην συμπρωτεύουσα. Με τι άλλο; Λεφτά για ταξί δεν έχουμε, oπότε τι έμεινε; Ξέρω, δεν έχεις ποιο όχημα να πρωτοδιαλέξεις. Κι εγώ το ίδιο. Κάνε στην άκρη. Περνάει, το μετρό, το τραμ, το τελεφερίκ, η θαλάσσια συγκοινωνία. Εγώ γιατί βλέπω μόνο το τρόλεϊ; Έλα να τα πάρουμε με τη σειρά.
Ας ξεκινήσουμε από αυτό που ζούμε μέχρι τώρα. Περιμένουμε στη στάση. Κρατάμε ή δεν κρατάμε εισιτήριο. Ανεβαίνουμε. Υπάρχει αέρας να αναπνεύσουμε, καλώς. Δεν υπάρχει; Δεν πειράζει, το επόμενο περνάει σε είκοσι λεπτά, οπότε βγάζουμε τον αναπνευστήρα και τραβάμε αέρα από αυτόν που περισσεύει πάνω από τα κεφάλια μας. Θέση να καθίσουμε ή να σταθούμε. Έτοιμος είσαι να γίνεις πικρόχολος πάλι. Να, δες. Πανεύκολο να χαρείς την μποτιλιαρισμένη σημειωτόν διαδρομή αν δεν έχει αγκαλιά κανείς τους στύλους, αν δεν έχει ξαπλωθεί στις καρέκλες, αν δεν κάνεις πως βοηθάς την τρίτη ηλικία, αν πλένονταν περισσότερο οι γύρω σου, αν δεν είχες φάει τόσο το προηγούμενο βράδυ. Και αν δεν ξεπροβάλλει στο στριμωξίδι και ο έλεγχος τον εισιτηρίων. Να δεις που το έχεις; Α, ναι, πιστόλι σήμερα. Το όλο σκηνικό είναι για να μαθαίνεις να κρεμιέσαι σαν το πιθήκι στις χειρολαβές που είναι για μπασκετμπολίστες. Έτσι εξασκείς και όλα αυτά που ζήλευες και πειραματιζόσουν κρυφά, τότε που έβλεπες ‘Παιχνίδια Χωρίς Σύνορα’. Τώρα έμαθες. Τα νεύρα δεν έχουν σύνορα. Τεντώνουν κάθε μέρα και πιο πολύ. Φτάσαμε. Ρουφήξου τώρα ως την πόρτα.
Α, τι είναι αυτό που περνάει από πάνω; Το τελεφερίκ; Αυτό έπρεπε να πάρουμε. Όταν κοιτάς από ψηλά μοιάζει η γη με ζωγραφιά. Μόνο που τόσο γρήγορα που θα φτάναμε θα περίσσευαν τα κεφτεδάκια στο τάπερ. Στο αστικό μια χαρά θα κρατούσαν σε όλη τη διαδρομή. Άνοιξε το αλεξίπτωτό σου, θα κατέβουμε πιο νωρίς από τη στάση. Πρόσεχε, περνάει το τραμ. Εσούρωσα κι αργήσαμε τουρίστα μου. Περπάτα να το προλάβουμε. Βλέπεις πως χωράει να περνάει ανάμεσα από τα αλαφιασμένα παπάκια των λεωφόρων; Έχει γίνει ολόκληρη μέριμνα σου λέω. Κατέβα. Βγάλε το σωσίβιό σου. Θα πάμε από τη θάλασσα τώρα. Όχι καλέ Κατερίνη. Εδώ δίπλα, λιμάνι, να φάμε πασατέμπο και λουκουμάδες. Και μην ανησυχείς η επιστροφή θα είναι υπόγεια με ταχύτητα φωτός. Ξέρεις, λέω για τη λέξη ταμπού αυτής της πόλης. Μετρό. Καλά, μην κάνεις έτσι, κάποτε η κοινωνία μας θα έφτανε ως εκεί. Μην κοιτάς που εμείς στην εποχή μας ήρθαμε φοιτητές για το μετρό κι αυτό ήρθε τώρα που τα παιδιά μας θα πάνε πρώτη δημοτικού.
Πρόσεξες κάτι; Γη, νερό, αέρας, υπόγεια δρομολόγια. Κι όλα αυτά δια πυρός. Και σιδήρου-υπομονής. Αυτό πια δεν είναι συμπρωτεύουσα. Οι Power Rangers είναι. Και λόγω δυνατοτήτων, και λόγω παραμύθας. Αν σ’ άρεσε η βόλτα μας θα την ξανακάνουμε. Που ξέρεις μπορεί και αλήθεια. Όταν θα έχουμε χρόνο μετά τη σύνταξη. Μέχρι τότε προσευχήσου να έρθει το λεωφορείο νωρίς, άδειο και χωρίς έλεγχο εισιτηρίων τόσο συχνά που να έχουμε μάθει τα μικρά ονόματα των ελεγκτών. Και μην γκρινιάζεις που θα αυξηθεί τη τιμούλα, ούτε που θα απεργούν επετειακά μια φορά το μήνα. Βάλε λίγο την ίντριγκα στη ζωή σου. Σε πικάντικη πόλη ζεις. Καλό δρόμο.
