Το τσεκούρι…

0
984

lecouperetΓράφει η Άντζελα Ζιούτη / angelaziouti@yahoo.gr

Ο Μπρούνο, είναι ένας μηχανικός χαρτιού που έπειτα από 15 χρόνια στη δουλειά βρίσκεται ξαφνικά εκτός λόγω περικοπών και λόγω αλλαγής έδρας της εταιρείας του. Αν και αρχικά προσπαθεί να το αντιμετωπίσει ψύχραιμα, έπειτα από 2,5 χρόνια ανεργίας χάνει και το τελευταίο ίχνος υπομονής και αναγκάζεται να στραφεί σε ιδιαίτερα ανορθόδοξες λύσεις.

Αποφασίζει να «βγάλει από τη μέση» όλους τους πιθανούς ανταγωνιστές αλλά και τον συνάδελφο του σε μια εταιρεία έτσι ώστε αυτός να μπορέσει να πάρει τη θέση του. Θα οδηγηθεί πολύ κοντά στην τρέλα, θα βιώσει απίστευτες περιπέτειες, αλλά στο τέλος θα μείνει ατιμώρητος;

Είναι φορές που η τέχνη αντιγράφει τη ζωή. Ζωντανο παραδειγμα η ταινια του Κώστα Γαβρά “Το τσεκούρι”. Στην Γαλλία αλλά και στην υπόλοιπη Ευρώπη του παρόντος το πρόβλημα της ανεργίας είναι ιδιαίτερα οξύ και μπορεί να καταστρέψει ολόκληρες οικογένειες. Αν η ανεργία ήταν ταινία σίγουρα θα ήταν “Το τσεκούρι”.

Εκατοντάδες βιογραφικά καταφθάνουν καθημερινά στις εταιρείες. Ο ανταγωνισμός μεγάλος, οι θέσεις εργασίας μετρημένες. Οι μακροχρόνια άνεργοι αιωρούνται μεταξύ της αβεβαιότητας, της αφραγκίας και της απραξίας. Ποιος θα πληρώσει το ηλεκτρικό; Τη δόση για το στεγαστικό; Κι αν τους πάρουν το σπίτι; Πάλι μακαρόνια σήμερα για μεσημεριανό. Η τρέλλα είναι πολύ κοντά στην απόγνωση, τόσο που σαν τον πρωταγωνιστή της ταινίας μπορεί να οπλίσει το χέρι τους με ένα τσεκούρι. Μόνο έτσι θα βρεθεί η πολυπόθητη θέση εργασίας. Βγάζοντας από τη μέση τους άλλους υποψηφίους. Με πτυχία, μεταπτυχιακά, αξιοζήλευτη προυπηρεσία.  Η σκηνοθετική του ματιά είναι άκρας. ως ενδιαφέρουσα. Ο Γαβράς καταφέρνει να πλέξει, το θρίλερ, το μαύρο χιούμορ και το κοινωνικοπολιτικό σχόλιο με τρόπο αριστουργηματικό. Μας βάζει στο πετσί του άνεργου, νιώθουμε την απόγνωσή του σε όλη της τη δύναμη. Και ακόμη δημιουργεί ερωτηματικά, αμφιβολίες για το πώς θα αντιδρούσαμε σε μια τόσο δυσμενή κατάσταση.

Άραγε ο σκηνοθέτης είναι “προφήτης” της κοινωνικοοικονομικής κατάστασης; Με ένα τσεκούρι να κατακτάται η επόμενη θέση εργασίας;

Προηγούμενο άρθροΥπέρ ή κατά της Ελλάδας;
Επόμενο άρθρο«Εδώ Αλεξάνδρεια» του Νικήτα Βοστάνη
Γεννήθηκα το Φεβρουάριο του ’68 στη Θεσσαλονίκη. Η μαμά λέει ότι εκείνη τη μέρα, χιόνιζε πολύ. Η συγκοινωνία είχε σταματήσει και το ολόλευκο αστικό τοπίο διακόπτονταν από τις βαθιές πατημασιές των περαστικών. Στην ίδια πόλη μερικά χρόνια μετά σπούδασα οικονομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Από τα οικονομικά όμως αγάπησα πιο πολύ την ποίηση. Τον Λειβαδίτη, τον Καρούζο, τον Πρεβέρ. Γιατί η επιστήμη σε μαθαίνει πως να κουμαντάρεις τα λεφτά. Ενώ η ποίηση πως να κουμαντάρεις τη ψυχή. Το 1999 εκδόθηκε η συλλογή μου «Ο Θεός κατοικεί σε ουρανοξύστη, 31 ποιήματα της πόλης» από τον Παρατηρητή. Λίγο αργότερα το 2003 κυκλοφόρησε από τα Ελληνικά Γράμματα «Η Αρχιτεκτονική των σιωπηλών ημερών». Το πρώτο μου μυθιστόρημα εκδόθηκε από τη Φερενίκη το 2009 με τον τίτλο «Ο ήλιος στο πάτωμα». Προφητικός τίτλος για μια χώρα που κατρακύλησε κατόπιν στο ναδίρ. Αρθρογραφούσα στην Karfitsa και τώρα στο Thinkfree. Ευτυχώς που η σκέψη δεν είναι Μερσεντές να κατασχεθεί. Γιατί εδώ σκεφτόμαστε ακόμη. Ελεύθερα.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.