Γράφει ο Γιώργος Βοσκόπουλος*
Τελικά ο πρωθυπουργός κατάφερε να μεταφέρει την κρίση στο αντίπαλο πολιτικό δέος. Αυτό που θεμελίωσε την εθνική στρατηγική του στην απόρριψη ενός ανάλγητου σχεδίου μη βιώσιμης οικονομικά και κοινωνικά λιτότητας. Οι σύμβουλοι του πρωθυπουργού έκαναν τη σωστή επιλογή προκειμένου να αποδομήσουν ιδεολογικά και πολιτικά το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Άρχισε λοιπόν ο χορός του Ζαλόγγου; Το κυβερνών κόμμα φαίνεται να συμπαρασύρει στα βάραθρα της ιστορίας και άλλους. Αυτός ήταν τελικά ο αντικειμενικός στόχος της πρότασης για δημοψήφισμα και η μεταφορά της πίεσης στην άλλη πλευρά.
Το διακύβευμα για την αξιωματική αντιπολίτευση και την κοινωνία είναι μεγάλο. Σε επίπεδο ΝΔ, ο Α. Σαμαράς καλείται να επιλέξει ανάμεσα στη συνυπευθυνότητα και τη διαχείριση μίας αποτυχημένης, με πολιτικούς, εθνικούς και δημοσιονομικούς όρους, πολιτικής. Ουσιαστικά καλείται να συνδιαχειριστεί την αποτυχία του πρωθυπουργού και να αναλάβει ένα πολιτικό και κοινωνικό κόστος που δεν του αναλογεί. Αυτά παρά το γεγονός ότι δεν έπεισε για την αποφασιστικότητα του να προωθήσει ένα εναλλακτικό σχέδιο αντιμετώπισης της κρίσης.
Σε επίπεδο κοινωνίας η πιθανή εξουδετέρωση της αξιωματικής αντιπολίτευσης στερεί τους πολίτες από μία ονομαστικής αξίας διέξοδο. Ο ρόλος της μέχρι σήμερα ήταν να παράσχει μία βαλβίδα διαφυγής της κοινωνικής δυσφορίας, μία αμυδρά έστω προοπτική για το μέλλον. Η απώλεια αυτής της προοπτικής δημιουργεί συνθήκες κοινωνικής έκρηξης με απρόβλεπτες συνέπειες.
Η μέχρι σήμερα υιοθετηθείσα πολιτική οδήγησε σε μη επιθυμητά αποτελέσματα. Πρώτον, κατέστησε τη χώρα ένα βαλκανικό προτεκτοράτο. Δεύτερον, επέτρεψε στο ΔΝΤ να εμπλακεί ενεργά στην ευρωζώνη. Με αυτόν τον τρόπο η Ελλάδα αποτέλεσε κοινό συστημικό κίνδυνο για τους εταίρους της και λειτούργησε ως πολιορκητικός κριός όσων ήθελαν να πλήξουν το ευρώ. Τρίτον, έθεσε τα θεμέλια της κοινωνικής αποσύνθεσης και του κοινωνικού κανιβαλισμού σε συνθήκες ανεξέλεγκτης φτωχοποίησης της ελληνικής κοινωνίας. Η ηγεσία της χώρας διέσυρε τον ελληνικό λαό και τον παρέδωσε ως πειραματόζωο στα χέρια τεχνοκρατών και τραπεζιτών. Πέμπτον, κατέλυσε το Σύνταγμα της χώρας και αποδόμησε τους δημοκρατικούς θεσμούς. Έκτον, ετοιμάζεται να μετατρέψει το νομικό καθεστώς του χρέους της χώρας υπάγοντας το σε ένα αποικιοκρατικό δικαιικό πλαίσιο. Τέλος, οδηγεί τα κόμματα εξουσίας στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και σε μία προφανώς παρατεταμένη περίοδο πολιτικής αστάθειας. Η αξιωματική αντιπολίτευση παγιδεύτηκε, αυτό-αναιρέθηκε, αυτό-ακυρώθηκε και κατέστησε τον αντι-μνημονιακό της λόγο φρούδα ελπίδα μίας κοινωνίας που αποσυντίθεται άτακτα σε συνθήκες συνταγματικού κενού.
Οι επιλογές μας ως πολίτες είναι δύσκολες. Καμία επιλογή δεν είναι άνευ ρίσκου ή άνευ κόστους. Αυτό είναι θεμελιώδες αξίωμα διαμόρφωσης της όποιας εθνικής στρατηγικής. Αν οι ηγεσίες δεν θέτουν κόκκινες γραμμές τότε θα πρέπει να τις θέσουν οι ίδιοι οι πολίτες. Αυτοί θα πρέπει να αξιολογήσουν ποιο είναι το έσχατο σημείο απώλειας εθνικής κυριαρχίας και εθνικής αξιοπρέπειας. Η εθνική κυριαρχία κερδίζεται δεν χαρίζεται. Απαιτεί θυσίες και αγώνες. Αν δεν ήμαστε αποφασισμένοι να την προασπίσουμε τότε θα πρέπει να υποταχθούμε αγόγγυστα.
Ο εθνικός χορός του Ζαλόγγου ξεκίνησε με πρωτοβουλία του Γ. Παπανδρέου. Φαίνεται να συμπαρασύρει και την αξιωματική αντιπολίτευση. Αν χρειάζονται δύο για να χορέψουν ταγκό, ίσως χρειάζονται δύο για να καταστρέψουν μία χώρα. Πρόβλημα βέβαια προκύπτει από το πώς προσδιορίζουμε την καταστροφή. Είναι μία υποκειμενική αξιολόγηση, νοηματική διεργασία που λαμβάνει χώρα με βάση την ατομική μας ευημερία ή δυστυχία; Η μήπως προσδιορίζεται από την αφοσίωση μας σε μία πατρίδα που σπαράσσεται, που λοιδορείται, που εκποιείται, που στερείται της εθνικής της κυριαρχίας; Με όρους Γκολικού ευρωπαϊσμού η πατρίδα αποτελεί το υπέρτατο συλλογικό μας περιουσιακό στοιχείο. Συνιστά μία μη αναλώσιμη, μη διαπραγματεύσιμη υλική και άυλη αξία. Προσδιορίζεται με όρους συλλογικής και όχι ατομικής περιουσίας. Η πατρίδα είναι αυτή που μας προσδιορίζει ως συλλογικότητα. Ο προσδιορισμός Έλληνας παραπέμπει συνταγματικά, πολιτειακά, θεσμικά, αξιακά σε μία εθνική βάση, μία χωροταξία επί της οποίας οι ίδιοι ασκούμε κυριαρχικά δικαιώματα. Κάποιοι παραιτήθηκαν από την προάσπιση τους. Η πατρίδα αυτή θα πάψει να υφίσταται και de jure μόνο όταν οι πολίτες το αποδεχτούν.
Καλούμαστε σήμερα να αποφασίσουμε αν θα παραδώσουμε τη χώρα και αποδεχτούμε την κατάλυση της δημοκρατίας. Καλούμαστε να επανα-προσδιοριστούμε ως αυθύπαρκτη συλλογικότητα. Καλούμαστε να στείλουμε ένα μήνυμα στους λαούς του νότου η τύχη των οποίων θα κριθεί από την επιτυχία του ελληνικού πειράματος. Μήπως καλούμαστε να αποφασίσουμε αν ήμαστε «κοπρίτες» με εθνικούς όρους;
*Επίκουρος Καθηγητής- Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών Πανεπιστημίου Μακεδονίας
