Γράφει ο Γρηγόρης Μάρκου / απόφοιτος του Τμήματος Ιστορίας και Εθνολογίας Δ.Π.Θ.
«Δεν υπάρχει λύση μέσω διαπραγμάτευσης με το καθεστώς. Αυτό δεν θα τερματιστεί παρά μόνο με τη βία», είπε ο ταξίαρχος Σελίμ Ιντρίς ένας εκ των ηγετών των ανταρτών που μάχονται για την ανατροπή του καθεστώτος Άσαντ στη Συρία. Η Συρία σήμερα είναι σε πολύ άσχημη κατάσταση και μετά το τέλος του πολέμου θα περάσουν πολλά χρόνια μέχρι να ανακάμψει. Επτά εκατομμύρια είναι οι Σύριοι που χρειάζονται άμεση ανθρωπιστική βοήθεια σύμφωνα με τον ΟΗΕ και ο εμφύλιος «καλά κρατεί».
Η ελευθερία δεν έχει έρθει ακόμα
Οι σφοδρές μάχες συνεχίζονται σε πολλές περιοχές της χώρας και έχουν χαθεί χιλιάδες ζωές από τότε που δόθηκε το έναυσμα του εμφυλίου πολέμου. Από την περασμένη Παρασκευή έχουν χαθεί 157 άνθρωποι, στους οποίους συμπεριλαμβάνονται 44 αντάρτες, 75 πολίτες και 38 στρατιώτες. Το Ζντειντέτ αλ Φαντλ, νοτιοδυτικά της Δαμασκού ήταν το επίκεντρο των μαχών πριν λίγες μέρες και οι συγκρούσεις συνεχίστηκαν στη γειτονική Ζντειντέτ Άρτους, η οποία κατοικείται κυρίως από χριστιανούς. Οι αντικαθεστωτικές δυνάμεις υποστηρίζουν με πείσμα και αφοσίωση τον αγώνα τους και αναφέρουν ότι δεν θα σταματήσουν να δίνουν τις ζωές τους αν δεν κερδίσουν την ελευθερία. Από την άλλη πλευρά ο Σύριος ηγέτης δεν θέλει να υποκύψει στις πιέσεις των ανταρτών και συνεχίζει τις σκληρές του επιθέσεις. Επιπλέον αρκετοί είναι οι «τρίτοι» παίκτες που συμμετέχουν στο άνανδρο αυτό παιχνίδι που διεξάγεται στις πλάτες του πληγωμένου συριακού λαού. Λύση δεν προκρίνεται καμία μέχρι στιγμής, ωστόσο ανεξαρτήτως του αποτελέσματος που θα έχει ο εμφύλιος, οι ζωές που χάνονται δεν γυρνούν πίσω.
Μια πόλη χάνει την ταυτότητα της
Η Δαμασκός δεν θυμίζει καθόλου την πόλη που ήταν πριν την έναρξη του εμφυλίου. Το πρόσωπο της έχει αλλάξει, έχει μεταλλαχτεί. Έχει χάσει τα χρώματα της, τις ανατολίτικες μυρωδιές της, τον ενθουσιασμό και τις χαρούμενες φωνές της. Στα σοκάκια της πόλης υπάρχει μόνο αίμα, ερείπια και πόνος. Τον Μάρτιο ο φωτογραφικός φακός του Reuters αποτύπωσε την θλιβερή εικόνα μιας χώρας που κάποτε έσφυζε από ζωή και χρώμα και σήμερα διαποτίστηκε με δυστυχία: παιδάκια με ποδήλατα παίζουν ανάμεσα στα «γκρι» χαλάσματα, οπλισμένοι άντρες καθισμένοι σε πολυθρόνες στην μέση των διαλυμένων δρόμων είναι έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να δώσουν την ζωή τους, ενώ μαυροφορεμένες και φοβισμένες γυναίκες με τα μωρά στα χέρια τους αναρωτιούνται για το τι θα επακολουθήσει. Παρόλα αυτά η ζωή συνεχίζεται στην χώρα και τα μαγαζιά στο κέντρο της πρωτεύουσας παραμένουν ανοιχτά κατά την διάρκεια της μέρας, με διπλάσιες τιμές βέβαια σε πολλά προϊόντα πρώτης ανάγκης. Ένας γιατρός σε ένα από τα στρατιωτικά νοσοκομεία της πόλης, δεν μπορούσε να βρει τα λόγια να περιγράψει την υπάρχουσα κατάσταση στην πόλη του και με απλά λόγια είπε: «Δεν αναγνωρίζω πλέον αυτό το μέρος. Αυτή δεν είναι η ζωή μας, αυτή δεν είναι η χώρα μας».
Η πόλη της Δαμασκού έχει επιβιώσει στο πέρασμα των αιώνων, από διαδοχικές κατακτήσεις διάφορων φυλών. Έχουν περάσει από την περιοχή Αιγύπτιοι, Ρωμαίοι, Έλληνες, Μουσουλμάνοι, Σταυροφόροι, Μόγγολοι, Οθωμανοί και Γάλλοι. Η πόλη άλλωστε οφείλει και στους παραπάνω λαούς την ομορφιά που παρουσιάζει στην εποχή μας. Ας ελπίσουμε ότι θα σταματήσει το αιματοκύλισμα του συριακού λαού σύντομα και ότι η πόλη αυτή όπως και οι υπόλοιπες θα λάμψουν ξανά από τις χαρούμενες φωνές των κατοίκων τους.
