Στημένα σκάνδαλα…το τέλος της αθωότητας στις διεθνείς σχέσεις

Γράφει ο Τάσος Μπανιώρας / Μεταπτυχιακός φοιτητής τμήματος Πληροφορικής

Δυστυχώς στην Ελλάδα δεν έχουμε μάθει να ξεχωρίζουμε τα πραγματικά σκάνδαλα από τα στημένα σκάνδαλα. Και στημένα εννοώ είτε αυτά που για κάποιο λόγο προωθεί επικοινωνιακά η εκάστοτε αντιπολίτευση (ή ακόμα και στελέχη κυβερνώντων κομμάτων για πρoσωπικούς λόγους ανέλιξης και εξυπηρέτησης συμφερόντων) είτε ακόμη χειρότερα για «σκάνδαλα» τα οποία προβάλλουν ή και δημιουργούν κατά μία έννοια τα κανάλια οι εφημερίδες και οι δημοσιογράφοι της διαπλοκής.

Καλώς ή κακώς, βασικά κακώς, οι πολίτες έμαθαν για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα να τρώνε αμάσητο το κουτόχορτο που μας σέρβιραν είτε τα ΜΜΕ είτε γενικότερα καλοστημένοι επικοινωνιακοί μηχανισμοί. Αποτέλεσμα αυτού ήταν η εύκολη δημιουργία εντυπώσεων η οποία κατόπιν ευθυνόταν για τους «λόγους ευθιξίας» που έκανε τους πολιτικούς να παραιτούνται. Αν μετρήσουμε πόσοι πολιτικοί ή γενικότερα κατέχοντες κρατικά αξιώματα έχουν αναφέρει τους λόγους ευθιξίας τότε θα νομίζαμε πως ζούμε σε μία χώρα αγαθών ανθρώπων.

Δεν προσπαθώ να δικαιολογήσω ή να αθωώσω κανέναν πολιτικό ή κρατικό άρχοντα. Αυτό που με ενοχλεί όμως είναι πως στην Ελλάδα αν μιλήσει κανείς για σχέδιο δολοφονίας πολιτικών, για αποσταθεροποίηση κράτους ή οικονομίας και όλες αυτές τις θεωρίες συνωμοσίας τείνει να θεωρείται γραφικός καθώς επίσης οτι βρίσκεται εκτός τόπου και χρόνου. Εν αντιθέσει όταν αυτά συμβαίνουν στο εξωτερικό με περιπτώσεις κατασκοπείας όπως του Σνόουντεν που είναι και θέμα της επικαιρότητας, ή δολοφονίες ηγετών της Λατινικής Αμερικής ή ακόμα την υποτιθέμενη Αραβική Άνοιξη και το κατά πόσο υποκινήθηκε αυτή από πράκτορες ξένων συμφερόντων τότε όλα αυτά μας ακούγονται λογικά και λέμε από την άνεση που μας προσφέρει ο καναπές μας «το παιχνίδι που παίζεται εκεί είναι πολύ μεγάλο».

Το χειρότερο είναι πως περιπτώσεις κατασκοπείας, δολοφονίας και υποκίνησης καθεστώτων έχουν συμβεί στο πρόσφατο παρελθόν της χώρας. Αρκεί να θυμηθούμε μόνο πόσοι και πόσοι από την περίφημη γενιά του Πολυτεχνείου έκαναν λόγο για Αμερικανοκίνητη χούντα ή όσον αφορά δολοφονίες αρκεί να θυμηθούμε την περίπτωση Μπακογιάννη τέλος για περιπτώσεις κατασκοπίας νομίζω το σκάνδαλο των υποκλοπών είναι πολύ πρόσφατο και το θυμόμαστε όλοι. Ένα σκάνδαλο στο οποίο τότε στοχοποιηθήκε, με το γάντι βέβαια, η γνωστή Πρεσβεία, αυτοκτόνησαν έναν άνθρωπο, ο οποίος έτυχε να είναι Μηχανικός Δικτύου στην εταιρεία όπου υπήρχαν οι κοριοί αλλά η κοινή γνώμη έμεινε απλά να ζητά πολιτικό αίμα αντί να κοιτάξει πως θα μετρήσει τις εξελίξεις στο διεθνές περιβάλλον της Ελλάδας.

Παραδείγματα υπάρχουν πολλά, wikileaks, Σνόουντεν, ελικόπτερα τύπου Σινούκ, και όχι μόνο, που έχουν συντριβεί υπό άγνωστες συνθήκες ενώ δεν πρέπει να ξεχνάμε και το αεροπλάνο Falcon και την περίπτωση του Γιάννου Κρανιδιώτη.

Παρά τα όσα αναφέρθηκαν στην Ελλάδα ακόμα και σήμερα δεν είμαστε αρκετά ώριμοι ώστε να δεχθούμε ή να κατανοήσουμε πως σε υψηλό επίπεδο διεθνών σχέσεων, γεωστρατηγικής και διπλωματίας τίποτα δεν αφήνεται στην τύχη του. Προτιμάμε να πιστεύουμε πολιτικές ίντριγκες και θεωρίες συνομωσίας για το τέλος του κόσμου από αμφιβόλου ποιότητας blog παρά να κοιτάξουμε «the big picture» που λένε και οι Αμερικανοί διπλωμάτες. Εκτός και αν πιστεύουμε πως στο διεθνές πολιτικό και διπλωματικό στερέωμα κάθε κίνηση ή πράξη μίας χώρας είναι τυχαία και καλοδεχούμενη από εχθρούς ή ακόμα και από “συμμάχους”.