Γράφει η Γιάννης Θ. Κεσσόπουλος / gkessopoulos@gmail.com
Πριν από μία εβδομάδα, τη σκληρή εβδομάδα του δημοψηφίσματος, και ενώ η μία μετά την άλλη πολιτιστικές εκδηλώσεις ακυρώνονταν, ρώτησα ένα φίλο -συνδιοργανωτή εκδήλωσης εκτός Θεσσαλονίκης, αν θα ακυρώσουν κι εκείνοι…
“Για μας είναι πολιτική πράξη να πραγματοποιήσουμε την εκδήλωση, είναι στάση απέναντι στα πράγματα”, μου είπε. Βρήκα πολύ ενδιαφέρουσα την άποψη και μου έδωσε διέξοδο στη στενάχωρη εικόνα των ακυρώσεων σε όλα τα επίπεδα.
Δυστυχώς, οι πολιτικές εξελίξεις έχουν αρνητική επίπτωση αυτή τη στιγμή σε όλους τους τομείς της οικονομικής δραστηριότητας, έχουν και στην τελευταία τη τάξει, τον πολιτισμό (γιατί θα μου πεις εδώ ο κόσμος καίγεται κι εσύ…).
Δεν θέλω να αδικήσω ό,τι πολιτιστικό συμπορεύεται με το επιχειρείν. Όλοι οι διοργανωτές εκδηλώσεων έχουν πάντα την ψυχολογία να ρισκάρουν, όμως σήμερα κανέις δεν έχει την πολυτέλεια ναείναι a priori χαμένος.
Ωστόσο, σκέφτομαι ότι οι τέχνες εμπεριέχουν και δίνουν πολύ περισσότερα από ό,τι μία οικονομική δραστηριότητα. Σε ψυχαγωγικό και κοινωνικό επίπεδο. Τον έχουμε ανάγκη πολύ περισσότερο σε τέτοιες δύσκολες περιόδους. Έχουμε ανάγκη το παράδειγμα των καλλιτεχνών, το “μένουμε όρθιοι”, το λόγο των τεχνών.
Γνωρίζω και από προσωπική εμπειρία, πόσο κουράγιο καλείσαι να επιστρατεύσεις τέτοιες ώρες για να δώσεις νόημα σ’ αυτό που έχεις προγραμματίσει. Απέναντι σε έναν κόσμο που κουβαλά τα προβλήματά του. Όπως κι εσύ εξάλλου. Όπως και οι τραγουδιστές, οι ηθοποιοί ή το προσωπικό υποστήριξης. Οι περισσότεροι, απλήρωτοι. Δεν είναι εύκολο. Είναι κάτι δύσκολο. Γι’ αυτό και στεναχωριέμαι όταν διαβάζω για ακυρώσεις. Σημάδια ηττοπαθούς κόπωσης. Γι’ αυτό και χαίρομαι όταν κάποιοι, κόντρα στον καιρό, προχωράνε. Σημάδια δημιουργικής αντίστασης. Όπως στον Παρθενώνα, προχθές, στη Σάνη μεθαύριο. Στη Μονή Λαζαριστών με την ΚΟΘ απόψε και στο ΚΘΒΕ (Θέατρο Δάσους) αύριο.
Αυτά ο πολύς κόσμος δεν τα ξέρει. Ή έστω δεν τα συνειδητοποιεί. Το τι συμβαίνει πίσω από τα φώτα (και πάνω, φυσικά). Εκεί που δουλεύει κόσμος της διπλανής πόρτας, ο “ένας από εμάς”. Για το μεροκάματο – μία η άλλη.
Ας πάμε, ας συμμετέχουμε, να ενισχύσουμε κάθε τέτοια προσπάθεια. Κι ας ευχηθούμε να τελειώσει σύντομα και αισίως η αβεβαιότητα και να επανέλθουμε σε ήρεμους ρυθμούς. Δύσκολους, αλλά έστω ήρεμους. Για όλους.
