Του Κωνσταντίνου Ζέρβα*
Η πρόσφατη κρίση, που «στόλισε» τη Θεσσαλονίκη (και τη χώρα γενικότερα) με τόνους σκουπιδιών και κινδύνους για τη δημόσια υγεία, έφερε για άλλη μια φορά στην επιφάνεια τη χρήση του βασικού δικαιώματος των πολιτών να ζουν σε μια καθαρή πόλη και των εργαζόμενων στο δήμο (στην καθαριότητα και αλλού) να διεκδικήσουν δίκαια και μη αιτήματα. Είναι η τρίτη κρίση στους δέκα μήνες που η «Πρωτοβουλία» Μπουτάρη ανέλαβε τη διοίκηση του δήμου Θεσσαλονίκης: είτε πρόκειται για ανταλλακτικά που δεν είναι διαθέσιμα, είτε για τις υπερωρίες (πλασματικές ή μη), είτε -τελευταία- η εργασιακή εφεδρεία.
Είναι ξεκάθαρο ότι κανείς δεν επιθυμεί τη μείωση των αποδοχών των εργαζομένων ή τις απολύσεις. Είναι προφανές ότι η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών επιθυμεί η αποκομιδή να γίνεται από μόνιμους υπαλλήλους και από ιδιόκτητα σύγχρονα οχήματα του δήμου. Και για όλα αυτά καταβάλλεται από το δημότη βαρύ τίμημα (τοις μετρητοίς) με τα ανταποδοτικά τέλη καθαριότητας. Επαγγελματίες συνδικαλιστές αποκλείουν δρόμους, λιμάνια, χωματερές και αρχαιολογικούς χώρους και ενίοτε προπηλακίζουν αιρετούς, ιδιαίτερα μπροστά σε κάμερες. Πού οδηγεί αυτή η απαξίωση της διοίκησης (και του κράτους γενικότερα) να παίρνει αποφάσεις και των εργαζόμενων να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους; Και ποιος επωφελείται; Αποτελεί προφανώς μια όξυνση που αυτοί που την προκαλούν κατά βάθος δε θέλουν να αλλάξει τίποτε! Πρόκειται για άλλη μια βαθιά συστημική τακτική που έχει γιγαντωθεί τις τελευταίες δεκαετίες του πελατειακού συστήματος διοίκησης και του συνδικαλισμού της συναλλαγής και των προνομίων. Ο στόχος είναι να έρθει ο πολίτης σε απόγνωση και στην πρώτη ευκαιρία να τιμωρήσει τους ανίκανους διαχειριστές. Για να έρθουν καινούργιοι, οι οποίοι θα γευτούν την ίδια μεταχείριση και τίποτε δε θα αλλάξει! Τέτοιες μέθοδοι στρέφονται κατά της κοινωνίας, διαλύουν τον κοινωνικό ιστό, ευτελίζουν κάθε έννοια συνδικαλισμού και τον υποβαθμίζουν σε συντεχνιακή ανυποληψία. Οι μισοί πολίτες στρέφονται κατά των υπολοίπων. Και τελικά προκαλούν μη ανατάξιμη υποβάθμιση της ποιότητας ζωής. Και αυτή η υποβάθμιση για όσους ζουν ήδη σε προβληματικές περιοχές, οδηγεί σε μεσαιωνικές συνθήκες. Ποιοι ταλαιπωρήθηκαν περισσότερο στην τελευταία απεργία; Οι κάτοικοι του Πανοράματος, της Καλαμαριάς και της Παλιάς και Νέας Παραλίας ή οι κάτοικοι της Τούμπας και της Ξηροκρήνης;
Πρέπει επιτέλους να θέσουμε τους κανόνες: συνθηκών εργασίας, αμοιβής και αξιοπρέπειας αλλά και αποτελεσματικότητας και ανταποδοτικότητας. Ειδικά στις μέρες μας, που εξαιτίας της οικονομικής κρίσης με μεγάλη δυσκολία θα μπορέσουμε να διατηρήσουμε τις βασικές λειτουργίες. Η ποιότητα ζωής είναι ο βασικότερος κανόνας για την ανάπτυξη και για την παραγωγή πλούτου, ο οποίος θα πρέπει να διανεμηθεί πρωτίστως σε αυτούς που εργάζονται στο σκληρότερο αντικείμενο, όπως η καθαριότητα.
Η κοινωνία ζητά -σιωπηλά- άμεσα αποτελέσματα. Μια διοίκηση -όπως η δική μας- κλήθηκε πριν από λίγους μήνες να αλλάξει νοοτροπίες και λογικές διαχείρισης. Και θα το κάνει. Η κρίση αυτή πρέπει να αποτελέσει το εφαλτήριο για αλλαγές προς το καλύτερο. Από τα αποτελέσματα αυτής της προσπάθειας θα κριθούμε όλοι, διοίκηση και εργαζόμενοι.
*Αντιδήμαρχος Περιβάλλοντος, Ποιότητας Ζωής και Ελεύθερων Χώρων
ΠΗΓΗ www.agelioforos.gr
[…] Συνέχεια…. thinkfree.gr […]