ΟΤΑΝ ΟΙ “ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ” ΓΙΝΑΝΕ… “ΠΛΗΡΩΝΩ”!

Γράφει ο Τάσος Μπανιώρας

Με χαμόγελα χαράς, ικανοποίησης και αισιοδοξίας περιμένουν στις ουρές των τραπεζών και των δημόσιων υπηρεσιών  οι Έλληνες ώστε να πληρώσουν την 1η δόση του ΕΝΦΙΑ. Ακολουθούν (για έχοντες και κατέχοντες του ιδιωτικού τομέα) ασφαλιστικές εισφορές οι οποίες πάνε χαμένες αφού οι συντάξεις συνεχίζουν να μειώνονται, προκαταβολή φόρου -αυξημένη-, τέλος επιτηδεύματος ενώ με ενθουσιασμό αναμένουμε τι τελικά θα ισχύσει για τα τέλη κυκλοφορίας και το ΦΠΑ 23% στην Εκπαίδευση.

Παρά το κλίμα ενθουσιασμού που βιώνει η Ελληνική κοινωνία οφείλουμε να αναρωτηθούμε: γιατί τα πληρώνουμε όλα αυτά; Θυμίζω πως με τις εμμονές της διαπραγματευτικής ομάδας του προηγούμενου εξαμήνου η χώρα είχε μείνει με μηδενικά ταμειακά διαθέσιμα. Μάλιστα δεν είχε το πρόβλημα μόνο η κεντρική διοίκηση αλλά οι Δήμοι, οι Περιφέρειες και πολλά ασφαλιστικά ταμεία τα αποθεματικά των οποίων είχε συλλέξει (ή πιο ορθά και με σύγχρονη ρητορική υφαρπάξει) η Κυβέρνηση με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου.

Οι οικονομικοί δείκτες της Ελλάδας στα τέλη του 2014 ήταν οι περισσότεροι θετικοί ή με θετική τάση. Ύστερα παίζαμε κρυφτούλι με τους δανειστές με αποτέλεσμα να μειωθούν τα έσοδα του κράτους, να ξοδευτούν όλα τα αποθεματικά, να αδειάσουν οι λογαριασμοί στις τράπεζες και να πούμε με υπερηφάνεια γελώντας στο CNN δεν πληρώνουμε τη δόση στο ΔΝΤ! Ρίγη συγκίνησης και εθνικής αξιοπρέπειας όταν το ίδιο κανάλι είχε αντίστροφη μέτρηση για τη χρεοκοπία της χώρας. Θα μπορούσαμε να είχαμε αποφύγει πολλά από αυτά όμως δε το κάναμε. Γιατί η Κυβέρνηση εν τέλει δε θέλει να το κάνει. Της αρέσει να χαϊδεύει τα χαμηλότερα ένστικτα μίας πελατειακής αντιπαραγωγικής βάσης ψηφοφόρων αλλά και ανθρώπων οι οποίοι πίστεψαν στο απλοϊκό «Πόσο χειρότερα μπορούν να γίνουν τα πράγματα».

Για να θυμηθούμε όμως πως λειτουργεί ένα κράτος. Πρέπει να συλλέγει έσοδα από εργοδοτικές εισφορές, φόρους αλλά ΚΑΙ αποκρατικοποιήσεις. Παράλληλα πρέπει να εξορθολογίζει συνεχώς τις δαπάνες του. Είτε λόγω στρεβλώσεων περασμένων δεκαετιών είτε λόγω νέων -συνήθως τεχνολογικών και οργανωτικών- λύσεων οι οποίες μπορούν τόσο να μειώσουν κόστη όσο και να αυξήσουν το χρόνο και την απόδοση μίας υπηρεσίας. Τα έσοδα τα χρησιμοποιεί για να καλύψει τις ανάγκες της. Πληρωμές σε μισθούς, συντάξεις, λειτουργικές δαπάνες του κράτους και άλλα παρόμοια κόστη.

Τι κάνουμε στην Ελλάδα; Έχουμε ένα Μνημόνιο το 3ο και φαρμακερό το οποίο είναι 93% φόροι και 7% αναδιάρθρωση δομών και Οικονομίας. Και στα προηγούμενα μνημόνια είχαμε φόρους, υπήρχε όμως και μία μεταρρυθμιστική κατεύθυνση η οποία προχώρησε έστω σε ένα ποσοστό. Συνολικά όμως έχουμε ένα μεγάλο, σπάταλο δαπανηρό κράτος το οποίο δε θέλουμε να το αλλάξουμε. Είτε για να μη βλάψουμε συγκεκριμένα συντεχνιακά συμφέροντα είτε γιατί μας κακοφαίνεται η αλλαγή.

Στο δια ταύτα, αντί να γίνουν μεταρρυθμίσεις, αντί να βοηθήσουμε τον ιδιωτικό τομέα ώστε να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας αλλά και νέα έσοδα για το κράτος εμείς προσλαμβάνουμε πάλι καθαρίστριες. Όταν θα φτάσουμε ξανά στο χείλος του γκρεμού το σχέδιο Σόιμπλε για έξοδο από το ευρώ με ταυτόχρονη χρηματοδότηση ώστε να γίνει ομαλά(!) αυτή η διαδικασία θα είναι μονόδρομος για τον Αλέξη Τσίπρα. Και θα τον βαδίσει περήφανος αυτό τον μονόδρομο διότι μόνο έτσι θα μπορέσει να κρατήσει την προαναφερθείσα πελατεία. Πολύ δε περισσότερο θα μπορεί να πει ότι προσπάθησε αλλά οι άτεγκτοι δανειστές με τα υπερβολικά τους μέτρα δεν ήθελαν την Ελλάδα να πετύχει, έτσι τόσο απλά θα καταφέρουμε να απομονωθούμε σαν χώρα. Ελπίζοντας παράλληλα πως με δικό μας νόμισμα θα έχουμε ακόμη μεγαλύτερο τουρισμό αλλά και επενδυτικές ευκαιρίες για βιομηχανίες… όπως η Ταϊλάνδη για παράδειγμα.

ΥΓ: Μακάρι  να κάνω λάθος στο παραπάνω σενάριο αλλά τα έως τώρα δείγματα γραφής δείχνουν πως ούτε θέλουν(πολύ) ούτε μπορούν.