Γράφει η Κατερίνα Τζαβάρα / Συγγραφέας- Εκπαιδευτικός
Όταν ήμουν μικρή ζήλευα κι απορούσα στο θέαμα ενός ηλικιωμένου ζευγαριού που περπατούσε χέρι με χέρι στο δρόμο. Σήμερα, ζηλεύω κι απορώ ακόμη περισσότερο, αλλά κυρίως τους θαυμάζω. Γιατί θέλει απίστευτη αντοχή και τεχνική για να τα βγάλεις πέρα με τον εγωισμό σου μέσα σε μια σχέση ζωής. Τον εγωισμό του άλλου μπορεί και να τον καταπιείς. Ή να αδιαφορήσεις. Ή να τον διαχειριστείς με ευελιξία κι εξυπνάδα. Το δικό σου μικρό «τέρας», όμως, που μεγαλώνει και θρέφεται αχόρταγα όσο μεγαλώνεις κι εσύ, δεν δαμάζεται με την ίδια ευκολία…
Το «σ’αγαπώ» ακούγεται όλο και λιγότερο και είναι να γελάς και να κλαις στη θέα του τρομαγμένου αρσενικού που το ακούει ξαφνικά από τα χείλη της κοπέλας του(τώρα πια και το αντίστροφο). Δεν είναι η έκφραση που μας λείπει, είναι η πλήρης απουσία των αισθημάτων που «διοχετεύεται» στην «αγορά» των σχέσεων σαν επιδημία. Η επικοινωνία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ως η πιο… εξελιγμένη μορφή φλερτ έχει απομυθοποιήσει τελικά την έννοια του φλερτ και μαζί του εξαφανίστηκε και η αίσθηση της γλυκύτητας που θα μπορούσε τυχόν να εκφράζει μια άλλου, παλαιού, τύπου προσωπική προσέγγιση.
Από τα ρομαντικά στερεότυπα του ’70 μέχρι τον ανελέητο ρεαλισμό του σήμερα, ένα χάσμα αγεφύρωτων ερώτων και σχέσεων. Πώς φτάσαμε από το πρώτο αμήχανο, διερευνητικό, ταπεινό και αγωνιώδες (αυτές οι πεταλούδες στο στομάχι δεν είχαν ηλικία…) «παλιό» ραντεβού που μας ένοιαζε να προσέξουμε αν ταιριάζει το κραγιόν με τα μάτια μας και το φόρεμα στο σημερινό ραντεβού για σεξ στο inbox… είναι μια απορία που συζητάμε μεταξύ μας στις παρέες οι περισσότεροι. Το ανησυχητικό είναι πως το αποδεχόμαστε, ενίοτε πολλοί συμμετέχουν «αναγκαστικά», όπως λένε.
Ποιος μας εξαναγκάζει, όμως, να χρησιμοποιούμε εκφράσεις και συμπεριφορές επίκτητες και πολύ μακριά από τον ηθικό μας κώδικα αξιών για να γίνουμε ερωτικά αποδεκτοί; Για να αισθανθούμε συμβατοί με τον απέναντι στην οθόνη; Η μοναξιά… παραδέχονται οι πιο θαρραλέοι. Για την πλάκα, λένε οι πονεμένοι που στρουθοκαμηλίζουν. Δεν έχω κάτι καλύτερο να κάνω, λένε οι πιο ειλικρινείς.
Έλλειψη αγάπης, φωνάζω εγώ! Δεν νιώθουμε αυτή την προστατευτική, πολύχρωμη ομπρέλα να μας σκεπάζει από τα δεινά της καθημερινής τρέλας που βιώνουμε. Η αγάπη περιμένει στη γωνία, μας κρυφοκοιτάζει, δακρύζει που δεν την παίζουμε στα παιχνίδια μας, πονάει που την πληγώνουμε με θράσος, απορεί γιατί την αποξενώσαμε από την παρέα.
Η αγάπη θα έπρεπε να απλώνεται παντού, να γελάει μέσα στο βλέμμα μας, να μπερδεύεται στη γλώσσα μας, να φωτίζει το σκοτάδι μας, να μας γεύεται σαν παγωτό φράουλα όπως στα παιδικά καλοκαίρια. Να την χαρίζουμε στο γραφείο, στον περαστικό, να μας γεμίζει φιλιά μέσα στην οικογένεια, να τη μοιραζόμαστε με ένα παιδί που κλαίει, μια μάνα που λυπάται, έναν πατέρα που φεύγει, έναν σύντροφο που προσπαθεί…
Μας λείπει η αγάπη, σε όλες της τις μορφές. Δείτε τα σχολεία μας, τα περιστατικά βίας, τα παιδιά που «χάνονται», τα χρόνια που γερνάνε. Δεν μας αγαπούν αρκετά, φοβόμαστε να το διεκδικήσουμε, να το ζήσουμε. Δεν αγαπάμε κι εμείς αρκετά, για να συγχωρούμε.
Έλα, πιάσε το χέρι μου… μην τρομάζεις. Αγάπη είναι.
“It’s only love and that is all
But it’s so hard loving you…”
Τhe Beatles
