Γράφει η Άλεξ Πολιτάκη / alex-politaki@freemail.gr
Το να τρώω με τον φίλο μου Τονί είναι πάντα μια είδηση. Μια είδηση για μένα. Κι αυτό, γιατί με περιποιείται πάντα πολύ, φροντίζει να έχει φρέσκιες σαλάτες και καλομαγειρεμένα λαχανικά που ξέρει ότι μου αρέσουν – πεθαίνω για τον αρακά του, πεθαίνω – και σχεδόν πάντα, επειδή ξέρει πόσο τεμπέλα και άσχετη είμαι με τα ψάρια, κι ένα ωραίο, καλομαγειρεμένο ψάρι. Επειδή ξέρει επίσης την ιδιαίτερη αδυναμία μου για τα εξωτικά και τις περίεργες γεύσεις, συνήθως μου τα μαγειρεύει σε αφρικανικές συνταγές του τόπου καταγωγής του. Τα δείπνα μαζί του έχουν επίσης πάντα καλό κρασί και καλή κουβέντα, καθώς τα ελληνικά του είναι εξαιρετικά και τα δικά μου γαλλικά δε θέλουν να συγκριθούν με τα δικά του. Θέλω να μάθω αφρικανικά του είπα μια μέρα και γέλασε, αλλά είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι θα το κάνω.
Ο Τονί είναι χρόνια στην Ελλάδα κι εμείς είμαστε χρόνια φίλοι, αν και εκείνος είναι συνήθως πάρα πολύ απασχολημένος, με την επιχείρησή του κι έτσι τα δείπνα μας όχι πολύ συχνά. Ξεκλέβω το τηλεκοντρόλ και ανοίγω λίγο την τηλεόραση, πράγμα που ξέρω ότι είναι αγενές όταν σε καλούν για δείπνο, αλλά με τον Τονί έχω την άνεση να το κάνω. Βλέπω τα επεισόδια της Χρυσής Αυγής και κάποια στιγμή έρχεται κι εκείνος από την κουζίνα. Θυμώνω πολύ, του λέω. Γιατί, με ρωτάει εσείς τους ψηφίσατε. Γι’ αυτό ακριβώς, του απαντάω.
Το δείπνο είναι εξαιρετικό και αυτή η σάλτσα από φυστικοβούτυρο με τρελλαίνει κυριολεκτικά! Ανταλλάσουμε τα νέα των τελευταίων δύο μηνών μας, πίνουμε ένα δροσερό λευκό κρασί κι έχω τσακίσει σχεδόν μια ολόκληρη μπαγκέτα σε αυτήν την πεντανόστιμη σάλτσα, εγώ που δεν κάνω τέτοια. Μιλάμε για την Αφρική, αγαπημένο μας θέμα, για τα επόμενα σχέδιά μας, του δείχνω τις παλάμες μου κι εκείνος τις “διαβάζει”, τον ρωτάω αν θα ζήσω αρκετά οπότε να φύγω για Συρία, ή αν είναι να ζήσω λίγο και να κάτσω στα αβγά μου, μου απαντάει ότι θα ζήσω πολύ, και όλα μοιάζουν μια χαρά. Θα φύγω, μου λέει λίγο πριν σηκωθώ και ξεκινήσω για το σπίτι. Αφρική, τον ρωτάω. Ναι, μου απαντάει. Πότε, τον ξαναρωτάω. Σε κανένα μήνα, απαντάει. Θα πας να δεις τους δικούς σου, τον ξαναρωτάω. Όχι θα πάω μόνιμα, μου απαντάει.
Το μυαλό μου σταματάει για λίγο για να επεξεργαστεί την πληροφορία. Μια σειρά από ερωτήσεις πέφτουν εκ μέρους μου πάνω του. Μου απαντάει σε όλες με μια εξαιρετική ηρεμία και σαφήνεια. Θα μου λείψεις του λέω, είσαι φίλος μου, γνωριζόμαστε τόσα χρόνια, έχουμε πει τόσα, μου έχεις μαγειρέψει τόσα, μου έδειξες πως να χορεύω, δε ξέρω τι άλλο να πω, είσαι φίλος μου του ξαναλέω, φυσικά και θα μου λείψεις, του ξαναλέω με μια ηρεμία περίεργη για μένα. Βγαίνω στο διάδρομο και δε ξέρω πως αισθάνομαι. Θα με φωνάξεις να βαφτίσω το μωρό σου, του λέω ξαφνικά. Γελάει πολύ. Εντάξει, θα σε ειδοποιήσω ένα χρόνο πριν, μου λέει αστειευόμενος. Θα έχεις πρόβλημα εκεί που η νονά του θα είναι λευκή, τον ρωτάω μισοαστεία μισοσοβαρά. Όχι κανένα, μου λέει, θα σε ειδοποιήσω ένα χρόνο πριν, μου ξαναλέει. Ωραία, του απαντάω, γιατί εγώ δεν είμαι και πολύ του προγραμματισμού όπως ξέρεις, του απαντάω, και ένα ταξίδι εκεί όσο να ‘ναι. Θα έρθω του λέω, λίγο πριν φτάσω στο ασανσέρ. Ανοίγω την πόρτα και πατάω το κουμπί για το ισόγειο. Δε ξέρω τι νιώθω. Νομίζω ανακούφιση. Τουλάχιστον η Χρυσή Αυγή δεν τον έχει φτάσει ακόμη.
