Να πάμε τελικά ή να μην πάμε στα συλλαλητήρια που διοργανώνονται για τη στήριξη της (όποιας) προσπάθειας της ελληνικής κυβέρνησης για να μειωθούν τα βάρη που σηκώνουν οι πολίτες; Κι αν δεν ψηφίσαμε ΣΥΡΙΖΑ; Κι αν είμαστε δεξιοί -ο Καμμένος είναι ένα άλλοθι; Κι αν τελικά είχε δίκιο ο Σαμαράς που έλεγε ότι είναι μονόδρομος; Κι αν φάμε τα μούτρα μας;
Στο συλλαλητήριο πρέπει να πάμε. Ό,τι κι αν συμβαίνει από τα παραπάνω. Για να έχει πολύ κόσμο. Για να είναι γεμάτες οι πλατείες. Για να βγει η δυνατή φωνή. Μακάρι οι ελληνικές κυβερνήσεις να είχαν πάντα μεγάλη υποστήριξη στις πλατείες από τον κόσμο, όταν έκαναν τέτοιες προσπάθειες. Μακάρι να αξιοποιούσαν τη λαϊκή διαμαρτυρία στο διπλωματικό πεδίο.
Θα πουν οι άλλοι, αυτά είναι συναισθηματισμοί, πέραν πάσης λογικής. Ακόμη κι αν είναι έτσι, καλό θα ήταν να ψάξουν τι οδήγησε τους πολίτες να ανταποκρίνονται θετικά στα ερεθίσματα του θυμικού, όταν πριν από 2,5 χρόνια και για 2,5 χρόνια είχαν εμπιστευθεί τη λογική τους. Ήταν τέτοια η πίεση στα εισοδήματα που οδήγησε στο αδιέξοδο την κοινωνία ολόκληρη και ευαισθητοποίησε το θυμικό του.
Υ.Γ. Καλό θα ήταν και οι διοργανωτές να μην το παίζουν ανεξάρτητοι. Να είναι ανεξάρτητοι (ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον). Αλλιώς το παιχνίδι είναι χαμένο. Και θα απομείνουν τελικά ξανά 5-6 γραφικοί κατασκηνωτές στη σκιά του Λευκού Πύργου…
