Ελλάδα έχεις ματαιοδοξία

0
728

Γράφει η Άντζελα Ζιούτη / angelaziouti@yahoo.gr

Ο ένας πάει και λέει ότι έχει ταλέντο στο σφουγγάρισμα, η άλλη έχει ταλέντο στον ενεργειακό χορό, μία άλλη χορεύει φυσώντας σε κάτι που έμοιαζε με στρογγυλεμένο καλαμάκι κάνοντας μπουρμπουλήθρες. Ένας άλλος απήγγειλε ποίηση ντυμένος με χλαμύδα σαν αρχαίος Έλληνας. Κάποιοι είναι 4 χρονών και κάποιοι άλλοι 74. Άλλοτε έρχονται μόνοι τους, άλλοτε τους συνοδεύει ο κολλητός τους, η πρώτη ξαδέλφη από το χωριό, η ηλικιωμένη μητέρα που δεν ακούει και καλά από το αριστερό αυτί.

Είναι τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους κι όμως κάτι τους ενώνει: έχουν ταλέντο. Ή τουλάχιστον αυτό θέλουν να αποδείξουν μπροστά σε κριτική επιτροπή και κοινό. Να αποδείξουν ότι δεν υπάρχουν όρια στην ανθρώπινη φαντασία και τη δημιουργικότητα. Ότι δεν υπάρχουν όρια εντέλει στα … ανθρώπινα όρια. Όλα αυτά στο «Ελλάδα έχεις ταλέντο», ένα  show που ανεβάζει στη σκηνή όλους τους Έλληνες που αισθάνονται ξεχωριστοί, ενώ οι υπόλοιποι απλά μένουν σπίτι τους και μπροστά στις αναμμένες τηλεοράσεις τους παρακολουθούν με το στόμα ανοιχτό, αρχάριους performers, παιδιά θαύματα που μιλάνε πέντε γλώσσες πριν κλείσουν τα οκτώ, μεσήλικες να καταπίνουν ξυραφάκια και υπερήλικες που είδαν φως στην εκπομπή και μπήκαν να παρουσιάσουν το δικό τους νούμερο. Ο Χρήστος Φερεντίνος υποδέχεται στη σκηνή τις ταλεντάρες που έρχονται αποφασισμένοι να καταπλήξουν την κριτική επιτροπή: τον Ηλία Ψινάκη, τη Ματθίλδη Μαγγίρα και τον Βαγγέλη Περρή. Η κάμερα τη μια ζουμάρει στα αναψοκοκκινισμένα πρόσωπα των «ταλαντούχων» διαγωνιζομένων, την άλλη μεταφέρει τους θεατές  backstage, όπου ο Χρήστος Φερεντίνος «συμπάσχει» μαζί τους ζώντας από πιο κοντά την αγωνία τους.Κάποιοι ήδη πανηγυρίζουν με αγκαλιές και τσιρίδες χαράς. Δικαίως, διότι είναι αυτοί που εντυπωσίασαν την κριτική επιτροπή στα προκριματικά και περνάνε για την επόμενη φάση του “Ελλάδα έχεις ταλέντο”. Άνθρωποι ετερόκλητοι, που μοιάζουν με χολιγουντιανούς σταρ ή με τη χονδροπατάτα τη γειτόνισσα μας τη Νίτσα, που τα έχουν όλα στη ζωή ή σχεδόν τίποτα, πέρα από την αταλάντευτη πίστη στον εαυτό τους και στις ικανότητες του.   Δεν είναι δα και εύκολο να πατάς πάνω σε καρφιά και να μην ματώνεις, να χορεύεις τον χορό της κοιλιάς με ένα τεράστιο πύθωνα τυλιγμένο γύρω από το μισόγυμνο κορμί σου, να πηδάς μέσα από τις φωτιές και να μην καίγεσαι. Όπως δεν είναι και εύκολο να διακριθείς σε έναν τέτοιο τηλεοπτικό διαγωνισμό, όπου συναντιούνται τόσα πολλά «ταλέντα». Αυτοί όμως που θα τα καταφέρουν, θα συναντηθούν στον μεγάλο τελικό. Όπου το λόγο έχει το τηλεοπτικό κοινό, επιλέγοντας το νικητή που θα κερδίσει 100.000 Ευρώ! Μαζί και το έπαθλο της ματαιοδοξίας…

Προηγούμενο άρθροΚι άλλη τηλεόραση;
Επόμενο άρθροΠροεκλογικό… ξεσκαρτάρισμα
Γεννήθηκα το Φεβρουάριο του ’68 στη Θεσσαλονίκη. Η μαμά λέει ότι εκείνη τη μέρα, χιόνιζε πολύ. Η συγκοινωνία είχε σταματήσει και το ολόλευκο αστικό τοπίο διακόπτονταν από τις βαθιές πατημασιές των περαστικών. Στην ίδια πόλη μερικά χρόνια μετά σπούδασα οικονομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Από τα οικονομικά όμως αγάπησα πιο πολύ την ποίηση. Τον Λειβαδίτη, τον Καρούζο, τον Πρεβέρ. Γιατί η επιστήμη σε μαθαίνει πως να κουμαντάρεις τα λεφτά. Ενώ η ποίηση πως να κουμαντάρεις τη ψυχή. Το 1999 εκδόθηκε η συλλογή μου «Ο Θεός κατοικεί σε ουρανοξύστη, 31 ποιήματα της πόλης» από τον Παρατηρητή. Λίγο αργότερα το 2003 κυκλοφόρησε από τα Ελληνικά Γράμματα «Η Αρχιτεκτονική των σιωπηλών ημερών». Το πρώτο μου μυθιστόρημα εκδόθηκε από τη Φερενίκη το 2009 με τον τίτλο «Ο ήλιος στο πάτωμα». Προφητικός τίτλος για μια χώρα που κατρακύλησε κατόπιν στο ναδίρ. Αρθρογραφούσα στην Karfitsa και τώρα στο Thinkfree. Ευτυχώς που η σκέψη δεν είναι Μερσεντές να κατασχεθεί. Γιατί εδώ σκεφτόμαστε ακόμη. Ελεύθερα.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.