Δεν έχω καμία διάθεση να σχολιάσω οτιδήποτε πολιτικό. Εδώ και καιρό. Το θεωρώ μάταιο. Ξέρω, πρέπει να πάρουμε θέση, θα πεις. Θέση θα πάρουμε, πάντα παίρναμε, όμως χωρίς κραυγές, αλαλαγμούς και φανατισμό, πάντα επί της ουσίας. έχουν πια ειπωθεί όλα. Και νοιώθω ότι βρισκόμαστε πια στο μεταίχμιο ενός δρόμου χωρίς επιστροφή. Ως χώρα και ως λαός. Έχουμε φτάσει σε επίπεδο Βαβυλωνίας. Μπέρδεμα. Μεγάλο μπέρδεμα. Όλοι μιλάνε αλλά κανείς δε συνεννοείται.
Ο δημόσιος βίος θυμίζει άλλοτε καφενείο και άλλοτε αρένα, έτοιμοι να σφαχτούν. Χωρίς να λογαριάζουν την επίπτωση που έχει ο δημόσιος λόγος και η πράξη στο λαό, πολώνουν το κλίμα, τρίβουν την πέτρα πάνω στο μπαρούτι. Έτσι και στα ιδιωτικά μας βλέπεις και ακούς απειλές, ύβρεις, απαξίωση, λαϊκισμό, εκδικητικότητα, άτομα χωρίς αυτοσυγκράτηση,
Για όποιους δεν το βλέπουν, είναι ήδη σε εξέλιξη ένας πολιτικός και κοινωνικός εμφύλιος, όπως έγραψε ο φίλος Βαγγέλης Πλάκας το πρωί. Τα στρατόπεδα υπάρχουν. Κι όσοι είναι στη μέση, όσοι προσπαθούν να μείνουν αμέτοχοι στην ένταση, να διατηρήσουν την ψυχραιμία τους, να μην ενδώσουν στις προσκλήσεις και να μη φτάνουν στα άκρα, μένουν απλώς ανήμποροι θεατές…
Είναι συγκλονιστική η επανάληψη της ιστορίας. Σα να βλέπουμε το αύριο, αλλά είμαστε αδύναμοι να εκτρέψουμε τον ρου…
