Του Ιωάννη Παν. Βοτσαρίδη /Διευθύνοντος Συμβούλου της INTERLIFE Α.Α.Ε.Γ.Α.
Η κατάσταση στην Οικονομία μοιάζει με ομιχλώδες τοπίο πάνω στο οποίο οι επιχειρηματίες βαδίζουν διστακτικά, με αβεβαιότητα, τηρώντας στάση αναμονής, εγκλωβισμένοι στο κακό ψυχολογικό κλίμα και στις οφθαλμοφανείς πλέον, καθυστερήσεις της περίφημης “Αναδιάρθρωσης του Δημόσιου Τομέα” και στα – πολλάκις υπεσχημένα – “Αναπτυξιακά μέτρα”.
Παρακολουθώντας καθημερινά τα τεκταινόμενα έχει κανείς την αίσθηση ότι είναι καθηλωμένος σε ένα παγωμένο πλάνο κινηματογραφικής ταινίας, όπου :
- Το Δημόσιο δεν πληρώνει τις υποχρεώσεις του, προκαλώντας κεφαλαιακή ασφυξία
- Η Γραφειοκρατική μηχανή παραμένει ακλόνητη, στηριζόμενη σε ένα αόρατο πλέγμα συντεχνιακών συμφερόντων
- Οι ΔΕΚΟ συνεχίζουν να διοικούνται από πολιτευτές και κομματικά στελέχη
- Οι Iδιωτικοποιήσεις μπλοκάρονται από διαπλεκόμενα συμφέροντα και οι δημόσιοι υπάλληλοι παραμένουν ακλόνητοι στις θέσεις τους
- Οι Τράπεζες δεν ανακεφαλαιώνονται, κατά συνέπεια δεν δανείζουν
- Το ΦΠΑ πρέπει να καταβάλλεται ανεξάρτητα αν το τιμολόγιο δεν εισπράττεται
- Το ΦΠΑ δεν επιστρέφεται γιατί το Κράτος έχει θεσμοθετημένο δικαίωμα να χρωστά επ’ αόριστον (χωρίς μάλιστα να καταβάλλει υπερημερίες)
- Η Δικαιοσύνη ορίζει δικάσιμες μετά από …. 4ετία και εκδίδει αποφάσεις μετά από ….5ετία.
- Οι φόροι πνίγουν κάθε υγιή επιχειρηματική προσπάθεια, υπονομεύοντας, με μια στρεβλωτική διαδικασία, την ίδια τη δυνατότητα του Κράτους να τους …εισπράξει.
Συνολικά στην 4ετία 2009 – 12 από τα χαράτσια που διαρκώς επιβάλλονται, όχι μόνον δεν αυξήθηκαν τα Έσοδα του Δημοσίου, αλλά άνοιξε και μαύρη τρύπα πάνω από 5 δις ευρώ στα κρατικά Ταμεία.
Αποτέλεσμα η Κυβέρνηση να αναπληρώνει κάθε φορά τις απώλειες με πρόσθετες περικοπές σε μισθούς, συντάξεις και κοινωνικά επιδόματα, διαιωνίζοντας έτσι ένα φαύλο κύκλο ύφεσης, χωρίς καμιά ορατή διέξοδο.
Ωστόσο ο επιχειρηματικός κόσμος έχει διατυπώσει με σαφήνεια την ανάγκη για ορισμένα απλά, άμεσα, αποτελεσματικά μέτρα, που θα μπορούσαν να δώσουν μια αποφασιστική ώθηση στο «επιχειρείν» :
- Μείωση συγκεκριμένων άμεσων και έμμεσων Φόρων (πχ Εστίαση, Πετρέλαιο, Ακίνητα)
- Δέσμευση (όχι μόνον ηθική) για σταθερό Φορολογικό καθεστώς για τις επιχειρήσεις για τουλάχιστον μια 10ετία
- Ανακεφαλαίωση Τραπεζών και άνοιγμα πιστώσεων
- Συμψηφισμός Φόρων
- Απλοποίηση γραφειοκρατίας για την επιχειρηματική λειτουργία (πχ σήμερα χρειάζονται δύο μήνες για τη σύσταση μιας Α.Ε.)
Αποφάσεις αυτονόητες για κάθε πολιτισμένη δυτική χώρα. Αλλά μήπως η έννοια του «αυτονόητου» έχει πλέον χαθεί;
