Επιμέλεια: Χρύσα Μακρίδου
Ο Σύλλογος για την εθελοντική ευθανασία αναμένει χιλιάδες αιτήσεις ετησίως – Άνθρωποι με ανίατες ασθένειες ή με άνοια μπορούν να ζητήσουν δωρεάν βοήθεια σε περίπτωση που ο γιατρός τους το αρνείται
Την 1η Μαρτίου θα γίνουν τα εγκαίνια της πρώτης ιδιωτικής κλινικής δοκιμής της ευθανασίας. Ο σύλλογος για την εθελοντική ευθανασία, που εδρεύει στην Ολλανδία, περιμένει να γίνουν χιλιάδες αιτήσεις ασθενών των οποίων ο γιατρός αρνήθηκε να τους βοηθήσει. Για λόγους θρησκευτικούς αλλά και για λόγους δεοντολογίας οι περισσότεροι γιατροί (στην πλειοψηφία τους πανεπιστημιακοί) αρνούνται να συνεισφέρουν στην ενέργεια αυτή παρότι πολλές φορές ο ασθενής τους επιμένει ότι είναι το καλύτερο για αυτόν.Σε αυτή την περίπτωση και εφόσον η κατάσταση του ασθενούς είναι σύμφωνη με αυτά που ορίζει ο ισχύον νόμος ,ο οποίος ψηφίστικε το 2002, ο σύλλογος αναλαμβάνει να παρέχει βοήθεια σε αρρώστους κατ’ οίκον αναθέτοντας την αποστολή σε μία απο τις έξι κινητές εξιδεικευμένες μονάδες.
Η κλινική θα εξετάζει αιτήσεις ασθενών που πάσχουν από καρκίνο (στα τελευταία στάδια του) αλλά και αυτών που βρίσκονται στα πρώτα στάδια της άνοιας αλλά και ασθενών με ψυχικές παθήσεις. Η υπηρεσία θα παρέχεται δωρεάν για τους ολλανδούς πολίτες.
Ο ασθενής πρέπει να είναι σαφής και σίγουρος όταν ζητάει βοήθεια
Ο ολλανδικός νόμος για την ευθανασία δεν την αποποινικοποιεί χωρίς όρους και δεσμεύσεις. Συγκεκριμένα, διακυρήσει ότι ο
ασθενής πρέπει να είναι σίγουρος όταν ζητά κάτι τέτοιο. Η αρρώστια του πρέπει να είναι θανατηφόρα και οι συνθήκες ανυπόφορες. Εάν δεν υπάρχουν αυτές οι προυποθέσεις μπορεί να υποβληθεί ποινή φυλάκισης έως 12 χρόνια. Όλες οι ευθανασίες που εντοπίζονται από τους γιατρούς ως ύποπτες ή ως «επιπόλαιες» μελετώνται από πέντε επιτροπές δεοντολογίας και στην περίπτωση αυτή τα έγγραφα στέλνονται στην εισαγγελία.
Σύμφωνα με το σύλλογο για την εθελοντική ευθανασία , «πολλοί γιατροί απορρίπτουν τα νόμιμα αιτήματα για ευθανασία υπό τον φόβο της τιμωρίας. Γιαυτό κρίνεται αναγκαία η ύπαρξη εξιδεικευμένων γιατρών και νοσοκόμων έτσι ώστε όλα να κινούνται στα πλαίσια της νομιμότητας. Ο σύλλογος διαθέτει ένα αρχικό κεφάλαιο το οποίο ενισχύεται από τα μέλη του. Τα έξοδα κάλυψης όμως της ευθανασίας αναμένεται να καλύπτονται αποκλειστικά από τις ασφαλιστικές εταιρείες.
Από την μεριά της, η εθνική ομοσπονδιά ιατρών έχει απορρίψει κατηγορηματικά την πρωτοβουλία διότι όχι μόνο θεωρεί ότι
υποτιμά την αξία της ανθρώπινης ζωής αλλά επίσης διότι οι γιατροί θα επιτρέπουν την ευθανασία παρότι δεν γνωρίζουν το ιστορικό του ασθενή. «Στην χειρότερη των περιπτώσεων μπορούν να πεθάνουν άνθρωποι που θα μπορούσανε να είχανε λάβει άλλου τύπου βοήθεια» προειδοποίησαν οι εκπρόσωποι τους.
Ο νόμος για την ευθάνασια έχει το 90% της λαικής υποστήριξης στην Ολλανδία παρότι υπήρξαν πολλά αμφιλεγόμενα ζητήματα. Το 2011 έγινε γνωστό ότι εφαρμόστηκε η ευθανασία σε έναν ασθενή με σοβαρή άνοια ενώ είχε χάσει τις αισθήσεις
του. Παρότι η γυναίκα είχε ζητήσει βοήθεια για να πεθάνει όταν ήταν διαυγής , και όλο αυτό δεν είχε νομικές
συνέπειες, προκάλεσε μια ευρεία συζήτηση περί ηθικής. Το 2010 , έγιναν 25 ευθανασίες σε ασθενείς με μέτρια άνοια. Όλες θεωρήθηκαν νόμιμες. Το πιο αμφιλεγόμενο περιστατικό ήταν αυτό με τα 22 βρέφη που γεννήθηκαν με δισχηδή ράχη. Λόγω του ότι νόμος δεν περιέχει ειδική διάταξη για τα βρέφη, οι ευθανασίες διέπονται από ένα πρωτόκολλο που συντάχθηκε από το πανεπιστημιακό νοσοκομείο του Γκρόνινγκεν.
Μαζίμε την λεπτομερή πληροφόρηση που λαμβάνουν οι γονείς , μια επιτροπή ειδικών(αποτελούμενη από έναν δικαστή, έναν παιδίατρο και έναν γυναικολόγο) παρέχει ενημερωτικό και συμβουλευτικό ρόλο στην δικαιοσύνη για τέτοιες καταστάσεις.
Το Βέλγιο ενέκρινε την ευθανασία το 2002 και το Λουξεμβούργο το 2009. Επίσης έχει νομιμοποιηθεί στην Σουηδία και στο κράτος της Μοντάνα, στην Ουάσινγκτον και στο Όρεγκον των ΗΠΑ.
Πηγή : El Pais
