Γράφει η Κατερίνα Νικολάου / kfnikolaou@gmail.com
Σαν σήμερα το 2013 έπιασα στα χέρια μου εκείνο το πολυπόθητο -ή τρομακτικό για κάποιους- τεστ εγκυμοσύνης με τις δύο γραμμούλες. Οι δύο γραμμούλες που σημαίνουν πως ποτέ πια δεν θα είσαι μόνη. Τι υπέροχο συναίσθημα. Πια σκέφτεσαι για δύο πάντοτε και κάθε σου πράξη, κάθε σου κίνηση, κάθε σου σκέψη περνά από ένα φίλτρο που ενίοτε οξύνει και ενίοτε αμβλύνει χρώματα και αντιθέσεις.
Μητέρα δεν έγινα όταν μήνες μετά σε κράτησα στα χέρια μου, 20 ώρες αφού είχες γεννηθεί αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Μητέρα έγινα τη στιγμή που συνηδειτοποίησα ότι “από τώρα πρέπει να σε προστατέψω ακόμα κι από μένα”. Όταν πέρασα όπως τόσες και τόσες γυναίκες μήνες στο κρεβάτι αφού κάθε μου κίνηση μπορούσε να σου κάνει κακό.
Και από τότε που ήσουν μέσα στην κοιλίτσα μου εγώ δεν ήμουν ποτέ μόνη.
Αγάπη μου σε γύρευα
σ’ αυγή και σε φεγγάρι
και στα ψηλά τα σύννεφα
σε γύρευα τυφλός,
μα ήρθε ο καιρός, ήρθε η βροχή
κι η δροσερή σου χάρη
αγάπη μου σε γύρεψα
γιατί ήσουν ουρανός.
Με τα λόγια του Χατζιδάκι σε νανουρίζω από τότε που ήσουν μικρότερο κι από μπιζελάκι κι έφτασες τώρα να τραγουδάς εσύ τα λόγια. Κι έφτασες εσύ να είσαι η κινητήριος δύναμη που με σπρώχνει να γίνομαι κάθε μέρα όλο και καλύτερη, να προοδεύω και να με προσέχω. Αυτή που με κρατά και την κρατώ, με φιλά και λιώνω, αυτή που θαυμάζω και σέβομαι.
Και γράφω αυτά τα λόγια γιατί απέδειξες πως η μητρότητα δεν είναι αδιέξοδο. Δεν είναι “η ζωή εδώ τελειώνει σβήνει το καντήλι μου”. Είναι ένα κίνητρο για να κάνεις ό,τι δεν έκανες πριν. Να ξυπνήσεις από τον όποιον λήθαργο και να παλέψεις όσο πιο σκληρά μπορείς. Να καταφέρεις τα πάντα.
Εύχομαι κάθε μέρα να με ζεις με αγάπη.
Χρόνια μας πολλά Μπου!
