Γράφει ο Γιώργος Φραδελάκης / geofradel@gmail.com
Αν υπάρχει κάτι που ο καθένας σιχαίνεται, είναι να τον κοροϊδεύουν μπροστά στα μούτρα του. Να υποτιμούν με τον πιο ξεδιάντροπο τρόπο τη νοημοσύνη του. Ο,τι ακριβώς δηλαδή συμβαίνει τις τελευταίες ημέρες με την υπόθεση των στημένων αγώνων.
Με τους περιοριστικούς όρους που επέβαλε ο ανακριτής σε ορισμένα από τα εμπλεκόμενα πρόσωπα για το παιχνίδι Ολυμπιακός-Βέροια (3-0) που φέρεται να είναι στημένο, αποδέχεται ουσιαστικά τον χαρακτηρισμό, αλλά εκεί έρχεται για μία ακόμα φορά η παράνοια που διέπει το ελληνικό ποδόσφαιρο επί χρόνια για να μας δείξει ότι οι άνθρωποι όχι απλά δεν… παίζονται και δεν έχουν το Θεό τους, αλλά έχουν ξεπεράσει κάθε όριο θράσους.
Να ασκείται από τον ποδοσφαιρικό εισαγγελέα δίωξη στη μία μόνο ομάδα κι όχι στην άλλη. Δεν χρειάζεται κι ερώτημα βέβαια σε ποια, τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται. Λες και για να έρθουν τα γκολ -και το σκορ που εν προκειμένω εμφανίζεται να ζήτησε ο πρώην πρόεδρος της Βέροιας, Γιώργος Αρβανιτίης- δεν χρειάζεται να βάλει κι ο αντίπαλος το… χεράκι του. Ότι κάποια αόρατη δύναμη θα στείλει τη μπάλα στα δίχτυα. Και προφανώς δεν υπάρχει άλλος εμπλεκόμενος.
Αν δεν είναι η έσχατη κοροϊδία, τότε πώς αλλιώς μπορεί να το χαρακτηρίσει κανείς. Το τάβλι, η… συνουσία και το στημένο θέλουν δύο. Κι αυτό δεν μπορεί να αμφισβητηθεί από κανέναν. Αλλά όταν έχουν μάθει εδώ και χρόνια να λειτουργούν με δύο μέτρα και δύο σταθμά, να κάνουν το άσπρο μαύρο, να έχουν παιδιά κι αποπαίδια, περίμενε μήπως κανείς κάτι διαφορετικό.
Η ελπίδα βέβαια πάντα υπάρχει, αποτελεί ό,τι έχει απομείνει –και το μοναδικό που δεν μπορούν να ακουμπήσουν- άλλωστε σε αυτή τη ζούγκλα που θέλουν να λένε ποδόσφαιρο. Τα… καλύτερα βέβαια δεν τα έχουμε δει, είναι ξεκάθαρο πως βρισκόμαστε ακόμα στην αρχή.
Κι αν κάτι έχει ενδιαφέρον τώρα που «σφύριξε» η έναρξη της κάθαρσης, είναι το ξεμπρόστιασμα που έχει ήδη αρχίσει να γίνεται. Είναι καλό άλλωστε να μάθει κι ο κόσμος το τι ρόλο βαρούσε ο καθένας όλα αυτά τα χρόνια…
