Γράφει η Πηνελόπη Πετράκου / pineloppi@hotmail.com
Η αγάπη που λείπει είναι φυλακή υψίστης ασφαλείας και δεσμεύει τους ανθρώπους μπροστά στον καθρέφτη τους επηρεάζοντας σημαντικά την κοινή, μεγάλη καθημερινότητα.
Στο “Αλάτι της Γης” παρακολουθούμε τον αξιοθαύμαστο Σεμπαστιάο Σαλγάδο να ταξιδεύει στα σημεία αιχμής της υφηλίου, εκεί δηλαδή που συντελούνται οι ακραίες μεταβολές στο γεωγραφικό ανάγλυφο και οι βίαιες ιστορικές εξελίξεις. Φωτογραφίζει ασταμάτητα και με κομμένη την ανάσα τα παράξενα του κόσμου, εκπλήσσεται από την ποικιλία στα ζωντανά είδη και στις συμπεριφορές τους και την αποτυπώνει με καλλιτεχνία, ώσπου -μετά από τόσο δρόμο- επιστρέφει στην πατρίδα του τη Βραζιλία για να αναδασώσει τη χέρσα γη που κληρονόμησε από τον πατέρα του, η οποία πλέον είναι προστατευόμενος δρυμός. Στο υλικό του θα δούμε πληθυσμούς να μετακινούνται κακήν κακώς, εργάτες σε ανεκδιήγητες εργασιακές συνθήκες, ζώα στα ιδιαίτερα κλίματά τους και άγρια χλωρίδα, έναν κόσμο απίθανο και τραγικό.
Αντέχει ένας άνθρωπος να περπατήσει τη γη; Η απάντηση είναι ναι, κι οπωσδήποτε όταν δεν του λείπει η αγάπη.
Σημ.: Το Αλάτι της Γης είναι ντοκυμανταίρ του 2014 σε σκηνοθεσία Βιμ Βέντερς και Τζουλιάνο Ριμπέιρο Σαλγάδο.
