Γράφει η Ελένη Σκάρπου… εν συντομία!
Σειρά 15. Θέση 14. Το Ολύμπιον ντυμένο με κόκκινο βελούδο ένα τέταρτο πριν από την τελετή λήξης. Είχα τρυπώσει όπως όπως μέσα γιατί στην είσοδο, οι τόνοι ήταν ανεβασμένοι και υπήρχε μια αισθητή διαχωριστική λωρίδα: Ο κόσμος του φεστιβάλ και ο κόσμος έξω από αυτό. Η τέχνη που δίνει την μάχη για το αύριο μέσα από τα μηνύματα της και εκείνοι που κάνουν την προσωπική τους μάχη για να διεκδικήσουν το δικό τους αύριο. Αναβρασμός, συνθήματα, flyers, θλίψη. Η παρέμβαση έχει γίνει πια το αγαπημένο μας. Η διαμαρτυρία μοιάζει με ψωμοτύρι. Η αγανάχτηση βρίσκει καταφύγιο όπου συνωστίζονται άνθρωποι με επιρροή.
Το πανό που υψώθηκε στην σκηνή όπου αργότερα δόθηκαν τα βραβεία του 53ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου ήταν από φοιτητές του ΑΠΘ για τον αγώνα των απλήρωτων εργολαβικών υπαλλήλων του Αριστοτελείου. Οι τελευταίοι διάβασαν τα αιτήματα τους. Αποτέλεσμα; Συνειδητοποίησα για μια ακόμη φορά πως μαθαίνουμε να ζούμε αλλιώς. Η ηρεμία θα είναι σε δόσεις. Η ταραχή θα είναι σε μεγατόνους. Η αρμόνια θα έρχεται στα όνειρα. Τα προβλήματα θα κοιμούνται και θα ξυπνάνε μαζί μας.
Ο “Χρυσός Αλέξανδρος” πήγε στην Δανία (τον παρέλαβαν εκπρόσωποι), ο “Αργυρός Αλέξανδρος” στην Τουρκία (τον παρέλαβε ένας χιουμορίστας μοντέρ), ο “Χάλκινος Αλέξανδρος βρέθηκε στα χέρια του Ισραηλινού σκηνοθέτη Αμίρ Μανόρ για την ταινία του “Επίλογος”. Εκείνος απέσπασε και τα περισσότερα βραβεία. Τον αναφέρω εκτενώς γιατί ήταν από τους ελάχιστους που βρέθηκαν στην τελετή απονομής για να δείξουν ότι ακολουθούν πιστά την αξία της δουλειάς τους.
Τι μου άρεσε; Η βραδιά που ξεκίνησε με την Ηρώ στο πιάνο και μαλάκωσε τους παλμούς που είχαν προηγουμένως πάρει φόρα και το Βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας που πήγε στον Έλληνα Γιάννη Παπαδόπουλο ως πρωταγωνιστής στην ταινία “Το αγόρι τρώει το φαγητό του πουλιού” του Έκτορα Λυγίζου . Τι με έκανε να θέλω να φύγω από την αίθουσα; Τα τυπικά χειροκροτήματα των θεατών και η άμεση φυγή τους λες και τους τελείωνε η ανάσα μόλις τα μικρόφωνα έκλεισαν.
Είναι από τις λίγες φορές που η λογοδιάρροια περιορίζεται και την θέση της παίρνουν φειδωλές φράσεις, αλλά αυτό μάλλον είναι σημάδι των καιρών. Θα αρχίσουμε επιτέλους να μιλάμε λιγότερο και να πράττουμε περισσότερο.
