Πριν φύγω σήμερα από τη Ροτόντα, είδα αυτό που εικονοποίησε την αίσθηση που είχα για αυτό που είδα και έζησα εκεί μέσα για περίπου 4 ώρες.
Στον βόρειο περίβολο, υπάρχει μια μεγάλη αντηρίδα (αν θυμάμαι καλά τον όρο από τα αρχαιολογικά μου χρόνια…). που στηρίζει το όλο οικοδόμημα. Σήμερα αυτά τα στηρίγματα, έφυγαν…και από μέσα και από έξω, και το μνημείο εκτινάχθηκε ωσάν.. διαστημόπλοιο, με εμάς μέσα…
Εμάς. Ένα πλήθος ανομοιογενές, εν πολλοίς προκατειλημμένο και έτοιμο να πάρει φωτιά. Υπήρξαν προβλήματα στην αρχή. σε ό,τι αφορά την διευθέτησή του στον χώρο, σε έναν σαφώς περιορισμένο χώρο. Ακόμη και αυτό όμως ίσως τελικά να μην μπορούσε να γίνει αλλιώς. Η ορμή του πλήθους να κατακτήσει το μνημείο, να το διεκδικήσει, να το περιφρουρήσει, να το ακούσει, να το χαρεί -όλα τα ρήματα είναι επίτηδες εκτός εισαγωγικών και νομίζω ότι περιγράφω το σύνολο- η ορμή αυτή έφερε το κοινό μέσα. Και η μουσική ήρθε δυνατό χαλί, οι ύμνοι των ανθρώπων αντήχησαν στους τοίχους και σιγά σιγά ξεκίνησε για όλους η εκτόξευση.
Η αποκάλυψη του φωτισμού του κτιρίου στο σύνολο στο τέλος, μας είχε βρει ήδη ψηλά…Όλα τα υπόλοιπα είναι λεπτομέρειες…
Εμπειρία οικουμενικών διαστάσεων…
υ.γ. ο νέος εμφύλιος… του σταυρού, -μιας που τους έχουμε τόσο ανάγκη τους εμφυλίους κατά καιρούς- έχει ήδη ξεκινήσει. Το μνημείο έδειξε σήμερα το μεγαλείο του και δεν δένεται όμως ξανά με σκοινιά. Αν εμείς επιλέξουμε να κοιτάμε αλλού, πραγματικά δικό μας θέμα. Λίγη υπευθυνότητα και ψυχραιμία θα βοηθήσουν το επόμενο διάστημα…
