Συνέντευξη στο Μίλτο Κασσανδρή
Είναι η παράσταση που απευθύνεται μονομιάς στο μέσα μας, συνομιλεί με τις σκέψεις μας, υιοθετεί τις λέξεις μας και μας αφήνει άφωνους στο τέλος… γιατί όταν τα έχεις ακούσει όλα θες απλά να τα αποδεχθείς, να τα χωνέψεις και να συνεχίσεις αλαφρωμένος. Ο Γιάννης Παρασκευόπουλος μιλάει στο TF για την “Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α” και το Πράσινο Μου Το Φουστανάκι, για την σκηνοθετική του ματιά, για το πως η Μαγδαληνή Μπεκρή και η Χρυσή Μπαχτσεβάνη συναντιούνται στο σανίδι και αποτυπώνουν την Λένα Κιτσοπούλου με όλο τους το είναι χωρίς φόβο, με πάθος και ειλικρινή αυτοσαρκασμό! Η μοναξιά, οι αλήθειες, τα απωθημένα, η τρέλα… γίνονται το “όχημα” για ένα θεατρικό ταξίδι ξεχωριστό, με διαχρονικά σημάδια πάνω του.
Πώς η Μαιρούλα συναντιέται με το Πράσινο μου το φουστανάκι επί σκηνής;
Πέρα από το γεγονός ότι υπάρχει ο κοινός θεματικός άξονας της μοναξιάς που τα συνδέει, υπάρχει και κάτι ακόμα. Η σκηνική συνύπαρξη δυο ηθοποιών που έρχονται από την ίδια σχολή αλλά που τους χωρίζει μια εικοσαετία. Η κάθε μια, έχοντας τα δικά της εφόδια. καταθέτει την προσωπική της ανάγνωση για την ίδια συγγραφέα, για εμένα αυτό είναι το πιο ενδιαφέρον. Η μια κουβαλάει την εμπειρία της ζωής και η άλλη την ορμή της νεότητας. Αυτό δίνει στην παράσταση μια άλλη προοπτική.
Γιατί ξανά και ξανά Κιτσοπούλου; Ποιός ο στόχος;
Είναι η πρώτη φορά που ασχολούμαι με έργο της Λένας Κιτσοπούλου και πρέπει να ομολογήσω ενώ ήθελα πολύ καιρό να το κάνω κάτι με φόβιζε. Ίσως αυτός ο μεγάλος θυμός που εκφράζεται στα έργα της. Ήθελα να είμαι εγώ σε μία στιγμή που να μπορώ να διαχειριστώ το υλικό της. Μου αρέσει που μιλάει τόσο άμεσα για όλα αυτά που όλους απασχολούν αλλά δυσκολευόμαστε, ή δεν τολμάμε να τα εκφράσουμε. Ο μοναδικός στόχος είναι ίσως να πει κάποια στιγμή ο θεατής «Αχ! Πές τα κοπέλα μου»
Που στοχεύει η μίνιμαλ σκηνοθετική προσέγγιση των δύο έργων;
Στο ότι το σημαντικό είναι αυτό που λέγεται. Αυτό που λέγεται έχει δύναμη και δεν έχει ανάγκη από τίποτα εξωτερικό να το ενισχύσει. Ο λόγος αυτών των δυο γυναικών είναι η δύναμη τους.
Αυτοί οι δύο γυναικείοι ρόλοι τι θα δώσουν τελικά στο κοινό; ή τι θα ήθελαν να δώσουν;
Να αποβληθούν οι ενοχές. Νομίζω ότι στο βάθος αυτό ζητάει η συγγραφέας. Είμαστε γεμάτοι ενοχές για όσα κάνουμε, ενοχές για όσα δεν κάνουμε, ενοχές για όσα θα θέλαμε να κάνουμε. Η Κιτσοπούλου καταφέρνει με έναν μαγικό τρόπο να μας αποτοξινώνει από τις ενοχές που έχουμε φορτώσει την ύπαρξη μας.
Πόσο σκληρό ή πόσο πιο ανάλαφρο πρέπει να γίνει το θέατρο σήμερα για να συμβαδίσει με τις ανάγκες του θεατή;
Το θέατρο πρέπει να βλέπει την κοινωνία. Οι συγγραφείς να αντλούν τα θέματα τους από αυτό που συμβαίνει γύρω μας. Οι σκηνοθέτες να μιλάμε σε μια σκηνική γλώσσα που να μπορεί ο θεατής να την αντιληφθεί. Και οι ηθοποιοί να καταθέτουν την αλήθεια τους. Αυτό ήταν πάντα και αυτό πολύ περισσότερο, νομίζω ότι έχουμε ανάγκη σήμερα. Η τέχνη να μας αφορά, γιατί η τέχνη είναι καταφύγιο.
Σε ποιον ανδρικό μονόλογο θα μπορούσε να αντιπαραταχθεί η Μαιρουλα -αν αλλάζαμε λίγο τα δεδομένα;
Δεν το έχω σκεφτεί καθόλου, αλλά νομίζω πως υπάρχει ένας μονόλογος του Μπερνάρ Μαρί Κολτές τον οποίο ίσως θα μπορούσα να σκεφτώ.
