Εκείνο το “επαναστατικό” ανέβασμα πάνω στο θρανίο και η ατάκα “άδραξε τη μέρα”, μέσα από την ταινία “Ο κύκλος των χαμένων ποιητών”, ο τρόπος με τον οποίο διαβάζουμε την ποίηση κόντρα σε κείνο το “τι θέλει να πει ο ποιητής” που μαθαίναμε στο σχολείο, σημάδεψαν εμάς που εκείνη την εποχή διανύαμε τη σημαντική ηλικία της μετεφηβείας (1991). Πρόσθεσε ένα κινηματογραφικό επιχείρημα απέναντι στην ανασφάλειά μας να τολμήσουμε μια σκέψη κι ένα βήμα πέρα από τα “δεδομένα” και τις συμβατικότητες σε μια φάση που όλοι ψαχνόμαστε για τις επιλογές της ζωής μας. Λίγο νωρίτερα, το 1987, είδαμε στη μεγάλη οθόνη της επαρχιακής μας πατρίδας την πρώτη μας μεγάλη αντιπολεμική ταινία “Good morning Vietnam”, το ίδιο δυνατή και ανατρεπτική. Είναι και η ταύτιση του θεατή με τον ηθοποιό στο σινεμά… Ίσως για όλα αυτά σήμερα το πρωί, μόλις αντιλήφθηκα ότι ο Ρόμπιν Γουίλλιαμς δε ζει πια, έπαθα. Λες και τον γνώριζα από πολύ κοντά…
Διαβάστε ΕΔΩ την είδηση περί του θανάτου του…
Γ.Κεσ.
ΤΟ ΤΡΕΪΛΕΡ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ “Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ”
ΣΚΗΝΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ “GOOD MORNING VIETNAM”
