Γράφει η Ελένη Σκάρπου / elenitsask@yahoo.gr, f/b Eleni Skarpou, eliaskarpou.blogspot.com
Ευχάριστος, ενεργητικός, αυθόρμητος, απόλυτα φιλικός και καθόλου μίζερος. Γέμισε την αίθουσα τελετών της παλιάς Φιλοσοφικής του ΑΠΘ. Γέμισε και το αμφιθέατρο στο ισόγειο. Γέμισε και τους διαδρόμους όπου υπήρχε τηλεοπτική οθόνη για όσους δεν αντέχουν τον συνωστισμό. Από χθες λοιπόν ο Roberto Benigni είναι και επισήμως επίτιμος διδάκτορας του Τμήματος Ιταλικής Γλώσσας και Φιλολογίας του Αριστοτελείου. Του δόθηκε τιμητική πλακέτα, του φορέθηκε τήβεννος, χειροκροτήθηκε και με το παραπάνω από όλους.
Με εξέπληξε ο χειμαρρώδης λόγος του, τα ευχάριστα ελληνικά του “Θέλω να σας φιλήσω… στο στόμα”, “Φάε Μπενίνι σουτζουκάκια”, “Αυτό είναι χαρά”, “Καλημέρα και καληνύχτα”, αλλά περισσότερο με ενθουσίασε το ειλικρινές του βλέμμα, η αυστηρή μετριοπάθεια και πειθαρχία του μέχρι να ανέβει στο βήμα, το καλοσυνάτο χαμόγελο και η μηδενική υποκριτική διάσταση του. Στο βήμα ξεδιπλώθηκε ο αυθορμητισμός τους με ένα σάλτο πάνω στο διπλανό διαχωριστικό έδρανο. Είχε κάτι από παιδική αφέλεια και αστείρευτη ξεγνοιασιά.
Δεν μπήκε σε ρόλο αν και ξέρει να το κάνει καλά μετά από τόσα βραβεία, όσκαρ και μελιστάλαχτες κριτικές. Δεν έγινε ο κλασικός αποδέκτης μιας ακόμη τιμητικής ιδιότητας. Δεν τροφοδότησε τα media με δηλώσεις πριν ή μετά την εκδήλωση. Δεν μας άφησε παραπονεμένους… αφού από τα χείλη του πέρασε ο Σεφέρης, ο Σολωμός, η Ελλάδα του σήμερα και το χρέος της. “Όλοι εμείς χρωστάμε στην Ελλάδα” είπε ο Roberto στην μητρική του γλώσσα, αλλά πολλοί το καταλάβαμε και σίγουρα όλοι το νιώσαμε.
Από τον Γκουίντο του “La vita e bella” στις πρωτότυπες σκανταλιές ενός διαφορετικού Πινόκιο κι από την Ιταλία στην Ελλάδα… ο ηθοποιός, σκηνοθέτης, σεναριογράφος Roberto Benigni μειώνει τις αποστάσεις με αισιοδοξία, δημιουργικότητα και αυθεντικότητα και μας εντάσσει στην δική του “Θεία Κωμωδία”… μακριά από την “Κόλαση” του Δάντη.
