ΤΡΕΙΣ ΕΥΧΕΣ, Τζένη Μανάκη / συγγραφέας – λογοτέχνης
Οι φίλοι, συνάδελφοι και οι συνεργάτες του thinkfree μπλέκουν με ισοδύναμα, σύμφωνα συμβίωσης και μηχανές του χρόνου και υποδέχονται με “3 ευχές” το 2016!
Τι θα ευχόσασταν να προβλέπει το … σύμφωνο συμβίωσής σας με το 2016; Ν΄απαλλαγούμε από τον φόβο για δυσάρεστα επερχόμενα, μόνιμο σύντροφό μας του χρόνου που προηγήθηκε. Αυτοί που καθορίζουν την πορεία της χώρας, την δική μας πορεία, να ανασύρουν από τις συνειδήσεις τους και από το χρονοντούλαπο της Ιστορίας την Αλήθεια, την Εντιμότητα, την Δικαιοσύνη, την εξαφανισμένη κοινή λογική, που ελάχιστοι του “κλάδου” τους υπηρέτησαν. Να τελειώνουμε επιτέλους με τις ναρκισσιστικές ασκήσεις σοφιστείας!
Να συγκρατήσουμε με νύχια και με δόντια ζωντανή την ελπίδα για ένα μέλλον που θα παρέχει Ασφάλεια και Παιδεία στα παιδιά και στα παιδιά των παιδιών μας! Να σταματήσουμε την αιμορραγία πρός τα έξω των νέων ανθρώπων και του επιστημονικού δυναμικού της χώρας. Να μη συμβιώνουμε αποκλειστικά με την μετριότητα, όσο κι αν αυτό είναι πιο βολικό στούς ”ιθύνοντες”.
Να προαχθεί η επιχειρηματικότητα όχι τα εμπόδια σ΄αυτήν!
Τα επιδόματα ανεργίας να γίνουν μισθοί, μεροκάματα, ακόμη και για παροχή κοινωνικής εργασίας … αλλά χρειάζεται οργάνωση γι αυτό!
Οι κάδοι απορριμάτων να υπάρχουν μόνο για απορρίματα!
Να ζήσουμε και με την σκέψη του άλλου, να εξαλειφθεί η αγένεια, να διευρυνθεί ο ορίζοντάς μας πέρα από το κατώφλι μας.
Η θάλασσα που μας περιβάλλει να μη δεχθεί άλλες ανθρώπινες ψυχές στα σπλάχνα της. Να υπάρξει δικαιοσύνη για όλους αυτούς τους ξεριζωμένους ανθρώπους!
Να παγιωθεί η Ειρήνη!
Να μη χάσουμε ακόμη και αυτή την παράλογη ανθρώπινη ελπίδα, ότι αύριο όλα θα πάνε καλύτερα!
Αν είχατε την δυνατότητα να ζητήσετε ένα ”ισοδύναμο” για την Θεσσαλονίκη του 2016 ποιό θα ήταν αυτό; Θεσσαλονίκη! Πόλη με αιώνων Ιστορία που κρατιέται ακόμη, παρά την αδιαφορία ενός κράτους που επιδεικτικά την αγνοεί με την ανοχή και αρκετών εγχωρίων ”παραγόντων”.
Θεσσαλονίκη που έχει τους ολόδικους της ανθρώπινους ρυθμούς κόντρα σε κάθε πληγή που δημιουργεί η ίδια στον εαυτό της ή που φροντίζουν οι άλλοι γι’ αυτό.
Θεσσαλονίκη των άσχημων πολυκατοικιών που αντικατέστησαν υπέροχα κτίρια!
Θεσσαλονίκη του ανύπαρκτου ( μετ΄ανυπερβλήτων εμποδίων) μετρό, του ημιθανούς λιμανιού, της νεκρής αλλά πάντα όμορφης θάλασσας, των κάστρων, των μνημείων των Βυζαντινών εκκλησιών!
Θεσσαλονίκη των ποιητών, των πεζογράφων του παραπαίοντος οικονομικώς αλλά ακόμη ζωντανού θεάτρου!
Θεσσαλονίκη των ζωντανών καφέ με τις όμορφες νεανικές φιγούρες που μαστίζει η ανεργία.
Θεσσαλονίκη της αποβιομηχάνισης, των σφαλισμένων βιοτεχνιών! Παρ΄όλα αυτά
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, η πόλη που αγαπώ!
Ελπίζω να ζήσω να κατεβώ τις σκάλες του μετρό, να θαυμάσω τα αρχαία ευρήματα περιμένοντες τον συρμό!
Να δω να γεμίζει ο Θερμαικός με πλοία που μεταφέρουν επιβάτες και εμπορεύματα, κι ας αιφνιδιάζουν οι σειρήνες τους αναγνώστες στα παγκάκια της ακτής! Να γίνει το Λιμάνι της ο μεγαλύτερος διαμετακομιστικός φορέας των Βαλκανίων!
Να είναι ασταμάτητο το πηγαινε-έλα του κόσμου πάνω στην τραχιά άσφαλτο της πιο όμορφης παραλίας του κόσμου!
Να βλέπω νύφες να φωτογραφίζονται κάτω από τις ομπρέλες του Ζογγολόπουλου για γούρι, να κρατήσει ο γάμος τους προφυλαγμένος από την ”βροχή”!
Να είμαι στο λεωφορείο και στα καταστήματα χωρίς τον επαναλαμβανόμενο προειδοποιητικό ήχο ” Προσέχετε τα προσωπικά σας αντικείμενα”, γιατί θα έχουν φύγει οι κακοί και οι καλοί δεν θα. μαστίζονται από την ανέχεια .
Να αδειάσει το κέντρο από παρκαρισμένα αυτοκίνητα γιατί ο Δήμος θα έχει φροντίσει για υπόγεια πάρκινγκ.
Να ανοίξουν βιβλιοκαφέ με απαλή μουσική για να μπορείς να διαβασεις και να κουβεντιάσεις με φίλους .
Να ξαναγίνουν όμορφα μαγαζιά χωρίς την αντιαισθητική φθηνιάρικη κινέζικη λάμψη που κατέκλυσε την αγορά.
Επειδή κάθε πέρσι και καλύτερα σε ποια Χριστούγεννα-Πρωτοχρονιά θά θέλατε να σας μεταφερει η μηχανή του χρόνου; Θα ήθελα να μεταφερόμουν στις χριστουγεννιάτικες μέρες του ’82. Τότε που πίστεψα ότι ο Σοσιαλισμός θα φέρει κοινωνική δικαιοσύνη. Τότε που τα παιδιά μου ήταν μικρά και ήμουν γεμάτη ελπίδες για το μέλλον τους ! Τότε που ακόμη υπήρχε δικαίωμα στο όνειρο! Τότε που οι πόλεμοι ήταν μακριά και υπήρχε έντονη η φρούδα ελπίδα ότι δεν θα μας πλησίαζαν άμεσα ή έμμεσα ποτέ ξανά! Τότε που πίστευα ότι η Ιστορία διδάσκει κι ας ήταν βέβαιο το αντίθετο και ότι απλώς επαναλαμβάνεται κάθε φορά με λίγο παραπάνω ”χειρότερο”.
