Imam Baildi: «Δεν μας αγγίζει και δεν θα μας αγγίξει ποτέ η μιζέρια!»

Από

15 Νοεμβρίου 2013

1586

Συνέντευξη στην Ελένη Σκάρπου / elenitsask@yahoo.gr, f/b Eleni Skarpou, eliaskarpou.blogspot.gr

Τόπος: Εκεί που η καλή μουσική συναντά τους καλούς μουσικούς.

Χρόνος: Λιγοστός, αλλά πολύτιμος και με αυστηρές δόσεις αλήθειας.

Σκοπός: Να καταλάβω πως το μπουζούκι αγαπιέται με την hip hop και πως το παλιό λατρεύεται με το καινούριο.

Ομάδα που κερδίζει δεν την αλλάζεις κι αν έχει μπλέξει με ωραίες μουσικές δεν την αλλάζεις με τίποτα. Και οι οκτώ ξέρουν καλά τι σημαίνει να μοιράζεσαι, τι σημαίνει να δημιουργείς από κοινού, τι σημαίνει να ονειρεύεσαι ίδια όνειρα και να σου συμβαίνουν κιόλας. Λύσανδρος, Ορέστης, Γιάννης, Περικλής, Αλέξης, Στέλιος, Mc Yinka και μια γυναίκα που τους δίνει φωνή… η Ρένα. Μόλις σας σύστησα τους Imam Baildi που έρχονται απόψε 15 Νοεμβρίου απευθείας από την πρωτεύουσα στο Block 33, για μια συναυλία που θα πατήσει ψυχή και θα φτάσει μέχρι κόκκαλο. Όσο για τον ακρογωνιαίο λίθο τους… «είναι η αγάπη μας για το παλιό ελληνικό τραγούδι» λένε, το οποίο βρίσκουν και πλούσιο και μοναδικό. «Έχεις να πάρεις από αυτό πάρα πολλά πράγματα» καταλήγουν και τους πιστεύω. Φαίνεται άλλωστε από τον τρόπο που φτιάχνουν μουσικές κι από την δίψα τους να τις μεταδώσουν. Και πως παντρεύουν το παλιό με το καινούριο; Στο δικό τους μουσικό χωνευτήρι αναμιγνύονται αρμονικά οι αγάπες και οι εμπνεύσεις. Πάνω τους πασπαλίζεται μπόλικη φαντασία, ώστε να συνδυαστούν τα παραπάνω και το τελευταίο υλικό είναι μια μεγάλη δόση από πρόκληση. «Η πρόκληση για τα πειράματα» όπως την ονομάζουν εκείνοι. Αυτό που δεν θα πέσει ποτέ μέσα στο χωνευτήρι είναι τα όρια. «Το κάθε κομμάτι είναι μοναδικό, έχει τη δική του ταυτότητα. Αυτό που δεν πρέπει να κάνουμε είναι να το οριοθετήσουμε. Δεν έχει σύνορα. Δεν θα τους βάλουμε σύνορα ποτέ»

«Δεν θέλω πια να ξαναρθείς… δεν θέλω πια μες στην καρδιά φωτιά…»

Οι διασκευές που έχουν επιχειρήσει στο παρελθόν θαρρείς και ανασταίνουν αναμνήσεις, αλλά παράλληλα μοιάζουν με κάτι φρέσκο και διαφορετικό. «Σκοπός μας είναι να δώσουμε μια νέα πνοή σε παλιά κομμάτια, να τα φέρουμε πιο κοντά στο σήμερα, σεβόμενοι πάντα την αρχική σύνθεση και την μαεστρία του μουσικού. Όχι τόσο ανάσταση, όσο αναβίωση» μου επισημαίνουν. Εντός των τελευταίων τους τολμημάτων είναι και η διασκευή του «Αργοσβήνεις μόνη» από Βασίλη Τσιτσάνη και ο λόγος είναι κάτι παραπάνω από σεβαστός. «Όταν μιλάς για παλιό ελληνικό τραγούδι δεν μπορείς να αφήσεις απ’ έξω τον Βασίλη Τσιτσάνη. Οι συνθέσεις του είναι αντιπροσωπευτικές του ρεμπέτικου. Μιλάνε μέσα στην ψυχή σου. Δεν σε αφήνει να μην ασχοληθείς μαζί του». Αυτό το διάστημα ασχολούνται επιμελώς με τον τρίτο δίσκο τους που θα κυκλοφορήσει στις αρχές του νέου έτους. «Θα έχει φυσικά διασκευές παλιών τραγουδιών και τα δύο πρώτα κομμάτια σε μουσική και στίχους δικά μας» μου τονίζουν. Ένα από τα δύο τραγούδια τους είναι και το «Σημείωμα». Δεν ξέρω για ποια πονεμένη αγάπη γράφτηκε. Δεν ξέρω ποιανού τα συναισθήματα αποτυπώνει. Δεν ξέρω ποιες πληγές ξύνει. Τόσο αδιάκριτη δεν έγινα, αλλά… οι ίδιοι ισχυρίζονται πως «γράφτηκε σήμερα με την ανάμνηση του χθες»… κι όποιος κατάλαβε κατάλαβε. Έχοντας καταλάβει πως η κουβέντα σηκώνει «σκάλισμα» προς τα πίσω τους γύρισα σε μια κοινή εμπειρία τύπου καρτ ποστάλ από «διακοπές» της ψυχής. «Ήταν μια ομαδική φωτογραφία στο τέλος του πρώτου μας tour στην Ευρώπη το 2011, μέσα στο ferry boat διασχίζοντας την Βαλτική από Γερμανία-Δανία». Αυτή είναι μια δυνατή στιγμή, αλλά όχι η μόνη, γιατί σε μια οκταμελή μπάντα είναι αδύνατη η συμβίωση αν δεν υπάρχει πραγματικό δέσιμο. «Είμαστε πλέον οικογένεια. Είναι τόσες πολλές οι μέρες που λείπουμε από τα σπίτια μας, που μένουμε όλοι μαζί, που αν δεν έχεις δεθεί δεν πετυχαίνει» μου λένε. Που αράζουν συνήθως; «Κέντρο, Γκάζι, Κεραμεικό, Εξάρχεια».

«Βραδιάζει γύρω κι η νύχτα απλώνει σκοτάδι βαθύ…»

«Οι χειμώνες στην Αθήνα έχουν κάτι που σε υπνωτίζει» μου λένε αυθόρμητα και περνάμε σε ακόμη πιο χαλαρές κουβέντες. «Όνειρο είναι να μπορείς να παίζεις μουσική και να περνάς όμορφα. Όσο καταφέρνεις να το κανείς αυτό εκπληρώνεις το όνειρο σου είτε παίζεις στο Austin, είτε στο Μέγαρο, είτε σε ένα μικρό κλαμπάκι με 50 άτομα». Επιμένουν επίσης να φωνάζουν πως η μουσική φτιάχτηκε για να εκφράζονται τα συναισθήματα. Σίγουρα για τους Imam Baildi δεν είναι ούτε πίεση, ούτε καταναγκαστικό έργο, ούτε μια εφήμερη συγκυρία. Τουλάχιστον έτσι νιώθουν όταν βρίσκονται απέναντι σε κάθε νέο στόχο. «Δε φοβόμαστε κάποιο κομμάτι. Αν κάτι μας προκαλέσει το ενδιαφέρον θα δοκιμάσουμε να το διασκευάσουμε ανεξαρτήτως του τι είναι. Ωστόσο πολύ συχνά πρέπει να αναγνωρίσεις ότι μια ιδέα δε βγαίνει. Εκεί υπεισέρχεται ο φόβος με την έννοια του σεβασμού, όταν δηλαδή συνειδητοποιήσεις ότι η ιδέα σου δε δουλεύει και το καλύτερο που έχεις να κανείς είναι να σεβαστείς το κομμάτι και να το αφήσεις στην ησυχία του». Και περνώντας από την ησυχία στην ανησυχία φτάσαμε στις πρόβες. «Όταν κάνουμε πρόβα… όλα θυμίζουν καρικατούρα». Κι ίσως κάπου εκεί μεταξύ του γέλιου, του κεφιού και της δημιουργίας να ακουστεί και καμιά ατάκα παραπάνω από μια φορά. «Άντε γιατί ρε». Είναι η χαρακτηριστική τους φράση και πολύ την απολαμβάνουν. Πάντως, το να δημιουργεί κανείς στην Ελλάδα του σήμερα είναι για τους ίδιους μια πρόκληση. Είπα κι εγώ να προκαλέσω λίγο. Χρυσή Αυγή. Παύλος Φύσσας. Δημοσκοπήσεις. Free wi-fi από τον Σαμαρά κλπ κλπ. «Είναι πολύ δύσκολη εποχή για την χώρα μας. Σίγουρα όλ’ αυτά επηρεάζουν τις ζωές μας και το μόνο που έχουμε να κάνουμε σαν καλλιτέχνες είναι να προσφέρουμε μια νότα αισιοδοξίας μέσα από την μουσική και τα live μας. Να έρχεται ο κόσμος και να έχει μια ψυχολογική ανάταση, ώστε να ξυπνήσει την επόμενη μέρα και να αντιμετωπίσει τα προβλήματα που μαστίζουν την κοινωνία μας» μου αποκρίνονται. Μάλιστα ο κοινός τους φόβος είναι ένας… «η αβεβαιότητα του αύριο». Ωστόσο, έχουν επιβάλλει –ευτυχώς- στους εαυτούς τους μια στάση ζωής που έχει τίτλο «Δεν μας αγγίζει και δεν θα μας αγγίξει ποτέ η μιζέρια».

Για μια γνωριμία σε βάθος…

Λύσανδρος Φαληρέας – ντραμς, κρουστά

Ορέστης Φαληρέας – Dj , μπάσο

Γιάννης Δίσκος – κλαρίνο, σαξόφωνο

Περικλής Αλιώπης – τρομπέτα

Αλέξης Αραπατσάκος – μπουζούκι

Στέλιος Πρόβης – κιθάρα

Ρένα Μόρφη – τραγούδι

Mc Yinka – φωνητικά

Info:

IMAM BAILDI

ΣΤΟ BLOCK 33!