Του Γιάννη Θ. Κεσσόπουλου / gkessopoulos@gmail.com
“Η ζωή μας ήτανε δύσκολη εκεί, γιατί πάντα είχαμε το φόβο με τους Τούρκους. Και μέχρι τώρα δεν έχει περάσει αυτός ο φόβος”. Η Ελπινίκη Φουντουκοπούλου, που γεννήθηκε το 1948 στο Πέραν, κατέθεσε μαρτυρία ψυχής στο συνέδριο του Ιστορικού Αρχείου Προσφυγικού Ελληνισμού “Ο Ελληνισμός της Κωνσταντινούπολης μετά τη Συνθήκη Ανταλλαγής Πληθυσμών”.
Ήταν ένα συνέδριο, μάθημα ιστορίας για ένα κομμάτι του ελληνισμού που οι ταλαιπωρίες του αποτελούν ντροπή για τον πολιτισμένο κόσμο εν καιρώ ειρήνης. Και μάλιστα ένα μάθημα ιδιαίτερα χρήσιμο, σε μια εποχή που μια διάφορα συμφέροντα, εντός κι εκτός Ελλάδας, θέλουν να ξεχνούμε ακόμη και τι φαγητό φάγαμε χθες.
Οι προφορικές ιστορίες στις οποίες ειδικεύεται το ΙΑΠΕ, έχουν τη δική τους αξία. Δεν συνιστούν βεβαίως γενική θεώρηση της ιστορίας, ωστόσο αποτελούν την ίδια την ιστορία. Τη λαλιά της ιστορίας. Τη βαθιά χαραγμένη μνήμη, το σημάδι των παιδικών χρόνων, τον ζωντανό εφιάλτη.
Μιλώντας, λοιπόν, για τη ζωή στην Πόλη στις δύσκολες δεκαετίες του ’50 και του ’60 δίνει λεπτομέρειες για τις μέρες των Σεπτεμβριανών αλλά και για τη δύσκολη χρονιά του ’64 όταν “Γράφανε στα ελληνικά καταστήματα ότι “Όταν δώσεις μία λίρα τουρκική σε ελληνικό κατάστημα, είναι σα να δίνεις μία σφαίρα στους τουρκοκύπριους, στην Κύπρο”.
Ακούστε πως περιγράφει τις απελάσεις του ’64 αλλά και τη συγκίνησή της όταν αναφέρεται στην έλευσή τους στην Ελλάδα… (η μαρτυρία ξεκινά μετά το 2ο λεπτό).
