Συνέντευξη στον Γιάννη Θ. Κεσσόπουλο
«Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας» του Δημητρίου Κορομηλά είναι η απόλυτη ιστορία αγάπης, με φόντο την ελληνική ύπαιθρο και ήρωες βοσκοπούλες και πιστικούς, τσέλιγκες και χωριατοπούλες, πλούσιους και φτωχούς, νέους και γέρους, που μπλέκονται όλοι μαζί σε ένα κουβάρι έρωτα, πάθους, παρεξηγήσεων, μυστικών και ανατροπών. Με αυτό το έργο, επιστρέφει στο ΚΘΒΕ μια από τις πιο αγαπημένες και σημαντικές ηθοποιούς του ελληνικού θεάτρου, η Φιλαρέτη Κομνηνού. Είναι σημαντικό να πούμε ότι το έργο παρουσιάζεται στην κλιματιζόμενη αίθουσα του Βασιλικού Θεάτρου με υπέρτιτλους στην αγγλική και στη ρωσική γλώσσα. Με αυτή την αφορμή μιλήσαμε με την Φ. Κομνηνού για την επιστροφή, για το ΚΘΒΕ, για το ΥΠΠΟ, για τον «Αγαπητικό»!
Κυρία Κομνηνού, μετά από 13 χρόνια επιστρέψατε στο ΚΘΒΕ. Νοιώσατε ποτέ ότι η Θεσσαλονίκη και το Κρατικό Θέατρο δεν σας θέλουν; (εννοείται από θεατρικής άποψης) Ή ήταν απλώς θέμα συγκυριών;
Σίγουρα ήταν θέμα συγκυριών. Κατά καιρούς δεχόμουν προτάσεις από τους εκάστοτε διευθυντές να παίξω είτε στο χειμερινό ρεπερτόριο του ΚΘΒΕ είτε σε τραγωδία το καλοκαίρι, αλλά για διάφορους λογούς κάθε φορά δεν γινόταν. Και τώρα νιώθω ότι η πόλη μου και το ΚΘΒΕ, το θεατρικό μου σπίτι όπως έχω ξαναπεί, με καλοδέχτηκαν. Στον «Αγαπητικό της βοσκοπούλας» παίζουμε με συνάδελφους από τα παλιά που, παρόλο που ο χρόνος έκανε τις ζημιές του σε όλους μας, η νοσταλγία και οι μνήμες μας ξαναγυρίζουν στις συμπεριφορές της νιότης μας.
Πως σας φαινόταν η Θεσσαλονίκη από μακριά;
Νιώθω ότι την πόλη σου την αγαπάς πιο πολύ όταν είσαι μακριά. Αμβλύνονται τα δυσάρεστα. Η Θεσσαλονίκη λένε ότι τρώει τα παιδιά της. Προσωπικά, όταν ένιωσα ασφυκτικά δραπέτευσα για άλλες “θάλασσες”, που ήθελα να γνωρίσω από περιέργεια αλλά και να τραβήξω επίτηδες το χαλάκι της σιγουριάς. Να δοκιμάσω τις δυνάμεις και τις αντοχές μου.
Πως το βρήκατε το ΚΘΒΕ; Ως μέλος του διοικητικού συμβουλίου σίγουρα αποκτήσατε μια εκ των έσω εμπειρία…
Το ΚΘΒΕ βρίσκεται σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης λόγω χρεών. Συσσωρευμένα χρέη τόσων χρόνων είναι τα βαρίδια του. Πρέπει να βρεθεί μια λύση δραστική από την Πολιτεία. Θα μου πεις όλη η χώρα βιώνει ένα οικονομικό τσουνάμι. Ο Γιάννης Αναστασάκης πάντως με την Μαρία Τσιμά παλεύουν πεισματικά να δημιουργήσουν έναν πολιτιστικό πυρήνα αλλά το οικονομικό πρόβλημα είναι ο μόνιμος βραχνάς.
Είστε παιδί της Δραματικής Σχολής του ΚΘΒΕ και μάλιστα αριστούχο. Τι θυμάστε έντονα από εκείνη την εποχή;
Ήμουν τυχερή γιατί έζησα μια εποχή πολύ έντονη. Ήταν μια καλλιτεχνική έκρηξη. Το ΚΘΒΕ ήταν “ανοιχτό”, έδινε χώρο για το καινούργιο και, καμία φορά, για το τολμηρό στις παραστάσεις του. Σκηνοθέτες νέοι, όπως ήταν τότε ο Χουβαρδάς, προτιμούσαν να δουλεύουν εδώ παρά στο Εθνικό. Θυμάμαι την «Πενθεσίλεια» που κάναμε μαζί με τον Χουβαρδά, την «Άλκηστη» που προκάλεσε σάλο στην Επίδαυρο. Ο σκηνοθέτης που αγαπούσε με πάθος το ΚΘΒΕ και στήριξε εμένα προσωπικά εκείνα τα πρώτα χρόνια ήταν ο Βουτσινάς. Τις παραστάσεις του ακόμα τις θυμούνται οι θεατρόφιλοι της πόλης μας.
«Ο αγαπητικός της Βοσκοπούλας» γράφτηκε το 1891. Σε μια εποχή σκληρής κρίσης, τι έχει να πει το συγκεκριμένο έργο στο θεατή;
Έρχεται να τον παρηγορήσει, να του ξαναθυμίσει αισθήματα που ξεχάστηκαν, τραγούδια και ήχους που άκουσε και γλέντησε μ’ αυτά. Να τον αποενοχοποιήσει απέναντι στην καταγωγή του και στην παράδοση του. Ο «Αγαπητικός της βοσκοπούλας» είναι ένα καθαρόαιμο ελληνικό έργο. Ας το αγκαλιάσουμε με τρυφερότητα. Αυτό είναι το πρόσφατο παρελθόν μας. Μη βαυκαλιζόμαστε ότι είμαστε απόγονοι μόνο των Αρχαίων Ελλήνων.
Ερμηνεύεται την κυρά Στάθαινα. Πως προσεγγίζετε το ρόλο σας; Ποιο προφίλ του δίνετε;
Η Μάρω, που λόγω του άντρα της την φωνάζουν Στάθαινα, έχει διαδρομή μέσα στο έργο. Τότε τις χήρες είτε τις σέβονταν είτε τις είχαν για να καλοπερνούν οι άντρες. Την Μάρω την σέβονται επειδή το έχει επιβάλλει η ίδια. Έχει ένστικτο επιβίωσης, είναι απόλυτη και αυταρχική αλλά μπροστά στον Μήτρο, τον παιδικό της έρωτα γίνεται σαν μικρό κοριτσάκι.
Ο λόγος σε ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο. Ξεπερασμένος ή προκλητικά μοντέρνος τρόπος έκφρασης;
Είναι ένα είδος φόρμας που στην αρχή μπορεί να σε δυσκολεύει, διότι θέλει απόλυτη ακρίβεια και δεν σ ‘αφήνει να αυτοσχεδιάζεις. Μια συλλαβή να αλλάξεις, χάνεσαι. Σαν να παίζεις στην παράσταση της απόλυτης φόρμας που, την τελευταία δεκαετία, κυριαρχεί στο μεταμοντέρνο θέατρο. Οπότε, θα έλεγα ότι μάλλον ισχύει το προκλητικά μοντέρνος. Πάντως, μετά τον πρώτο μήνα τριβής με το μέτρο του λόγου έρχεται η απόλαυση. Είναι σαν κελάρυσμα.
Καλοκαίρι στο Βασιλικό Θέατρο. Είστε στο θίασο που εγκαινίασε μια νέα πρακτική από πλευράς ΚΘΒΕ, να αξιοποιεί τον κλιματιζόμενο χώρο και το καλοκαίρι. Ο κόσμος ανταποκρίνεται; Μπαίνει καλοκαιριάτικα σε ένα κλειστό χώρο;
Έρχεται ο κόσμος και απ` ότι φαίνεται φεύγουν ενθουσιασμένοι, με ανάλαφρη ψυχή. Ό,τι γράφτηκε για την παράσταση είναι εγκωμιαστικό.
Στη Θεσσαλονίκη όλο και περισσότερο ανθούν οι μικροί νεανικοί θίασοι. Θα κάνατε κάποια συνεργασία;
Βεβαίως και θα έκανα. Όταν συναντιέσαι με ταλαντούχα πλάσματα ανανεώνεσαι και εσύ και προχωράς.
Παρακολουθείτε τα του ΥΠΠΟ; Ποια είναι η γνώμη σας για την πολιτική που ακολουθείται τον τελευταίο χρόνο στον τομέα του πολιτισμού;
Γίνονται προσπάθειες αλλά με αρκετά λάθη.
Μετά τον «Αγαπητικό», τι ακολουθεί για εσάς;
Θα παίξω την Νίκη στην διασκευή που θα κάνει από το μυθιστόρημα του Χρήστου Χωμενίδη, «Νίκη» για το θέατρο ο Σταμάτης Φασουλής. Ξαναγυρίζω στην Αθήνα τον χειμώνα, αλλά με την πρώτη καλή πρόταση ξανάρχομαι στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Περνάω τόσο καλά εδώ!
Πρώτη δημοσίευση: εφημερίδα thessnews, φύλλο 6.8.2016
