Γράφει η Κατερίνα Νικολάου
Άνοιξε χτες η αυλαία του Φεστιβάλ της Μονής Λαζαριστών με μια πολύ όμορφη συναυλία του Θάνου Μικρούτσικου με τον Μιλτιάδη Πασχαλίδη. Η συναυλία ήταν υπόδειγμα οργάνωσης λες και ο Θεός ήθελε να τονίσει ακόμα περισσότερο την αντίθεση με την προχθεσινή εμπειρία.
Η διοργάνωση ήταν ο ορισμός αυτού που λέμε “κυριλέ”. Υπήρχε λίγη αναμονή μόνο μέχρι να ανοίξουν οι πύλες, κι αυτό γιατί υπήρχε κόσμος που περίμενε εκεί από τις 19.30. Το πάρκινγκ δε άνοιξε ακριβώς στις 8 με αποτέλεσμα όσοι πήγαν νωρίτερα να βρουν κλειστή την πόρτα του. Καθαροί χώροι, με ελάχιστη αναμονή σε μπαρ και τουαλέτες, ανθρώπινες συνθήκες στην είσοδο, δημιουργούσαν μια καθόλα θετική εμπειρία επισκέπτη. Πεντακάθαρες τουαλέτες, χαρτί υγείας και σαπούνι με έκαναν να νιώθω κάτοικος πολιτισμένης χώρας.
Σε ό,τι αφορά το καλλιτεχνικό κομμάτι, με εντυπωσίασε η απλότητα και των δύο καλλιτεχνών. Χωρίς πολλές πολλές πρόζες και πόζες, χωρίς “τσικό” να ανοίγουν τη συναυλία, αλλά καλλιτέχνες να πλαισιώνουν “τα μεγάλα ονόματα” ταυτόχρονα, η συναυλία αυτή έδειξε ένα διαφορετικό ήθος. Ο Θάνος Μικρούτσικος άνοιξε, ως οικοδεσπότης, τη συναυλία με το “Ανεμολόγιο” και επί δύο ώρες και περισσότερο οι τρεις καλλιτέχνες (συμμετείχε και η Μιρέλα Πάχου) έλεγαν τραγούδια δικά τους και όχι μόνο που ξεσήκωναν το κοινό.
Και εδώ εμφανίστηκε το πρόβλημα. Σε κάποια τραγούδια το κοινό ήθελε να είναι όρθιο, να χορέψει, να λικνιστεί, να χτυπηθεί. Αλλά ήταν τόσο “κυριλέ” το περιβάλλον που δεν τολμούσε. Στο τελευταίο μισάωρο, κι ενώ ο Μιλτιάδης Πασχαλίδης “έδινε ρέστα” με δικά του τραγούδια αλλά κι ένα αφιέρωμα στον Δημήτρη Μητροπάνο, ο κόσμος δεν άντεξε και σηκώθηκε μπροστά δημιουργώντας μια “αρένα”.
Φανταστική συναυλία, καταπληκτική διοργάνωση, υπέροχο περιβάλλον. Αν η αρχή είναι το ήμισυ του παντός κι αν η καλή μέρα φαίνεται από το πρωί, τότε σίγουρα το φεστιβάλ της Μονής Λαζαριστών ξεκίνησε και θα συνεχίσει υπέροχα.
