Γράφει ο Γιάννης Θ. Κεσσόπουλος / gkessopoulos@gmail.com
Στο 40ό της βιβλίο που έχει δει το φως της έκδοσης, με τον τίτλο «Το καράβι της γιορτής» (εκδ. Καλειδοσκόπιο), η γραφή της Έλενας Αρτζανίδου είναι, νομίζω, ξεχωριστή. Ο λόγος που το λέω αυτό είναι ότι όλο το κείμενο είναι μια μεταφορά των ανθρωπίνων καταστάσεων και συναισθημάτων, με κεντρικό «πρόσωπο» το Φάρο που βιώνει τη μοναξιά της εγκατάλειψης από τους άλλους. Έχει κάτι από τα παλιά κλασικά παραμύθια (π.χ. η παραμυθένια άμαξα του πολιτιστικού συλλόγου), αλλά και μια ποιητική αύρα σε κάποια σημεία (ακόμη και ο λόγος γίνεται έμμετρος: «Άκουσε ο ήλιος τις φωνές και σήκωσε κεφάλι»).
Πλησιάζουν Χριστούγεννα, και οι είκοσι καλά διατηρημένοι πέτρινοι φάροι ξαφνικά ξυπνούν, αναβοσβήνοντας τις λυχνίες τους. Ή μπορεί και να νομίζω πως εκπέμπουν πολύ δυνατό φως, για να μηνύσουν στα καράβια πως πλησιάζουν τη στεριά και πω, αν θέλουν για λίγες μέρες να γιορτάσουν μαζί με τους στεριανούς τον ερχομό του Χριστού, δεν έχουν παρά να δέσουν. Στην παλιά πόλη του Ρεθύμνου, όμως, λαμπιόνια δεν άναψαν, βιτρίνες δε στολίστηκαν, κι ο Φάρος είναι εκεί, μόνος, ξεχασμένος και σβηστός. Τότε μια παρέα παιδιών αναλαμβάνει δράση…
Η θεματολογία της βγαλμένη από τη ζωή –η μακρά και καθημερινή «συναναστροφή» της με τα πιτσιρίκια της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, τροφοδοτεί σταθερά την έμπνευσή της.
Το κεντρικό της μήνυμα, επιμύθιο και προτροπή, καταγράφεται στην προτελευταία πρόταση της ιστορίας: «Μη λησμονάς, μην παρατάς, να αγαπάς και να προσφέρεις».
Η Έλενα Αρτζανίδου μέσα από «Το καράβι της γιορτής» αναδεικνύει τη μαγεία των Φάρων της Ελλάδας που μοναχικοί απέναντι στο κύμα, δίνουν το σήμα στα καράβια ότι πλησιάζουν στη στεριά. Είναι πολύ ενδιαφέρον το ξεχωριστό κείμενό της στο φινάλε όπου καταγράφει τη σύνδεση των φάρων ανά την Ελλάδα με τα ήθη και τα έθιμα των Χριστουγέννων.
Η εικονογράφηση της Ηλιάνας Μπάρδη έχει καθαρές γραμμές και ζωντανά χρώματα. Οι φιγούρες της δίνουν την εντύπωση του κολάζ χάρη σε ένα χαρακτηριστικό λευκό περίγραμμα. Ίσως με τον τρόπο αυτό συγγραφέας και εικονογράφος επέλεξαν να αποτυπώσουν το ονειρικό στοιχείο της ιστορίας, το παραμύθι που διδάσκει κι έχει πάντα καλό και ωφέλιμο τέλος.
