ΤΡΕΙΣ ΕΥΧΕΣ, Έφη Τσαμπάζη / Δημοσιογράφος, μέλος της παρέας του thinkfree
Οι φίλοι, συνάδελφοι και οι συνεργάτες του thinkfree μπλέκουν με ισοδύναμα, σύμφωνα συμβίωσης και μηχανές του χρόνου και υποδέχονται με “3 ευχές” το 2016!
Είμαι τόσο ψώνιο που έκανα… συνέντευξη τον εαυτό μου. Εξάλλου αυτές τις ημέρες, λίγο πριν μας εγκαταλείψει η χρονιά και υποδεχτούμε το νέο έτος, όλοι πάνω- κάτω κάνουμε απολογισμούς και ονειρευόμαστε λίγο περισσότερο από τις υπόλοιπες φορές που τολμάμε να σκεφτούμε αισιόδοξα. Εξάλλου μόνο αυτό μας σώζει. Τα όνειρα και οι προσδοκίες. Το Thinkfree.gr συγκεντρώνει αυτές τις… σκέψεις μέσα από ένα ερωτηματολόγιο. Τόλμησα λοιπόν και εγώ να το απαντήσω! Είχε πλάκα πάντως να γράφω τις απαντήσεις και όχι τις ερωτήσεις… Το αποτέλεσμα; Θετικές σκέψεις! Αντέχουμε κάτι διαφορετικό;
-Τι θα ευχόσασταν να προβλέπει το… σύμφωνο συμβίωσής σας με το 2016; Υγεία, ηρεμία, πλούτο σε εμπειρίες, δημιουργικές ιδέες, όρεξη και κέφι για ωραίες δράσεις, ευτυχισμένες στιγμές, ουσιαστική αλληλεγγύη, ουσιαστική αγάπη για το συνάνθρωπο. Αν ο καθένας ατομικά φροντίσει για όλα αυτά τότε και οι πολιτικοί μας θα λάβουν το μήνυμα και με αυτά θα πορευτούν προς όφελός μας. Στο σύμφωνο συμβίωσης θα πρόσθετα λιγότερους άστεγους, λιγότερες αδικίες. Θα «ξήλωνα» επίσης την έπαρση της εξουσίας από τους… αξιωματούχους και θα επέβαλλα ελευθερία στην σκέψη και στην έκφρασή της.
-Αν είχατε τη δυνατότητα να ζητήσετε ένα «ισοδύναμο» για τη Θεσσαλονίκη του 2016, ποιο θα ήταν αυτό; Η καθημερινότητα αποτελεί τη… χαρά της ζωής μας. Το μετρό να μην αποτελεί πλέον κακόγουστο ανέκδοτο. Μια λύση για το κυκλοφοριακό, καλύτερες συγκοινωνίες και μια πραγματική και ουσιαστική στήριξη στον πολιτισμό μας, στους φορείς. Η γκρίνια μας να μεταμορφωθεί σε δημιουργικές προτάσεις και λύσεις σε προβλήματα που χρονίζουν.
-Επειδή κάθε πέρσι και καλύτερα, σε ποια Χριστούγεννα – Πρωτοχρονιά θα ευχόσασταν να σας μεταφέρει η μηχανή του χρόνου; Αν και δεν είμαι το πιο αισιόδοξο άτομο που υπάρχει σε αυτόν τον πλανήτη, το μότο μου είναι «τα καλύτερα έρχονται». Κρατάω σαν θησαυρό όμως μέσα μου όλες τις ευτυχισμένες στιγμές των Χριστουγέννων, την προσμονή του Αϊ Βασίλη, τα δώρα κάτω από το στολισμένο δέντρο, τα χαμόγελα που περίσσευαν στο σπίτι, τα ταξίδια που με μετέφεραν σε άλλους τόπους, τις νέες εμπειρίες που με έκαναν πιο ανοιχτόμυαλη και φυσικά τα κάλαντα που λέγαμε στη γειτονιά. Τι όμορφα, αθώα, αμέριμνα. Αυτά τα… παιδικά συναισθήματα χαίρομαι που βρίσκονται ακόμα στην επιφάνεια, παρά τα χρόνια που πέρασαν, και δεν τα έχω «θάψει».
