Συνέντευξη στην Ελένη Σκάρπου/ elenitsask@yahoo.gr, f/b Eleni Skarpou, eliaskarpou.blogspot.gr
Τόπος: Εκείνη στο Άμστερνταμ πριν από συναυλία. Εγώ σ’ έναν λευκό καναπέ με το lap top αγκαλιά.
Χρόνος: Ποιος χαζεύει τα ρολόγια όταν παίζει στη διαπασών το Cancao do mar.
Σκοπός: Να κάνω τον γύρο της Μεσογείου μαζί της μια φορά.
Λαχταρούσα να την συναντήσω από κοντά, γιατί συνήθως θέλω και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο, αλλά δυστυχώς δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα σ’ αυτή τη ζωή. Μου αρκεί όμως που προσπαθώντας να την γνωρίσω εξ’ αποστάσεως ξεκίνησα από μέσα προς τα έξω και δεν μου έβαλε καμία τρικλοποδιά, ούτε εντόπισα άμυνες και σημεία που ήθελε να κρύψει. Γνωστή. Πολύ γνωστή. Παγκοσμίως γνωστή. Dulce Pontes. Η Πορτογαλίδα που με την φωνή της μετέτρεψε τα τραγούδια της σε μουσικές του κόσμου, όλου του κόσμου. Ακουμπώντας συχνά στην ψυχική μας «ενδοχώρα», ξεκουμπώνοντας ακόμη συχνότερα τα «ρούχα» των συναισθημάτων μας και μετατρέποντας τις μελωδίες σε ταξίδια με χρώματα μεσογειακά και όχι μόνο… έρχεται τη Δευτέρα 15 Ιουλίου στην Μονή Λαζαριστών. Αυτή η συναυλία μάλιστα είναι αφιερωμένη στον μεγάλο μαέστρο και συνθέτη Ennio Morricone, γι’ αυτό και θα τραγουδήσει συνθέσεις που περιλαμβάνονται στον κοινό τους δίσκο με τίτλο «Focus». Μα δεν θα λείψουν τα παραδοσιακά fados, διεθνείς επιτυχίες της και εκπλήξεις που έχει ετοιμάσει ειδικά για όλους εμάς, που μας αποκαλεί φίλους της κι όχι απλούς θαυμαστές.
Να ερμηνεύεις από κούνια και να μεθάς από ζωή
«Ειλικρινά δεν θυμάμαι ποιο ήταν το πρώτο τραγούδι που είπα μπροστά στον καθρέφτη, αλλά θα πρέπει να ήμουν πολύ μικρή, γιατί απ’ ότι μου έλεγαν οι γονείς μου… τραγουδούσα κάνοντας μελωδικούς ήχους πριν ακόμα μιλήσω». Μιλώντας για την παγκόσμια μουσική αναρωτήθηκα τι σημαίνει για κείνη να αποτελεί «φορέα» αυτής –γιατί αρκετοί την χαρακτηρίζουν έτσι. «Ό,τι δεν έχει αγγλικό στίχο θεωρείται ότι ανήκει στην παγκόσμια μουσική. Όταν ξεκίνησα, μου έλεγαν οι δισκογραφικές εταιρείες ότι δεν έχουν που να με κατατάξουν. Όλα θέλουν να είναι μαρκαρισμένα, να έχουν μια πινακίδα, μια ταμπέλα, μια κατηγορία. Αυτό βέβαια, από το τίποτα… είναι καλό». Δεν φαίνεται φυσικά να την δυσκολεύουν οι νόρμες ή να τους δίνει ιδιαίτερη σημασία. Μάλλον τις προσπερνάει και αφήνεται στις συγκυρίες απαλά. Η σημερινή κατάσταση μόνο την κρατά σε ανησυχία. «Στην ζωή μας υπάρχουν στιγμές δύσκολες, προβληματικές και μίζερες. Η περίοδος που ζούμε είναι μια από τις δυσκολότερες –αν όχι η δυσκολότερη- γιατί δεν φταίξαμε ώστε να υποφέρουμε τόσο… εμείς οι λαοί του Νότου» καταλήγει.
Fados, κρίση, αηδιαστική εξουσία και οι στίχοι της…
Για τους ανθρώπους της μουσικής που τιμούν τις ρίζες τους, νομίζω πως τα εύσημα είναι απαραίτητα και η Dulce τα αξίζει και με το παραπάνω. Μέσα από τα παραδοσιακά fados μιλάει ο κόσμος της. «Η μουσική fado είναι η παράδοση μας, οι ρίζες μας, το είναι μας, το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον μας, είμαστε εμείς οι ίδιοι, η χώρα μας, ο πολιτισμός μας, η κληρονομιά μας» μου επισημαίνει και μου καταρρίπτει μεμιάς τον μύθο ότι η παραδοσιακή μουσική ενός τόπου είναι ξένο σώμα για τους υπόλοιπους λαούς. «Θεωρώ ότι ο ελληνικός λαός αντιλαμβάνεται απόλυτα τα fados και δεν είναι καθόλου ξένα γι’ αυτούς. Εσείς έχετε το ρεμπέτικο, οι Ισπανοί το φλαμένκο. Όλα είναι λίγο πολύ τα ίδια, γιατί όλα έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό… το duende… δηλαδή το πάθος, την αγάπη, τη γύμνια, τα αισθήματα μας, τον πόνο μας, την ίδια τη ζωή μας». Στεκόμενη στα της ζωής μας έριξα άδεια για να πιάσω γεμάτα ξεστομίζοντας την λέξη κρίση για δεύτερη φορά κι εκείνη «τσίμπησε» οικειοθελώς, αφού Ελλάδα και Πορτογαλιά βράζουν στο ίδιο καζάνι με την χίμαιρα του οικονομικού αδιεξόδου. «Μη μου μιλάτε για την κρίση. Εκνευρίζομαι για το που μας έφτασαν οι τράπεζες και οι δανειστές μας. Πιστεύω ότι μπορούμε και πρέπει να το ξεπεράσουμε. Το οφείλουμε στα παιδιά μας. Πρέπει να γίνουμε όλοι οι Νότιοι μια αγκαλιά, χαράζοντας εκ νέου την πορεία μας, με πίστη, υπομονή, επιμονή και έρευνα πάνω στην αιτία που μας έφτασε εδώ ή σ’ αυτούς που μας έφτασαν εδώ». Για τους τελευταίους έχει ατάκα κλειδί: «Η πολιτική σκοτώνει τα αισθήματα». Όσο για την εξουσία και την κατάχρηση της; «Μου προκαλεί αηδία». Ευτυχώς όμως κάπου παραδίπλα υπάρχει ο έρωτας που τον παρομοιάζει με την μουσική και όλα βαίνουν λίγο διαφορετικά και παρήγορα. Τις μοναχικές στιγμές, τις περιγράφει η Dulce με έναν τρόπο και μόνο… «προτιμώ να γράφω τραγούδια». Και χάνεται ανάμεσα στους στίχους και παραδίδεται ολοκληρωτικά κυρίως σ’ εκείνους που αφορούν τον άνθρωπο και τα ιδανικά του.
Κόκκινη κλωστή δεμένη… στις αλήθειες τυλιγμένη
«Την πρώτη φορά που ήρθα στην Ελλάδα ένιωσα μαγεία και γοητεία» μου γράφει και είναι ανοιχτή σε όποιον Έλληνα ή Ελληνίδα νομίζει ότι μπορεί να συνεργαστεί μαζί της. Την έχουμε ακούσει με τον Γιώργο Νταλάρα, την Ελευθερία Αρβανιτάκη, τον Στέφανο Κορκολή. Αυτό που κράτησε από τις συνεργασίες αυτές; «Δεν θα ξεχάσω τον επαγγελματισμό τους, τη γνώση τους, την αγάπη τους για την μουσική -την υπέροχη αυτή τέχνη- την άριστη φιλική συμπεριφορά σε μένα και την φροντίδα τους». Ας πούμε ότι όλο αυτό λειτούργησε ως τροφή για την ψυχή της, αν και η ίδια η μουσική επιτελεί αυτό τον ρόλο χρόνια τώρα. Πάντως κάθε φορά που τραγουδάει, την μαγεύει το γεγονός πως ανακαλύπτει νέους ορίζοντες. Υπάρχουν όμως και ψήγματα από παιδικές μνήμες. «Πάντα στα τραγούδια μου κουβαλάω την αγάπη μου και την λατρεία μου για την μουσική, τα αισθήματα μου, τις φιλίες μου, την αγάπη για τον άνθρωπο και την ζωή, την ελπίδα μου για ένα καλύτερο αύριο… για τα παιδιά μας και για τους γονείς μας» μου εξομολογείται. Κι ενώ δεν πιστεύει σε θαύματα, κι ενώ ο κόσμος στο σύνολο του δεν είναι ιδανικός για εκείνη… στα μάτια των ανθρώπων εξακολουθεί να ψάχνει τη φιλία και την ειλικρίνεια. Θα ήθελε το σύμπαν τριγύρω πιο ήρεμο και πιο ανθρώπινο, αλλά πώς να το αλλάξει; Φοβάται πως το αύριο θα είναι ακόμη πιο άσχημο. Είναι όμως χαρούμενη για κάτι: «Κάθε πρωί που ξυπνάω χαίρομαι που είμαι ζωντανή και ακμαία». Με αυτό το ακμαίο προφίλ θα ταξιδέψει μετά την εμφάνιση της στη Θεσσαλονίκη, στην Αθήνα στο θέατρο Λυκαβητού –Τρίτη 16 Ιουλίου- συνεχίζοντας έπειτα στην Ισπανία, την Ιταλία και τον Καναδά. Προσεχώς, θα επιστρέψει δισκογραφικά με ένα live cd παρέα με την Sinfonietta της Ρώμης. Θα λέγεται «Nudez» και θα περιλαμβάνει ακούσματα από Πορτογαλία, Ισπανία και Λατινική Αμερική. Ένα δεύτερο album καταφθάνει σε συνεργασία με τον Astor Piazzolla, ενώ τον Σεπτέμβριο θα κάνει πρεμιέρα στο Βουκουρέστι με την οπερέτα «Maria de Buenos Aires» του Piazzolla και πάλι. «Αυτή είναι μια καλή ευκαιρία να γυρίσω στο θέατρο από όπου και ξεκίνησα πριν από 25 χρόνια» μου λέει και φτάνει σιγά σιγά η ώρα του αποχαιρετισμού.
Πριν το τέλος πως μοιάζει η σιωπή σαν… song of the sea
Song of the sea ή Cancao do mar -στην μητρική της γλώσσα. Συνιστά ένα από τα πιο δημοφιλή άσματά της στο ελληνικό κοινό. Για την ίδια αντιπροσωπεύει ένα βαθύ δικό της κομμάτι. «Με εκφράζει απόλυτα και κυρίως μου φέρνει στο μυαλό εικόνες γνώριμες, αισθήματα πολλά κι αγαπημένα. Να κάθομαι ψηλά σ’ ένα βράχο και να αγναντεύω την απεραντοσύνη της θάλασσας». This is the end.
Info:
Η Dulce Pontes στην Μονή Λαζαριστών
Δευτέρα 15 Ιουλίου 2013
Ώρα έναρξης: 21.30.
Την Dulce Pontes συνοδεύουν οι:
Luis Pontes acoustic guitar, Fernando Silva portuguese guitar, Juan Carlos Cambas piano, Frederico Gato acoustic bass, Joao Ferreira drums – percussion, Amadeu Magalhaes bagpipe – flute – cavaquinho – concertina
Τιμή εισιτηρίου: 20 ευρώ (γενική είσοδος)
