CINEΚΡΙΤΙΚΗ / “Frances Ha”, νεανικό κι επίκαιρο

0
933

Greta GerwigΓράφει ο Σωτήρης Χαβαλές/chavales@jour.auth.gr

Ο σκηνοθέτης Νόα Μπάουμπαχ που κέρδισε μια υποψηφιότητα για όσκαρ καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου το 2005 με την ταινία «Δεσμοί Διαζυγίου», επανέρχεται στα κινηματογραφικά πράγματα με το «Frances Ha», μια από τις πιο αισιόδοξες ταινίες της χρόνιας. Έχοντας ήδη θριαμβεύσει στο ανεξάρτητο αμερικανικό σινεμά, ο Νόα Μπάουμπαχ καταφέρνει να διατηρήσει ανοδική την πορεία του παρουσιάζοντας μας αυτή την φορά ένα έργο που μιλά για τις καλλιτεχνικές ανησυχίες, τις ανεκπλήρωτες επιθυμίες και την ανάγκη της κοινωνικής ένταξης μέσα από ένα νεανικό πρίσμα.

Σε μια ασπρόμαυρη Νέα Υόρκη, η Frances (Grate Gerwig) έχοντας ξεπεράσει κατά πολύ τα εφηβικά της χρονιά προσπαθεί απεγνωσμένα να συμβαδίσει με την ενηλικίωση της αναζητώντας μια δουλειά, έναν στόχο. Ωστόσο οι έγνοιες δεν τελειώνουν εδώ καθώς πασχίζει να κρατήσει ζωντανή την σχέση που έχει με την φίλη της Sophie η οποία φαίνεται να έχει απομακρυνθεί. Συνοδευμένη από τις αέρινες κινήσεις της η Frances επιδιώκει να κυνηγήσει μια καριέρα χορογράφου αν και δεν είναι στην πραγματικότητα χορεύτρια, γεγονός που την βυθίζει όλο και περισσότερο στον βούρκο του ανεκπλήρωτου που, όμως, αντιμετωπίζεται με περισσή αισιοδοξία.

Το φιλμ θυμίζει αρκετά τις πρώτες ταινίες του Woody Allen τόσο στον ρομαντισμό που αποπνέει όσο και στο ιδιαίτερο χιούμορ που περικλείει. Η γλυκιά μελαγχολία που έχει κατακλύσει κάθε κινηματογραφική αίθουσα στην οποία παίζεται το φιλμ το καθιστά αξιομνημόνευτο και δύσκολα αφήνει περιθώριο για αρνητικές κριτικές τόσο στο θέμα της σκηνοθεσίας όσο και του σεναρίου.

 

Περισσότερα για την ταινία ΕΔΩ

Δείτε το trailer της ταινίας

[youtuber youtube=’http://www.youtube.com/watch?v=YBn5dgXFMis’]

Προηγούμενο άρθροΧοληστερόλη, ο εχθρός της καρδιάς
Επόμενο άρθροΤο Mediterranean Cosmos σας προσκαλεί να γνωρίσετε το μαγικό κόσμο της Ρομποτικής τεχνολογίας
Εδώ Σωτήρης Χαβαλές, σπουδαστής στο τμήμα Δημοσιογραφίας και Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας στο Αριστοτέλειο, από τα Σέρρας. Γέννημα θρέμμα χωριού και αδηφάγων στερεοτύπων, προσπάθησα αρκετά να ξεφύγω από τα γαμψά νύχια της κλειστής κοινωνίας του χωριού ώσπου τελικά βρέθηκα στην κοιλιά του τέρατος που λέγεται πόλη. Πασχίζοντας να διατηρήσω όσα περισσότερα κομμάτια του εαυτού μου μπορούσα μέσα στην ασφυκτικά κομφορμιστική κοινωνία που αντίκρισα, θυμίζω πυκνά συχνά στον εαυτό μου (μερικές φορές παραμιλώντας, άλλες απαγγέλλοντας στον καθρέφτη) τα πράγματα που μου αρέσουν. Η λίστα ξεκινά καθυστερημένα αλλά πάντοτε με το ίδιο πράγμα στην κορυφή: ταξίδια. Και δεν μιλώ για ταξίδια που βλέπει το μάτι παρά μονό η ψυχή, εκείνα τα νοερά που δεν συγκρίνονται ούτε με όλη την σοκολάτα του κόσμου. Βιβλία, μουσικές, θέατρα αλλά κυρίως σινεμά! Πάντα με την ίδια ιεροτελεστία, σαν να είναι εξομολόγηση, στην μεγάλη αίθουσα με τα φώτα κλειστά και το μυαλό ορθάνοιχτο, μην ξεφύγει καμιά εικόνα, μην ξεμείνει από αισθήσεις. Και για το τέλος, ο αντικατοπτρισμός μου στη μεγάλη οθόνη…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.