Γράφει ο Χρήστος Αποστολίδης, Δικηγόρος
Μελετώντας κανείς το κείμενο της κυβερνητικής πρότασης για το ασφαλιστικό, έκπληκτος διαπιστώνει σταχυολογώντας τις ειδικότερες παραμέτρους ότι ξεκάθαρα θύματα της επιχειρούμενης ασφαλιστικής αναδόμησης είναι οι ελεύθεροι επαγγελματίες, οι έμποροι, οι αγρότες και οι βιοτέχνες, αυτοί δηλαδή που στηρίζουν την ελληνική οικονομία, παράγουν και σε κάθε περίπτωση δεν επιβαρύνουν με την μισθοδοσία τους τον κρατικό προϋπολογισμό.
Βασικό και κυρίαρχο στοιχείο της πράγματι ισοπεδωτικής κυβερνητικής πρότασης είναι η μομφή σε βάρος του επιτυχημένου, του ανθρώπου δηλαδή που σκέφτεται και παράγει και βασιζόμενος αποκλειστικά και μόνο στις προσωπικές του ικανότητες και γνώσεις καταφέρνει να ωφεληθεί οικονομικά, βελτιώνοντας το επίπεδο και την ποιότητα της ζωής του. Είναι πράγματι να απορεί κανείς με την καινοφανή και τιμωρητική προσέγγιση της προωθούμενης ασφαλιστικής μεταρρύθμισης, η οποία υποχρεώνει τον ελεύθερο επαγγελματία όχι απλά να μοιράζεται με το Δημόσιο τα κέρδη του, αλλά αντίθετα καταλήγει στο σημείο να του υφαρπάζει με ποικίλες πρωτότυπες δικαιολογίες (φόρος εισοδήματος, ασφαλιστικές εισφορές, εισφορά αλληλεγγύης, τέλος επιτηδεύματος, περαίωση, προκαταβολή επομένου έτους, ΦΠΑ), συνολικά άνω του 80 % του ετησίου εισοδήματός του.
Η συνταγματικώς κατοχυρωμένη αρχή της ισότητας των Ελλήνων Πολιτών πάει στην κυριολεξία περίπατο, δεδομένου ότι τα ασφαλιστικά βάρη κατανέμονται τόσο ανισομερώς που εκπλήσσει και προκαλεί απορία το μένος εναντίον των αυτοαπασχολούμενων. Αναλύοντας περισσότερο τις προβλέψεις του νομοσχεδίου προκύπτει ότι είναι προτιμότερο να διακόψει κάποιος την επαγγελματική του δραστηριότητα, παρά να εργάζεται καταθέτοντας το σύνολο σχεδόν του εισοδήματός του στις πάσης φύσεως φορολογικές και ασφαλιστικές επιβαρύνσεις που έχουν εφεύρει οι διοικούντες. Το ακόμη περισσότερο άδικο είναι ότι αυτοί που σήμερα καλούνται να καταβάλλουν τις διογκωμένες ασφαλιστικές εισφορές, είναι εκείνοι που όταν έρθει η ώρα να συνταξιοδοτηθούν (εάν φυσικά προλάβουν, ενόψει της συνεχούς ανόδου των ορίων ηλικίας) δεν είναι σίγουρο ότι θα μπορέσουν να λάβουν αξιοπρεπή σύνταξη ή το πιθανότερο είναι ότι να εισπράττουν ένα ευτελές χρηματικό ποσό που δεν θα επαρκεί για την κάλυψη των αναγκών τους.
Είναι πράγματι να απορεί κανείς με ποια λογική οι πολιτικοί μας επιλέγουν και προτείνουν λύσεις, που και ο άσχετος περί των ασφαλιστικών ζητημάτων μπορεί εύκολα να αντιληφθεί ότι είναι αδιέξοδες και μη βιώσιμες. Πάρτε για παράδειγμα την αύξηση των τελών κυκλοφορίας που οδήγησε σε κατάθεση χιλιάδων πινακίδων και άρα σε απώλεια εσόδων εκατομμυρίων Ευρώ. Ανάλογα παραδείγματα υπάρχουν πολλά, άλλωστε έχει πλέον αποδειχτεί ότι η απόπειρα να πάρεις πολλά από πολλούς καταλήγει στο να εισπράξεις λίγα από λίγους, άρα σε αποτυχία.
