Γράφει η Κατερίνα Νικολάου / kfnikolaou@gmail.com
O καταπληκτικός τίτλος αυτού του άρθρου προέρχεται από το υπέροχο hashtag που έβαλε η δημοσιογράφος και θύμα των τοπικών μέσων μαζικής μεταφοράς Σοφία Ξανθοπούλου καθώς γινόταν φραπές μέσα σε ένα πανάρχαιο, σάπιο, μπλε λεωφορείο. Αφορμή για αυτό στάθηκε η χτεσινή συναυλία με έργα του Μπαχ στον σταθμό του Μετρό-πότε-θα-κάμει-ξαστεριά-Θεσσαλονίκης “Πανεπιστήμιο”.
Του σταθμού που θα έπρεπε να λέγεται “Πανεπιστήμιο Μακεδονίας” αλλά για έναν περίεργο λόγο το “Μακεδονίας” το έφαγε η μαρμάγκα αλλά ο κ. Σιμόπουλος πρόπερσι με διαβεβαίωσε πως το όνομα είναι προσωρινό.
Του σταθμού που ίσως η κόρη μου χρησιμοποιήσει ως φοιτήτρια γιατί εγώ ήμουν επτά χρονών όταν ξεκίνησε η τραγωδία του Μετρό-που-δεν-υπάρχει-Θεσσαλονίκης και τώρα είμαι μητέρα κι ακόμα δεν το έχω δει.
Κι ενώ στο Μετρό-κοντεύω-να-φτάσω-στη Λαμία-Αθήνας τα ηχεία παίζουν Μπαχ, εμείς εδώ πήγαμε ολόκληρη συμφωνική να παίξει επί τόπου Μπαχ, ίσως γιατί αυτή είναι η μοναδική χρησιμότητα που έχει ο εν λόγω σταθμός εδώ και υπερβολικά πολύ καιρό.
Κι όλα αυτά, όταν το έργο θα στοιχίσει στους Θεσσαλονικείς 1,5 δισεκατομμύρια ευρώ και το κόστος κάθε μέρα που περνάει ανεβαίνει με τις αξιώσεις που εγείρει κατά καιρούς η κοινοπραξία που έχει αναλάβει την κατασκευή του έργου. Κι ενώ ο ρόλος κάποιων φαίνεται ιδιαίτερα αμφιλεγόμενος σχετικά με τις σχέσεις που έχουν με συγκεκριμένους αναδόχους και την στάση τους απέναντι στο θέμα του Μετρό, αυτοί οι κάποιοι χαμογελούν σε φωτογραφίες.
#αχ_Μπαχ_εσύ_μας_μάρανες* (σε ρυθμό “Αχ Ευρώπη” του Πανούση)
Και θα ολοκληρώσω με την διάσημη Fugue του Μπαχ με ό,τι συνειρμούς αυτή δημιουργεί…
