Γράφει η Άντζελα Ζιούτη / angelaziouti@yahoo.gr
Λίγο πριν καθιερωθεί το ευρώ ως ενιαίο νόμισμα στις χώρες της ευρωπαϊκής ένωσης, ο απλός κόσμος έβλεπε τις αλλαγές και την δημιουργία μιας ενιαίας ευρωπαϊκής κεφαλαιαγοράς σαν αυτούς που κάθονται στις πρώτες θέσεις ενός τσίρκου και παρατηρούν τον ακροβάτη που περπατάει πάνω στο τεντωμένο σκοινί. Αδρεναλίνη αλλά και φόβος μπερδεύονταν μαζί για το αν τελικά καταφέρει να ισορροπήσει δίχως να πέσει στο κενό. Από την άλλη πλευρά οι ειδικοί λέγανε ότι το «νόμισμα» θα έχει δύο όψεις: ότι σίγουρα οι ανακατατάξεις στην αγορά εργασίας από την καθιέρωση του ενιαίου νομίσματος στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα είναι σαρωτικές. Όπου υπήρχαν δύο ενδεχόμενα, σχετικά με την εξέλιξη των ποσοστών ανεργίας. Το ένα ήταν η αδυναμία από την πλευρά των χωρών-μελών άσκησης δημοσιονομικής και αντιπληθωριστικής πολιτικής κάτι που σήμανε την αύξηση της ανεργίας. Το άλλο ενδεχόμενο μιλούσε για τις νέες συνθήκες που θα δημιουργηθούν και θα οδηγήσουν σε αύξηση του ρυθμού ανάπτυξης και μείωση της ανεργίας. Μερικά χρόνια πριν γίνονταν λόγος για την προετοιμασία των επιχειρήσεων να υποδεχθούν το ευρώ κάτι που μεταφραζόταν σε ότι κάθε οικονομική μονάδα έπρεπε να εξετάσει πως θα επηρεαστεί από το νέο νόμισμα και στη συνέχεια να συντάξει έναν κατάλογο με τις ενέργειες στις οποίες θα έπρεπε να προβεί στο μέλλον για την καλύτερη και αποτελεσματικότερη προσαρμογή της στο καινούργιο περιβάλλον.
Αρκετά χρόνια μετά από την εφαρμογή του ενιαίου νομίσματος και τις προβλέψεις να διαδέχονται τα πραγματικά πλέον γεγονότα, με τους μικρομεσαίους να νιώθουν φτωχότεροι χωρίς να καταναλώνουν περισσότερο και χώρες της ΟΝΕ να πρέπει να θέσουν ως πρωταρχικό στόχο την αντιμετώπιση της υψηλής ανεργίας και την έλλειψη ευελιξίας της οικονομίας τους, χρησιμοποιώντας η κάθε μια μέτρα προσαρμοσμένα στις ιδιαίτερες συνθήκες της οικονομίας.
Σίγουρα το ενιαίο νόμισμα κατά την πρώτα χρόνια της εφαρμογής του δε συνεισέφερε στην ανάπτυξη αφού χώρες όπως η Ισπανία, η Ελλάδα και η Πορτογαλία διατηρούν τεράστια ελλείμματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών και “απολαμβάνουν” έκρηξη στον δανεισμό.
Πάντως όσο κι αν το ευρώ σήμαινε για πολλούς παράγοντα σταθερότητας και ανάπτυξης, οι εξελίξεις στην ευρωζώνη δείχνουν ότι επέφερε την αστάθεια στις ήδη κλυδωνισμένες οικονομίες. Η μικρομεσαία τάξη βλέπει να γίνεται… η κηδεία της και οι περισσότερες επιχειρήσεις πλέον διατηρούνται ακόμη στη ζωή συνδεδεμένες με «φιάλη οξυγόνου».
