Γράφει η Ελένη Καρλιγκιώτη / elkarlig@gmail.com
Δεκέμβριος· ο πρώτος μήνας του χειμώνα. Ο μήνας που το τζάκι παίρνει φωτιά, τα κασκόλ, τα γάντια και οι σκούφοι έχουν την τιμητική τους στην καθημερινή μας γκαρνταρόμπα, οι σούπες αναδεικνύονται στο γερό χαρτί κάθε μενού. Αυτά είναι μόνο η αρχή για ένα μήνα που αποτελεί τον πιο αγαπημένο όλων, καθώς οι προετοιμασίες για τις μέρες των Χριστουγέννων είναι πυρετώδεις· χριστουγεννιάτικα δένδρα και λαμπιόνια, δώρα και ευχετήριες κάρτες, κάλαντα και λαχταριστά γλυκίσματα είναι όλα αυτά που κάνουν τόσο ξεχωριστή την εποχή αυτή. Την παράσταση όμως κλέβει κάθε χρόνο ο ίδιος άνθρωπος· ακριβώς αυτός που θυμάσαι από την παιδική σου ηλικία, τότε που ήσουν 5 ετών, ο Αη Βασίλης! Τότε που ξενυχτούσες δίπλα στο τζάκι για να τον πετύχεις να κατεβαίνει από την καμινάδα. Με πόση αγωνία καθόσουν καρτερικά και μετρούσες τις μέρες και τις νύχτες για να επισκεφθεί το δικό σου σπίτι και να λάβεις, όσα του είχες γράψει, μέρες πριν, στο γράμμα που του έστειλες. Ολόκληρη προετοιμασία για μια επίσκεψη που διαρκούσε μόλις δέκα λεπτά! Και κάθε χρόνο ερχόταν την ίδια πάντα ώρα· την ώρα που σε έπαιρνε ο ύπνος! Και το επόμενο πρωινό αντίκριζες το ίδιο πάντα σκηνικό· ένα μισοάδειο ποτήρι γάλα που ξεδίψασε τον Αη Βασίλη και ένα δαγκωμένο μελομακάρονο, αρκετό για να πάρει δυνάμεις και να συνεχίσει τις επισκέψεις του..Αλλά ποιος νοιάζεται για αυτά όταν το δένδρο έχει γεμίσει δώρα;
Στο δικό μας πάλι σπίτι, είχα πάντα την απορία πως κατόρθωνε να βρει το δρόμο, αφού τζάκι δεν είχαμε.. και αυτή η απροσεξία του μπαμπά να ξεχνά ανοιχτή, πάντα κατά λάθος, την μπαλκονόπορτα δεν με έπειθε καθόλου. Κάθε χρόνο βρε μπαμπά το ίδιο απρόσεκτος είσαι; Και πάντα την ίδια περίοδο; ερωτήσεις που γυρνούσαν συνεχώς στο μυαλό μου. Δυστυχώς για εμένα, η έννοια του αστικού μύθου, πήρε πολύ γρήγορα σάρκα και οστά στο πρόσωπο του Αη Βασίλη και κατέρρευσε πολύ σύντομα. Τα στοιχεία που εντόπιζα τριγύρω μου, οι διάφοροι Αη Βασίληδες που κυκλοφορούσαν στην αγορά και στις παιδικές γιορτές που πήγαινα δεν μου επέτρεπαν να πιστεύω στον ερχομό του, και μάλλον η μαμά και ο μπαμπάς δεν σκηνοθετούσαν και τόσο πετυχημένα την παράσταση! Παρόλο αυτά, τα δώρα που ανταποκρίνονταν στις επιθυμίες μου ήταν πάντα ο αντίλογος για την ύπαρξη του.
Αυτό που κατάλαβα πολύ σύντομα είναι ότι η ιστορία με τον Αη Βασίλη δεν είναι τόσο θέμα σκηνοθεσίας- για να δώσουμε και κάποιο ελαφρυντικό στους γονείς- αλλά περισσότερο η διάθεσή μας να συμμετέχουμε στο παραμύθι των εορτών. Και τώρα πλέον που έχουμε μεγαλώσει αρκετά αλλά συνεχίζουμε να είμαστε παιδιά στην καρδιά να ξέρεις αγαπημένε μας Αη Βασίλη σε περιμένουμε με αγωνία και ανυπομονησία! Μην ξεχνάς να τσεκάρεις τα e-mail σου, γιατί δεν έχουμε χρόνο να τρέχουμε στο ταχυδρομείο όποτε προτιμούμε την διαδικτυακή επικοινωνία και να είσαι σίγουρος ότι και φέτος θα σε κεράσουμε όχι μόνο τα παραδοσιακά μελομακάρονα της μαμάς αλλά και τα δικά μου τρουφάκια με κάστανο. Και επειδή το τζάκι καίει νυχθημερόν να ξέρεις θα αφήσω την μπαλκονόπορτα σε ανάκληση αλλά και το κλειδί κάτω από το χαλάκι της πόρτας έτσι για καλό και για κακό….
