Γράφει η Νένα Μυρωνίδου / nenemy1@hotmail.com
Ξημερώνει Κυριακή. Και όχι από εκείνες με το αντίδωρο και το κοκκινιστό. Αυτά έχουν μείνει επτασφράγιστα μυστικά μιας άλλης εποχής που δεν ξεστομίζεται. Οι Κυριακές πια είναι για να τσακωνόμαστε για την κοινωνική πραγματικότητα του σόπινγκ, για το ότι κολάζονται σε αρτύσιμα μεροκάματα οι καταστηματάρχες και για δημόσιους θηλασμούς.
Με το συμπάθιο, αλλά «σεξ και η πόλη» δε μου θέλατε; Μερικά πράγματα είναι φυσικό επακόλουθο μιας γενικευμένης πολιτικής ταύτισης με το μοντέλο ανετίλας στην αγκαλιά του καπιταλισμού. Τι νομίσατε; Ότι θα σας άφηναν να φαντάζεστε παρέλαση εραστών και σπασμένους σομιέδες χωρίς την υπόλοιπη καθημερινότητα της απελευθερωμένης, αυτόνομης και εργένισσας Νεοϋορκέζας; Νοιάζει κανέναν που δεν έχετε πια μέρα να στρώσετε το τραπεζομάντηλο ταφτά για τα πεθερικά;
Μετά λοιπόν την επέλαση του «αγοράζω παπούτσια στις δύο τα ξημερώματα και πάω και τα ρούχα στο καθαριστήριο», πάρτε ένα δειγματάκι από Κάρυ Μπράτσο και αντέξτε τη σφήνα υπερωριών, όταν οι μέρες ευρωπαϊκού και παγκόσμιου πολιτισμού το απαιτούν. Δε θέλω γκρίνια. Το μοτίβο είναι μια χαρά προσαρμοσμένο για να διδαχτούμε τον μιθριδατισμό της γενικής αμερικανιάς.
Σόρρυ κιόλας, αλλά όσο αντέχουμε μας το δίνουν. Και τον θηλασμό, αν και απέχω προς το παρόν από οποιαδήποτε μητρότητα, από δικαίωμα και ανάγκη, τον μετέτρεψαν σε εξαναγκαστική θέα του πεζοδρομίου. Δεν είναι ντροπή, αλλά μάζευ’ τα κοπελιά γιατί συγχέεις τον αγώνα με την αγωνία μήπως και δε γίνεις φορέας κοινωνικών μηνυμάτων. Αυτό είσαι έτσι κι αλλιώς, το αξίωμα της τροφού είναι αναφαίρετο.
Έτσι καταλήγω στη γιαγιάκα μου, που τις Κυριακές μου μάθαινε να μη ρίχνω στο πάτωμα τα ψιχουλάκια από το αντίδωρο. Τώρα ο παπάς θα την κάνει γρήγορα-γρήγορα για να δοκιμάσει το νέο ράσο στην αγορά και μετά η παπαδιά θα θηλάσει τα κουτσούβελα στο πάρκο με τους στριφτοτσιγαράδες του γκαζόν.
Δεν αγαπώ τη μιζέρια. Δε θα γκρινιάξω. Δε θα εξηγηθώ. Αλλά μη ζητάμε και τα ρέστα για συμφέροντα και αποτυχημένους πολιτικούς, όταν μιμηθήκαμε προ πολλού άλλη αγορά εργασίας πρώτα στον έρωτα και μετά στην απόλυτη γυναικεία αποθεραπεία. Περαστικά.
