Απόσπασμα από το ποίημα του Διονύσιου Σολωμού, “Εις τον Θάνατον του Μπάυρον”(για τον χορό του Ζαλόγγου)
101.
Τὲς ἐμάζωξε εἰς τὸ μέρος
τοῦ Τσαλόγγου τὸ ἀκρινὸ
τῆς ἐλευθεριᾶς ὁ ἔρως
καὶ τὲς ἔμπνευσε χορό.
102.
Τέτοιο πήδημα δὲν τὸ εἶδαν
οὔτε γάμοι, οὔτε χαρές,
καὶ ἄλλες μέσα τους ἐπήδαν
ἀθωότερες ζωές.
103.
Τὰ φορέματα ἐσφυρίζαν
καὶ τὰ ξέπλεκα μαλλιά,
κάθε γύρο ποὺ ἐγυρίζαν
ἀπὸ πάνου ἔλειπε μία.
104.
Χωρὶς γόγγυσμα κι ἀντάρα
πάρα ἐκείνη μοναχά,
ὁποῦ ἔκαναν μὲ τὴν κάρα,
μὲ τὰ στήθια, στὰ γκρεμά.
______________________________
Αν οι εθνικοί μύθοι πλάθονται από πνεύματα όπως του Διονύσιου Σολωμού αποκτούν δυναμική που υπερβαίνει κάθε “επιστημομική αλήθεια”.
Γιάννης Σταύρου, ζωγράφος
