Γράφει η Ελένη Καρλιγκιώτη / elkarlig@gmail.com
Ο χειμώνας που πέρασε ίσως ήταν δύσκολος για κάποιους, αγχώδης για ορισμένους άλλους, αλλά σίγουρα μια καλή δικαιολογία για τους περισσότερους από εμάς που επιλέξαμε να τεμπελιάζουμε στο σπίτι∙ έχει κρύο-πού να τρέχουμε τώρα, προφασιζόμασταν συχνά πυκνά… και τώρα που ο καιρός γύρισε το φύλλο του, με σύμμαχο μας τις λιακάδες ξεχυθήκαμε σε πάρκα, πλατείες και όχι μόνο..
Με αφορμή λοιπόν, τις ηλιόλουστες μέρες, ένα πάρτι έκπληξη, για τα γενέθλια ενός φίλου, ήταν η καλύτερη αιτία για να βρεθούμε όλοι μαζί. Η πρόσκληση ήταν σύντομη και περιεκτική∙ τα τυπωμένα γράμματα με ασημί μελάνι σε μεταξωτό χαρτί, δήλωναν εξαρχής την άριστη οργάνωση όλης της γιορτής∙ μιας γιορτής που την βαφτίσαμε «έκπληξη» μόνο και μόνο για να θυμίζει κάτι από τα χρόνια αθωότητας που διανύσαμε. Η όλη προετοιμασία εξελίχθηκε ομαλά, όπως ακριβώς τα σχεδιάσαμε και από την εποχή της αθωότητας κρατήσαμε μόνο την συνομωσία της παρέας. Η συνέχεια ήταν αυτή ακριβώς που προμήνυε η πρόσκληση. Χαμογελαστή οικοδέσποινα καλωσόριζε τους καλεσμένους σε έναν ανοιξιάτικο κήπο, ροτόντες με λευκά λινά τραπεζομάντιλα και καρτελάκια στις θέσεις, που μας καθοδηγούσαν που έπρεπε να καθίσουμε, μας περίμεναν. Αν θέλαμε άραγε, να καθίσουμε με άλλη παρέα, ποιον θα έπρεπε να ρωτήσω; Την οικοδέσποινα, τον διοργανωτή; Ποιος ξέρει άραγε; Μάλλον πρέπει να θεωρώ τον εαυτό μου από τους τυχερούς που κάθισα με φίλους και όχι με μαμάδες, πιτσιρίκια και καρότσια. Όλο το υπόλοιπο τελετουργικό προχώρησε όπως ακριβώς το είχαν σχεδιάσει. Το απογευματάκι μας βρήκε χωρισμένους σε πηγαδάκια συζητήσεων αναφορικά με το αν θα πρέπει κανείς να επιλέξει δημόσιο ή ιδιωτικό σχολείο, επιδαπέδια θέρμανση ή όχι και χαζεύοντας φωτογραφίες από τα μαθήματα χαλαρωτικού μασάζ για βρέφη. Ευτυχώς, σχεδόν πάντα, σε όλες αυτές τις εκδηλώσεις, υπάρχουν πάντα «οι τελευταίοι των Μοϊκανών» που δίνουν τη δική τους πινελιά στον πίνακα. Είναι εκείνοι που κρατούν κάτι από την χαμένη αθωότητα των παιδικών και νεανικών μας χρόνων∙ εκείνοι που δεν δίστασαν να παίξουν κρυφτό με τα πιτσιρίκια γιατί απλά ήθελαν να νιώσουν πάλι παιδιά έστω και για λίγο, δεν δέχθηκαν να συμβιβαστούν απλά και μόνο επειδή ανήκουν πλέον στην κατηγορία 30+, εκείνοι που επέλεξαν να κάνουν αυτό που πραγματικά θέλουν στη ζωή τους αδιαφορώντας για τα στεγανά που θέτουν οι «καθωσπρεπισμοί της κοινωνίας».
Το σκηνικό δεν διέφερε πολύ από μια καλογυρισμένη ταινία. Καλεσμένοι, μάλλον με υπερβολικά χαμόγελα, τυπικές συζητήσεις, φιλοφρονήσεις και πιτσιρίκια που έτρεχαν πάνω-κάτω στο γκαζόν συνέθεταν το κάδρο μιας καλοκουρδισμένης ζωής. Μόλις είχαμε δει την δοκιμαστική προβολή! Τελικά καταφέραμε να πετύχουμε αυτό που θέλαμε μεγαλώνοντας ή απλά πήραμε έναν ρόλο σε μια ταινία; Μήπως τελικά ακολουθούμε μια προδιαγεγραμμένη πορεία μόνο και μόνο επειδή μας προδίδει η ηλικία μας, ή μήπως γιατί όλοι επιλέγουν την «συνηθισμένη οδό»; Ποιο ρόλο θέλεις να αναλάβεις, εξαρτάται από εσένα…
ΥΓ. Αν τελικά το πάρτι έκρυβε το στοιχείο της έκπληξης, μάλλον θα πρέπει να ρωτήσουμε τον εορτάζοντα!
