Γράφει ο Γιάννης Θ. Κεσσόπουλος / gkessopoulos@gmail.com
Η ιστορία με τους επίορκους δημοσίους υπαλλήλους που παραμένουν στη θέση τους, αποτελεί δυστυχώς τη μεγάλη απόδειξη της αδυναμίας του πολιτικού συστήματος να επιβάλλει τα αυτονόητα.
Είναι απαράδεκτο για το πολιτικό κατεστημένο να υπάρχουν δυνάμεις που υπερασπίζονται ως φετίχ πολίτες που επί χρόνια ζούσαν παρασιτικά σε βάρος του συνόλου. Είναι ανήκουστο, εν έτει 2013, να υπάρχουν εν ενεργεία επίορκοι υπάλληλοι, ισοβίτες που διατηρούν την ιδιότητα και πληρώνονται, δολοφόνοι και καταχραστές πολλών εκατομμυρίων ευρώ ακόμη αμειβόμενοι από το ελληνικό δημόσιο, με προστασία εκ του νόμου!
Κανείς δε χαίρεται άνθρωποι να χάνουν τη δουλειά τους αλλά εδώ δεν είναι θέμα μνημονίου. Έχουμε να κάνουμε με αξίες όπως η αξιοκρατία, που κατά πολλούς η έλλειψή της είναι μία από τις βασικές αιτίες που έφερε την Ελλάδα στο χείλος του γκρεμού. Και η αντιμετώπιση των επίορκων με τρόπο ώστε να διασφαλίζεται, έστω, η αναγνώριση της εντιμότητας των υπολοίπων προφανώς δεν είναι θέμα μνημονίου ή πολιτικής της τρόικα. Είναι ένα ακόμη θέμα το οποίο θα έπρεπε να έχουμε επιλύσει από χρόνια, στη βάση των δημοκρατικών αρχών της ισονομίας και της αξιοκρατίας στις οποίες –υποτίθεται- ότι πιστεύαμε ως πολιτεία και ως κοινωνία. Αντιθέτως, η κοινωνία σιωπούσε ανεχόμενη και η πολιτεία συνεργούσε στο παιχνίδι των ρουσφετιών που έπαιζε με μαεστρία ολόκληρο το μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα.
Κι αν κάποιοι βρεθούν να πουν ότι μια τέτοια άποψη είναι ισοπεδωτική, τότε τι άλλο μαρτυρά η θεσμική κατοχύρωση της θέσης τους με τη συνέχιση της μισθοδοσίας ακόμη και σε ισοβίτες ελέω ενός πειθαρχικού που σκοπίμως δεν αποφασίζει;
Τρία χρόνια με τους πολίτες να έχουν υποστεί τις σκληρές συνέπειες των πράξεων και των παραλείψεων των κυβερνήσεων των προηγούμενων δεκαετιών, με 25.000 δημοσίους υπαλλήλους να έχουν ήδη τεθεί σε διαθεσιμότητα, άλλους να έχουν απολυθεί και τον ιδιωτικό τομέα να έχει κυριολεκτικά ξεκληριστεί δε μπορεί οι παρανομούντες να παραμένουν «προστατευόμενο είδος».
