Ηγέτες για μία μέρα

0
899

Γράφει η Άντζελα Ζιούτη / angelaziouti@yahoo.gr

Ποτέ άλλοτε η Άνγκελα Μέρκελ, ο Μουαμάρ Καντάφι, το κλιμάκιο της Τρόικα, ο Γιώργος Παπανδρέου, ο Αντώνης Κανάκης, η Στέλλα Μπεζεντάκου, ο Σαμαράς, η Μέρυλιν Μονρόε και η δικιά μας η Μενεγάκη δε συναντήθηκαν όλοι μαζί στο ίδιο σαλόνι.  Στο προχθεσινό αποκριάτικο πάρτυ δεν έλειπε κανείς. Βεβαια, ο Γιωργάκης δε συνοδευόταν από τον άλλο Γιώργο, τον Παπακωνσταντίνου, αλλά από μία μάγισσα ντυμένη με κατάμαυρα ρούχα που κρατούσε ένα σκουπόξυλο. “Ίσως αυτή να τα καταφέρει καλύτερα από τον υπουργό Οικονομικών” σχολίασε κάποιος από τους καλεσμένους που ήταν ντυμένος Μπιν Λάντεν. “Ναι, αυτή τουλάχιστον αν βράσει κάτι μαγικά βότανα μαζί με ποδαράκια σαύρας, και πει και μερικά άμπρα κατάμπρα μπορεί και να εξαφανίσει με μιας το χρέος της χώρας μας” συμπλήρωσε γελώντας μία Κολομπίνα. Η οικοδέσποινα στην πόρτα μέσα στη στολή της Μαρκησίας υποδεχόταν ευδιάθετη τον κόσμο. Τα ηχεία έπαιζαν στη διαπασών μόνο σάλσα και βραζιλιάνικους χορούς λες και βρισκόσουν στο Ρίο ντε Τζανέιρο και όχι στο μακρόστενο ρετιρέ της οδού Γαμβέττα. Οι σερπαντίνες περνούσαν μέσα από τον οκτάφωτο πολυέλαιο και κατέληγαν στο μαρμάρινο πάτωμα. Τα κομφετί πέφτανε βροχή και η ουκρανή οικιακή βοηθός σερβίριζε σαμπάνια και καναπεδάκια με φουά γκρα.

Κανείς, δε μιλούσε στη Γερμανίδα καγκελάριο. Η μασκαρεμένη Μέρκελ κάθονταν στον καναπέ και έτρωγε αμήχανα ξηρούς καρπούς. Άντε να εξηγήσεις, ότι η ίδια είναι μία υπάλληλος σε εταιρεία Κούριερ και ουδεμία σχέση έχει με την γερμανίδα καγκελάριο. Μόνο ένας νεαρούλης Μπάτμαν μετά από ώρα της άπλωσε το χέρι και της πρότεινε: “Χορεύετε;”.

Προηγούμενο άρθροJOBFAIR Thessaloniki – ημέρα καριέρας στις 27 Μαρτίου στο ΑΠΘ
Επόμενο άρθροΟ δεκάλογος της βιώσιμης καθημερινότητας
Γεννήθηκα το Φεβρουάριο του ’68 στη Θεσσαλονίκη. Η μαμά λέει ότι εκείνη τη μέρα, χιόνιζε πολύ. Η συγκοινωνία είχε σταματήσει και το ολόλευκο αστικό τοπίο διακόπτονταν από τις βαθιές πατημασιές των περαστικών. Στην ίδια πόλη μερικά χρόνια μετά σπούδασα οικονομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Από τα οικονομικά όμως αγάπησα πιο πολύ την ποίηση. Τον Λειβαδίτη, τον Καρούζο, τον Πρεβέρ. Γιατί η επιστήμη σε μαθαίνει πως να κουμαντάρεις τα λεφτά. Ενώ η ποίηση πως να κουμαντάρεις τη ψυχή. Το 1999 εκδόθηκε η συλλογή μου «Ο Θεός κατοικεί σε ουρανοξύστη, 31 ποιήματα της πόλης» από τον Παρατηρητή. Λίγο αργότερα το 2003 κυκλοφόρησε από τα Ελληνικά Γράμματα «Η Αρχιτεκτονική των σιωπηλών ημερών». Το πρώτο μου μυθιστόρημα εκδόθηκε από τη Φερενίκη το 2009 με τον τίτλο «Ο ήλιος στο πάτωμα». Προφητικός τίτλος για μια χώρα που κατρακύλησε κατόπιν στο ναδίρ. Αρθρογραφούσα στην Karfitsa και τώρα στο Thinkfree. Ευτυχώς που η σκέψη δεν είναι Μερσεντές να κατασχεθεί. Γιατί εδώ σκεφτόμαστε ακόμη. Ελεύθερα.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.