Το βίωμα του οικείου

“Όλα να πάνε καλά. Υγεία!” Στην αρχή υπήρχε σιωπή. Μια σιωπή ομιλούσα. Μια άηχη βουή. Όλοι στην αίθουσα αναμονής κάτι σκεφτόταν. Άλλος το ζόρι του, άλλη τα καλά της ζωής του, άλλος τον κίνδυνο που αντιμετωπίζει, άλλη το τέλος της διαδρομής. Άλλοι πάλι κάτι τελείως άσχετο με την περίσταση -η ζωή που συνεχίζεται, σκληρή και γλυκιά συνάμα. Τη σιωπή διατάρασσε μια αόρατη φωνή από το μεγάφωνο, που καλούσε με τα επώνυμα την επόμενη ή τον επόμενο για το θάλαμο. ΑΠΟΣΤΑΣΗ.

Μια των ημερών του τακτικού απογευματινού ραντεβού, άρχισαν να “ανοίγονται”. Καθεμιά μίλησε για την περιπέτειά της. Άλλη στο στήθος, άλλη στο γόνατο, άλλη στους λεμφαδένες. Τρεις γυναίκες, τρεις γενιές. Τις ένωνε η ίδια μάχη. Αφηγούνταν την προσωπική τους ιστορία χωρίς καν να ξέρουν η μία το όνομα της άλλης. ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ.

Μετά από δύο τρία απογεύματα εξομολογήσεων συστήθηκαν κιόλας. Ονόματα μόνο, τα «μικρά» -τα «μεγάλα» τα ήξεραν καθώς τα άκουγαν τόσες μέρες από το μεγάφωνο. Χαίρω πολύ. Κι εσύ; Κι εγώ. Και πότε; Και πού; Και έλα ρε… ΕΞΟΙΚΕΙΩΣΗ.

Μετά ήρθε η συζήτηση για τα ταξίδια. Τα όμορφα της ζωής για να ξορκίσουν -ασυνείδητα μάλλον- την περιπέτεια. Όνειρα που πετούν. ΧΑΜΟΓΕΛΑ.

Τελευταίες μέρες, οι φωτογραφίες των παιδιών. Εικόνες στα κινητά, να τα χαίρεστε και τέτοια. ΦΙΛΙΑ.

Κι όταν φτάσαμε στην τελευταία μέρα, που τελείωναν οι ακτινοβολίες και δεν θα ξανανταμώνανε άλλο στην αίθουσα αναμονής, αντάλλαξαν τηλέφωνα, γίνανε φίλες στο facebook και έδωσαν υπόσχεση να ξαναβρεθούνε. “Όλα να πάνε καλά. Υγεία!”. Μαζί ένα σπασμένο χαμόγελο, αβεβαιότητα και αισιοδοξία.

—–

Έχουν περάσει πέντε χρόνια από τότε. Ένα like στο fb, ένα σκούντημα ψηφιακό, σαν εκείνο το τακ τακ εσύ – τακ τακ εγώ, που πάει να πει σ’ αυτή τη γλώσσα τη βουβή, βαστάω γερά, κρατάω καλά». Και η ζωή συνεχίζεται…