“Όνειρο πάνω από την πόλη”, 2005…

Από

13 Ιανουαρίου 2013

794

Γράφει ο Γιάννης Θ. Κεσσόπουλος / gkessopoulos@thinkfree.gr

Πήγαινα στην Άφυτο από το 1996, στο Fortuna στο βράχο για καφέ, στο λόφο του Κουτσόμυλου για ποτό. Μοναδικές αναμνήσεις.

Το 1999, η διευθύντρια του περιοδικού στο οποίο εργαζόμουν με έστειλε στην Άφυτο, στο θαύμα της Χαλκιδικής να συναντήσω τον τότε πρόεδρό της για να του κάνω συνέντευξη. Τότε γνώρισα πολλά καλά παιδιά, που είχαν το προνόμιο σε σχέση με μας της πόλης να κοιτούν κάθε πρωί, κάθε μέρα τη θάλασσα, να ονειρεύονται, να δραπετεύουν από το κλουβί τους.

Κάπου εκεί συνάντησα τον Χρήστο και τον Κώστα. Δυο μουσικοί σπουδαίοι, αγνά παιδιά, παιδιά του Χατζιδάκι, του Θεοδωράκη, του Ξαρχάκου και του Μικρούτσικου από χρόνια, κι ας μην το ήξεραν εκείνοι. Μονάχα το τελευταίος τους ανακάλυψε και μαζί φτιάξανε τον πρώτο δίσκο νομίζω το 1996, με ένα υπέροχο τραγούδι για το χωριό τους με τίτλο «Σ’ αυτόν τον τόπο που άλλαξε χρώμα».

Ξαναπήγα στην Άφυτο σύντομα, για μια συνέντευξη με τα αδέλφια, τους μουσικούς που τα Σαββατόβραδα του χειμώνα χάριζαν (και χαρίζουν) κάπου κάπου πανέμορφες μελωδικές βραδιές στις παρέες του Κουτσόμυλου, με κρασάκι, πλάι στο τζάκι, στο παλιό πέτρινο σπίτι που σήμερα (εδώ και πολλά χρόνια δηλαδή) είναι ένα από τα πιο ατμοσφαιρικά μπαράκια της Χαλκιδικής. Κάπως έτσι ξεκίνησε η φιλία μας. Κι από τότε τσιγκλούσα συνεχώς τα Χρήστο να δουλέψει πάνω στη μουσική. Γιατί άκουγα τη φωνή του, γιατί έβλεπα την αγάπη του για το τραγούδι. Κάπου κάπου τον προκαλούσα: «Θα σου γράψω στίχους ρε, θα τους κάνεις τραγούδι;».

Το 2005 πήγα δύο φορές στην Κωνσταντινούπολη. Όταν γύρισα τη δεύτερη φορά, μαγεμένος από την Πόλη, πίναμε καφεδάκι στο χωριό. Τον προκάλεσα και πάλι. Μου απάντησε με πρόκληση! «Γράψε ρε αν μπορείς…»

Εκείνο το βράδυ ξενύχτησα, γράφοντας 3-4 τραγούδια. Το ένα, το αγαπημένο, ήταν η Πρίγκηπος, όπως συνήθιζε να το λέει ο Χρήστος και μας έμεινε τελικά. Στίχοι διπλής ανάγνωσης, ερωτικοί και πολιτικοί, όπως παρατήρησε ένας φίλος μόλις τους διάβασε. Μετά από λίγους μήνες ο Χρήστος μου έστειλε το τραγούδι. Μαζί με άλλα. «Έπαθα» με τη μελοποίηση και την ερμηνεία του Λαπαθιώτη, «Είμαι τόσο κουρασμένος».

Πριν από ένα χρόνο περίπου έμαθα ότι δούλευε την καινούρια δουλειά με το Θάνο Μικρούτσικο, το Γιάννη Κούτρα, τον Κώστα Θωμαΐδη και τον κοινό μας φίλο από τη Θεσσαλονίκη Δημήτρη Νικολούδη. Χάρηκα πολύ, όπως χαίρομαι κάθε φορά που αποδεικνύεται ότι υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι ξέρουν να εκτιμούν χαρακτήρες και ταλέντο. Πέρα από κυκλώματα, πέρα από δισκογραφικές.

Παραμονή Πρωτοχρονιάς, πήρα στα χέρια μου το cd «Όνειρο πάνω από την πόλη». Περιείχε και την Πρίγκηπο. Διπλή χαρά. Η χαρά για το βήμα του Χρήστου και του Κώστα, και η χαρά της δημιουργίας. Θα μου πεις, ένα τραγουδάκι είναι, τι είναι. Ούτε είναι κανένα σουξέ… Έτσι, στα μικρά, στα απλά, στα ταπεινά, στα αληθινά υπάρχει κι αναβλύζει η χαρά. Παιδιά, σας ευχαριστώ…

Αξίζει να προμηθευτείτε* αυτό το cd και να το ακούσετε.