Συνέντευξη στην Ελένη Σκάρπου / elenitsask@yahoo.gr, f/b Eleni Skarpou, eliaskarpou.blogspot.gr
Τόπος: Εκείνη άνετα στο σπίτι της στην Κηφισιά. Εγώ αραχτή σε ένα πεζούλι της Αιόλου.
Χρόνος: Σάββατο μεσημέρι με βροχή που ήθελε να καθαρίσει τα τρωτά και τα ανυπόφορα.
Σκοπός: Να μιλήσουμε για όλα… λόγω τιμής.
Κρεμασμένες κι οι δύο σε ένα ακουστικό. Εκείνη με επιστρατευμένη την πιο ζεστή φωνή που άκουσα τελευταία και όρεξη να μου εξηγήσει πως « Ο Αλέκος βγήκε από τον παράδεισο», γιατί θέλει να είναι ηθοποιός, γιατί βάφει τον έρωτα με τιρκουάζ της θάλασσας, κάθε πότε σπάει τα κοντέρ της, με τι μοιάζει η ελληνική κρίση, τι είναι αυτό που λείπει απ’ όλους μας τελικά. Ναι, πήρα όλες τις απαντήσεις που ήθελα, έλυσα όλες τις απορίες που προέκυψαν, γέμισα το σημειωματάριο μου με απαλά και σκληρά γράμματα, με καλλιγραφίες και μουτζούρες, άλλοτε την προλάβαινα, άλλοτε την έχανα και την έβρισκα πάλι στο τέλος μια πρότασης, όπου το επιστέγασμα ήταν σοφό. Χριστίνα Αλεξανιάν. Δεν θα την συστήσω. Μπορείτε να συστηθείτε μαζί της αλά θεατρικά στις 17 και 18 Ιουνίου στο Shark, όπου με τον Αλέξανδρο Μπουρδούμη θα μας μυήσουν στη ζωή και τη δράση του Αλέκου Σακελλάριου. Η μουσικοθεατρική παράσταση θα έχει τίτλο «Ο Αλέκος βγήκε από τον παράδεισο». Για αρχή όμως… θα την περιγράψω, έτσι όπως την μάθαμε από τα τηλεοπτικά της βήματα. «Λόγω τιμής», «Επιθυμίες», «Λάκης ο γλυκούλης» είναι μόνο μερικές από τις συνεργασίες της. Δραματική φυσιογνωμία ως ηθοποιός, γιατί όπως λέει κι η ίδια όταν κάνεις κάτι που έχει επιτυχία σε ορίζει. «Στο θέατρο κάνει κανείς πιο ανάγλυφα πράγματα. Έχω παίξει και κωμωδίες» μου επισημαίνει, αλλά γι’ αυτή… σαφείς αδυναμίες ή διακρίσεις δεν υπάρχουν: «Αγαπάω ότι μου δίνει τις συνθήκες να κάνω καλά τη δουλειά μου. Οι ρόλοι δεν είναι το κίνητρο μου».
Ένας Αλέκος Σακελλάριος… έτσι όπως δεν τον γνωρίσαμε ως τώρα
«Αυτή η παράσταση μας δείχνει στιγμές από την ζωή του Αλέκου Σακελλάριου, που αγνοούσαμε. Εγώ υποδύομαι την κάθε γυναίκα στη ζωή του. Τον βλέπουμε μικρό, αλλά βλέπουμε και την καριέρα του, το απόγειο του, την χρυσή δεκαετία του ‘60». Θα αντικρίσουμε επί σκηνής την Χριστίνα να μπαίνει σε ρόλο Σπεράντζας Βρανά, Τζένης Καρέζη, Αλίκης Βουγιουκλάκη και Γεωργίας Βασιλειάδου, των οποίων την πορεία σφράγισε με ζήλο ο Αλέκος Σακελλάριος ως θεατρικός συγγραφέας και σκηνοθέτης. Θα την ακούσουμε επίσης να τραγουδά περί τα 22 κομμάτια κι αυτή είναι μια πρωτόγνωρη εμπειρία για εκείνη. «Πρώτη φορά τραγουδάω. Ούτε εγώ δεν πίστευα ότι μπορώ να το κάνω. Είναι σαν να πήρα ακόμη μια πληροφορία σαν ηθοποιός. Όλο αυτό έχει συγκίνηση, έχει νοσταλγία από προηγούμενες δεκαετίες, ιδωμένες με φρέσκο τρόπο» μου εξομολογείται, αλλά το πιο σπουδαίο σημείο αυτής της δουλειάς βρίσκεται στην επαφή της με τους θεατές: «Πρώτη φορά είμαι τόσο κοντά στο κοινό. Κοιτιόμαστε. Είναι άλλο πράγμα και έχει ενδιαφέρον». Το σανίδι είναι βεβαίως μοιρασμένο στα δύο και η «συμβίωση» σε αυτό με τον Αλέξανδρο Μπουρδούμη ως Αλέκο Σακελλάριο είναι για την γνωστή ηθοποιό κάτι σαν δώρο Θεού. «Είναι εξαιρετικός καλλιτέχνης και καλό παιδί. Άλλωστε άνθρωποι χαρισματικοί και αυτόφωτοι όπως ο Σακελλάριος θέλουν αντίστοιχες προσωπικότητες να τους υποδυθούν. Ο Αλέξανδρος έχει πολλή ενέργεια, πολύ καλή φωνή, είναι καλός ηθοποιός και καλός συνεργάτης». Ένας από τους διαλόγους τους που αγαπά είναι μεταξύ Αλέκου και Σπεράντζας.
«-Ξέρετε κάνουμε επιθεώρηση. Πιστεύετε ότι θα τα καταφέρετε;
-Δεν ξέρω. Με φέρνετε σε δύσκολη θέση. Αν μου δείξετε…»
Η ίδια έρχεται πάντα σε δύσκολη θέση με τον εκάστοτε ρόλο της. Προσπαθεί να βρει την άκρη του νήματος, να βρει την αλήθεια. «Όσο μεγαλώνω, τόσο μεγαλώνει και η ανάγκη μου να εμβαθύνω κι αυτό είναι επώδυνο». Κι εκεί αρχίζουν οι ερωτήσεις που κάνει στον εαυτό της. «Γιατί παιδεύομαι τώρα στην προσπάθεια»; «Γιατί θέλω να είμαι ηθοποιός»; Κάπου εδώ την διέκοψα. Επανέλαβα εγώ την φωνή εκ των έσω της. «Γιατί θέλεις να είσαι ηθοποιός»; Μου είπε: «Γιατί μ’ αρέσει, γιατί πάνω που δεν ξέρω αν θέλω να εκτεθώ, εκτίθεμαι». Στην πραγματικότητα όμως η έκθεση δεν την τρομάζει. Η μοίρα και το πεπρωμένο ίσως, γι’ αυτό και λατρεύει από Γεωργία Βασιλειάδου το… «Αχ Παναγία μου, καλή σεζόν να έχουμε» και πιάνει τον εαυτό της να εκφράζεται μέσα από την ατάκα. Παραδέχεται όμως πως όταν συμβαίνουν τα καλά μέσα σε μια σειρά από δυσκολίες είναι ευγνώμων στην μοίρα. Στην συγκεκριμένη παράσταση η ευγνωμοσύνη είναι έκδηλη και χαίρεται ιδιαίτερα που μπορεί και απολαμβάνει ένα παρελθοντικό στιλιστικό μοτίβο. «Αλλάζω επτά κουστούμια. Με κάθε κουστούμι εποχής είναι σαν να φοράς έναν ρόλο» καταλήγει.
«Ο ηθοποιός υπάρχει μέσα από τα μάτια του θεατή…»
«Όταν κάνεις κάτι, θέλεις να αρέσει. Δεν θες να το κρύψεις στο συρτάρι. Ο ηθοποιός υπάρχει μέσα από τα μάτια του θεατή» μου λέει η Χριστίνα και νιώθει τυχερή που οι τηλεοπτικές της συνεργασίες αγαπήθηκαν από το κοινό. «Είχα την τύχη να είμαι στην αγορά και να κάνω προσεγμένες δουλειές. Τα καινούρια παιδιά αναρωτιέμαι πώς θα απορροφηθούν». Ανάμεσα σε αυτές τις λέξεις έπιασε η βροχή στον πεζόδρομο της Αιόλου κι έμεινα στο χαμηλό πεζούλι με φόντο ένα χρωματιστό γκραφίτι να βλέπω τις χοντρές στάλες από το υπόστεγο… αλλά δεν βιάστηκα να κλείσω το κινητό μου, ούτε να πετάξω το στυλό και το χαρτί στην τσάντα. Συνεχίσαμε την κουβέντα μας κατεβαίνοντας σκαλιά προς τα πίσω. Τα χρόνια στο σχολείο, τα σκετς, ο προσκοπισμός. «Ήμουν πολύ ζωηρή στο σπίτι, αλλά στο σχολείο με πολλή συστολή. Ήμουν μια τυπική, συντηρητική μαθήτρια». Παρ’ όλ’ αυτά, θυμάται τις θεατρικές της κορυφώσεις στην Ε’ δημοτικού σαν να ταν χθες. «Θυμάμαι να παίζω την κυρία Τρεμούλη, μια γριά γεροντοκόρη και την ίδια χρονιά να υποδύομαι μια μάνα πέντε παιδιών, την Χρυσαυγή Δούκα, στην επανάσταση του ’21». Γελάσαμε και αφήσαμε λίγη σιωπή να φέρει εικόνες. Εγώ θυμήθηκα τα ποιήματα που έχω απαγγείλει με μάγουλα κατακόκκινα από ντροπή. Ωστόσο, δεν κατάφερα να μάθω κάτι που να την κάνει να κοκκινίζει από ντροπή. Έμαθα όμως τι είναι αυτό που σιχαίνεται στην Ελλάδα του 2013. «Ωχ… πολλά σιχαίνομαι. Κυρίως την ανεντιμότητα. Παρά τα όσα έχουν αποκαλυφθεί, κάποιοι άνθρωποι παραμένουν βαθιά ανέντιμοι». Ακόμη περισσότερο της στοιχίζει όμως που οι άνθρωποι πάψαμε να συμπονούμε ο ένας τον άλλον. «Έχει χαθεί η συμπόνια. Καμία επαφή καρδιάς. Δεν ακουμπάει κανείς το βλέμμα του στον άλλον». Αυτή η διαπίστωση μου προκάλεσε θλίψη και μοναξιά και κενό και μια βαθιά ανάγκη να περάσω σε πιο προσωπικά μονοπάτια. Δεν είπε όχι…
«Δεν θα έδινα τα πάντα για την καριέρα μου…»
Από έναν άνθρωπο όπως η Χριστίνα Αλεξανιάν που ο μεγαλύτερος του φόβος είναι να μην χάσει τους ανθρώπους που αγαπά, που δεν θα έδινε τα πάντα για την καριέρα της, που θα ήθελε να την θυμούνται ως καλό άνθρωπο, που επιμένει να είναι ευγενής και γενναιόδωρη με την ζωή που της χαρίστηκε… έμαθα κάτι σπουδαίο… «Το πώς συμπεριφερόμαστε, αντιδράμε, αγαπάμε, κοιτάμε είναι το μόνο που μπορεί να αλλάξει τα πράγματα. Η αισθητική είναι τρόπος ζωής. Αυτό λείπει απ’ όλους μας κι αυτό καλλιεργείται, θέλει εκπαίδευση. Όλοι μαζί πρέπει να είμαστε στη δράση κι όχι στην επισήμανση». Για τον ίδιο λόγο τα παράπονα της και την κοινωνική αδικία δεν θα τα τοποθετούσε ξερά σε ένα γράμμα για να σκονιστούν σε μια γωνιά που δεν θα έμπαινε στον κόπο κανείς να διαβάσει. Προτιμά την δράση. Κι αν είχε το μαγικό ραβδί; «Αν είχα όμως ένα μαγικό ραβδί θα ήθελα να εξυγιάνω το πολιτικό, το κοινωνικό και το οικονομικό γίγνεσθαι. Να κάνω ανακατασκευή». Όσο για τα προσωπικά της γράμματα; «Εκεί που έπρεπε να τα στείλω, τα έχω στείλει». Ανήκοντας σ’ εκείνους που δεν αντέχουν να πληκτρολογούν τις σκέψεις τους, αλλά τις εναποθέτουν με στυλό και μολύβι σε λευκό χαρτί, όταν κάποτε ένας 12χρονος της έστειλε ένα γράμμα από καρδιάς το θεώρησε μοιραίο. «Ήταν πολύ νεαρός και με επηρέασαν όσα έγραφε, με άγγιξαν, μ’ έναν τρόπο άγγιξαν προσωπικές μου χορδές σε μια περίοδο που το είχα πολύ ανάγκη». Αυτό αναγκαστικά δεν δεχόταν να της συμβεί; «Δεν θα με άφηνα να μην είμαι ο εαυτός μου, να μην αισθάνομαι έντιμη με τον εαυτό μου».
Κρίση, πρότυπα και σπασμένα κοντέρ…
Τώρα που η φρενίτιδα της κρίσης δεν λέει να καταλαγιάσει εκείνη έχει πλάσει τη δική της θεωρία: «Η ελληνική κρίση μοιάζει με τσουνάμι. Σαρώνει τα πάντα, αλλά μετά την καταστροφή τα νερά υποχωρούν και θέλω να πιστεύω ότι υπάρχει φως. Ό,τι θα μείνει από όλο αυτό, οφείλουμε να το ξαναχτίσουμε με γερά θεμέλια». Τα δικά της προσωπικά θεμέλια ξεκινούν από τα οικογενειακά πρότυπα. «Αν για κάτι είμαι υπερήφανη, αυτό είναι η οικογένεια μου… εκεί που ακόμη παραμένω κόρη» μου λέει και ξαφνικά παίρνει η μπάλα τον αδερφό της τον Γιάννη. Για εκείνον μιλά με λατρεία, έτσι ακριβώς όπως μιλάει για τους ρόλους της. «Κάθε ρόλος για μένα είναι σαν μια αστυνομική περιπέτεια με δική της επικεφαλίδα κάθε φορά, ανάλογα με την πορεία του ρόλου. Είναι σαν να εξιχνιάζεις κάτι καινούριο και να κάνεις συλλογή πληροφοριών». Εδώ διακρίνω στην φωνή της έντονο πάθος, από εκείνα τα άσβεστα και ηφαιστιογενή κατά μία έννοια. «Κάθε φορά που παθιάζομαι… σπάω το κοντέρ μου και συνήθως μου συμβαίνει με τη δουλειά. Δύσκολα παθιάζομαι στον έρωτα». Πάντως με το πινέλο της ο έρωτας βάφεται μόνο με τιρκουάζ της θάλασσας και οι σχέσεις ζωής αποκτούν ιδιαίτερο νόημα μόνο σε μια περίπτωση… «από μικρή θεωρούσα πως για να είμαι με κάποιον, θα πρέπει να με κάνει να νιώθω καλύτερα απ’ ότι όταν είμαι μόνη μου». Αν όχι; Διαλέγει την μοναξιά και τα ταξίδια. «Νοερά σκέφτομαι πάντα τα ταξίδια που δεν έχω κάνει. Μου αρέσει να μπορώ να φεύγω, να βλέπω, να ακούω, να εισπράττω νέες κουλούρες και εικόνες» υπογραμμίζει και μου επιτρέπει να την ρωτήσω ποια μέρη μοιάζουν με το καταφύγιο της. «Κωνσταντινούπολη και Βενετία». Δεν αναρωτήθηκα γιατί. Όλοι ξέρουμε τους λόγους, τα αρώματα, τα χρώματα…
«Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια… μόνο τρόπο να κοιτάνε»
Για εκείνη ένας στίχος που έντυσε τον πρώτο τηλεοπτικό της «έρωτα» ως Μάνια. Για μένα μνήμες από μια εφηβεία μπροστά στην τηλεόραση και ουσιαστικό «φλέρτ» με μια ζωή που ήθελα να ζήσω όπως η τηλεοπτική παρέα της Πάτρας. «Λόγω τιμής». Γιατί ποιος ξεχνά τα γραμμένα της Μιρέλας Παπαοικονόμου των περασμένων ετών; «Όταν ξαναείδα την σειρά μετά από καιρό ήταν σαν να έβλεπα βίντεο των παιδικών μου χρόνων». Απόλυτα αληθινό και με μια δόση νοσταλγίας, όπως όλα αυτά που σκαλώνουν μέσα μας νωρίς και δεν ξηλώνονται από κανένα χέρι της μετέπειτα ζωής μας. Κάπου εδώ -ως free thinker- απαίτησα έναν δικό της επίλογο με essence αισιοδοξίας: «Τα καλύτερα έρχονται» μου λέει. Γιατί να μην την πιστέψω; Άλλωστε η χροιά της φωνής της με είχε πείσει εξ’ αρχής πως όταν θα κλείσω το τηλέφωνο θα ανασάνω σαν σε κάθαρση.
Info:
«Ο Αλέκος βγήκε από τον παράδεισο»
Στο Shark (Αργοναυτών 2 & Σοφούλη τηλ. 2310 416 855)
Μόνο για δύο παραστάσεις
Δευτέρα 17 & Τρίτη 18 Ιουνίου 2013
Ώρα έναρξης : 21.30
Τηλ. Κρατήσεων : 2310 416 855
ΠΑΙΖΟΥΝ:
Χριστίνα Αλεξανιάν (Στον ρόλο των γυναικών της ζωής του Αλέκου)
Αλέξανδρος Μπουρδούμης (Στο ρόλο του Αλέκου Σακελλάριου)
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
Κείμενα: Αλέκος Σακελλάριος – Δημήτρης Μαλισσόβας
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Μαλισσόβας
Ενορχήστρωση – Διεύθυνση Ορχήστρας: Νίκος Λαβράνος
Κοστούμια: Miltos
Κοστούμι Σακελλάριου: Άντρια Παπαδοπούλου
Φωτογραφίες: Δημήτρης Καλογερής & Νικ.Έξαρχος
Σύμβουλος: Τίνα Σακελλάριου
Τα τραγούδια του Αλέκου ερμηνεύουν ζωντανά οι:
Αλέξανδρος Μακρής (πιάνο)
Άγγελος Γαβριήλ (κιθάρα )
Δημήτρης Σουρμαίδης (κοντραμπάσσο)
Μαρία Νίττη (ακορντεόν)
Νίκος Λαβράνος (ντραμς)
